Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     poradzić mogę?~Zamyśliły się obie i mimo woli zwolniły kroku,
 2   1, III|        rachunkowe, wziął głowę w obie dłonie i pogrążał się długo
 3   1, III|          prawie namiętnym ruchem obie ręce ku niemu wyciągnęła.~
 4   1, IV |           Przybiegłszy pochwycił obie jej ręce i okrył je najczulszymi
 5   1, IV |     zmęczonych rysach. Pochwycił obie jej ręce, po koleżeńsku
 6   1, V  |     uczynié to spostrzeżenie, że obie jego namiętności podsycały
 7   1, V  |      gwałtownie szeptał Jan i za obie już ręce opierającego się
 8   1, V  |    przygarbiły się znowu. Fabian obie dłonie na kłębach oparł
 9   1, VI |       jego postać kołysała się w obie strony, jakby w wesołym
10   2, I  |        wiesz? o ścierkę!~Kirłowa obie dłonie do głowy podniosła.~-
11   2, I  |      kolanach i kołysała głową w obie strony.~- Wiesz co, kuzynie? --
12   2, I  |         pozostawszy, z czołem na obie dłonie opuszczonym, słyszał
13   2, I  |         przynajmniej pozwolić...~Obie jej ręce w swoich trzymając
14   2, I  |            wszystko...~Pocałował obie jej ręce, a gdy wyprostował
15   2, II |        się pilnie rozmowom przez obie te osoby prowadzonym. Istotnie,
16   2, II |      niezmiernie ciekawą nowinę, Obie kobiety z upragnieniem wpatrzyły
17   2, III|         odgięła się znad ziemi i obie ręce, z których w jednej
18   2, III|         wyciągnęła. On tę rękę w obie dłonie pochwycił i nisko
19   2, III|   odrzuconą, z miotającymi się w obie strony ramionami, przeskakiwał
20   2, III|  ostrożnym jakby ruchem Witold w obie swe dłonie wziął jego rękę.~-
21   2, IV |         wilgotną rzęsą podała mu obie ręce. Nie porywczym ani
22   2, V  |          i na codzień? Teraz już obie rozgadały się jak czeczotki.
23   2, V  |      opowiadaniu aż zanosiły się obie od śmiechu. Justyna śmiała
24   2, V  |       próg przestąpił. Justyna w obie dłonie rękę jego wzięła
25   2, V  |         krzesło wyprostował się, obie ręce na kiju wsparł, czoło
26   2, V  |   synowcem w zgodzie żyje?~Długo obie z twarzami ku sobie przybliżonymi
27   2, V  |   wspomina?~Czasem zamyślały się obie i chwilę milczały. Potem
28   3, I  |    chwilę gestem gniewu czy żalu obie ręce do oczu podniósłszy
29   3, II |      uśmiechając się pokazała mu obie ręce ze stwardniałymi trochę
30   3, II |      jakby do wstawania od stołu obie ręce o stół opierając przemówił:~-
31   3, II |        tej chwili giętkie dłonie obie ręce jego ujęły i przylgnęły
32   3, II |        moim weselu będą.~Gdy już obie w drodze były, pomiędzy
33   3, II |       ręce Justyny, a wnet potem obie już ręce na kłębach opierając
34   3, II |   Spostrzegłszy Justynę do głowy obie ręce podniosła:~- Oj, Boże
35   3, II |        Upadł tylko na krzesło, w obie dłonie wziął czoło i zawołał:~-
36   3, II |    słowach z rozgorzałymi oczami obie już ręce jej pochwycił.
37   3, II |         stóp się jej usuwała, bo obie jej dłonie mocno ściskały
38   3, II |      rozumiała, co tam gaśnie, i obie dłonie mocno przyciskała
39   3, III|         tacę mirtem napełnioną w obie ręce ujmując pierwszy drużbant
40   3, III|      kobiety rzucił się ku nim i obie w ręce ucałował. Po chwili
41   3, III| obecnością ośmielona, serdecznie obie ręce do nowych towarzyszek
42   3, III|     gibko wyginając się w strony obie.~Justyna niczym szczególnym
43   3, III|      Potem kołysząc się w strony obie, niby od niechcenia, cienkim
44   3, IV |          zawiesił, lecz w zamian obie ręce młodzieńca pochwycił
45   3, IV |         dotąd uścisku uwalniając obie dłonie ku czołu podniósł
46   3, IV |         twarz przed nim stanęła, obie dłonie położyła mu na ramionach
47   3, V  |    gabinetu wbiegłszy Justynę za obie ręce pochwycił:~- Justynko!