Tom, Rozdzial

 501   2, I  |                 wstał. Niejaka zdolność do sympatii i współczucia istnieć
 502   2, I  |                swą, był bardzo podobnym do wyrazu uwielbienia.~- Cóż
 503   2, I  |                 byś kochał...~- Wracasz do swego...~- I ciągle powracać
 504   2, I  |           złapię swobodną godzinę, sama do ciebie przyjadę i znowu
 505   2, I  |               zobojętniały i znużony aż do bezsilności, zaśmiał się
 506   2, I  |               nazywać! Dobrze, przyjedź do Wołowszczyzny, o wszystkim
 507   2, I  |         wytoczyła się za bramę, Kirłowa do domu wpadła, w kuchni i
 508   2, I  |             kilka rozporządzeń wydała i do tego pokoju pobiegła, w
 509   2, I  |              tak wesoło, Kirłowa kupców do bawialnego pokoju wprowadziła
 510   2, I  |           środkiem łąki biegła od dworu do wsi, szła gromadka kobiet,
 511   2, I  |                z gromadką powracających do wsi kobiet i dzieci rozminęło
 512   2, I  |             rozminęło się kilku chłopów do dworu dążących. Kirłowa
 513   2, I  |                widoczną troską szepnęła do siebie kobieta. - Wypowiedzieć
 514   2, I  |              niskim progu małej budowy, do której wnętrza parę godzin
 515   2, I  |             kolanach; jednak ani ochoty do mówienia nie stracił, ani
 516   2, I  |             zdawało się uszczęśliwiać i do dalszego mówienia zachęcać
 517   2, I  |           dobrobyt itd. Parę razy tylko do uszu jej doszły całe okresy
 518   2, I  |            jeszcze młoda para wzrok jej do siebie przykuła. Marynia
 519   2, I  |                kierowali się ku ścieżce do wsi wiodącej. Nieraz już
 520   2, II |                          II~Paru godzin do południa brakowało, gdy
 521   2, II |           słonecznego światła wchodziła do przyciemnionej nieco sieni
 522   2, II |            polne...~Ale zaledwie weszła do sieni, przerwała nucenie
 523   2, II |           recepty zapisał... Ale ja tam do jej pokoju weszłam z kawą
 524   2, II |                  tu najmniejszej rzeczy do rozumienia nie ma! Zdrowa
 525   2, II |               aby mi jak indyczce gałki do gardła rzucali... A ty za
 526   2, II |                 wskazując bukiet bardzo do różnobarwnej miotły podobny
 527   2, II |             takie bukiety często, a ten do tamtych podobny jak dwie
 528   2, II |                prosta i ciężka, podobna do słupa umieszczonego na wielkich,
 529   2, II |                 chwili wskazujący palec do wysokości swej twarzy podniosła
 530   2, II |               mówiłaby może więcej, ale do sali wbiegł lekki, strojny,
 531   2, II |          błyskaniem oczu przylgnął cały do niej, jak blady motyl do
 532   2, II |                do niej, jak blady motyl do ciemnego słupa.~- Otóż i
 533   2, II |           przesadziwszy wpadła we drzwi do dalszych pokojów wiodące.
 534   2, II |                jeszcze ciotkę dogonić i do zamiaru swego namówić. Ale
 535   2, II |             oczy i usta okryła. Zarazem do wnętrza spiżarni ją wciągnęła,
 536   2, II |                 klucz zamykając. Dopadł do nich teraz i Witold.~- Ciotko! -
 537   2, II |                    zawołał - proszę iść do doktora!...~Pod ściągniętymi
 538   2, II |          bawiono się wybornie. Z czołem do drzwi przyciśniętym Witold
 539   2, II |              powidła. Chcesz? ha? Chodź do nas!~- Niechże ciocia otworzy!~
 540   2, II |            żółte policzki jej paliły, a do snu i dla rozrywki śpiewając
 541   2, II |                nocy napełniała światłem do księżycowego bardzo podobnym.
 542   2, II |              podobnym. Oprócz tej lampy do późna zwykle paliła się
 543   2, II |              przyświecająca. Codziennie do późna Teresa czytywała głośno
 544   2, II |            czasu powędrowały już dalej, do innych części świata. Egipt
 545   2, II |                 podobał się pani Emilii do tego stopnia, że obudził
 546   2, II |        ucałowawszy panią Emilię odeszła do sąsiedniego pokoiku, w którym
 547   2, II |       codziennych pigułek i ułożyła się do snu, zaledwie przed usypiającym
 548   2, II |         wzrokiem zjawił się i przemówił do niej ów oliwkowy fellah,
 549   2, II |             naprędce szlafroku, wbiegła do sypialni, którą jeszcze
 550   2, II |                 przytomność; od toalety do szafy biegając rozbiła flakon
 551   2, II |           pomarszczonym czołem, wbiegła do sali jadalnej, na żółtoróżowej
 552   2, II |              drżały. Wnet potem pobiegł do pokojów żony i wkrótce z
 553   2, II |            dłońmi głowy swej dotykając. Do Marty, która śpieszyła na
 554   2, II |                mówiła, trzeba było ucho do ust jej przykładać. W białych
 555   2, II |                w kąciku siedziała. Wtem do cichego pokoju doleciał
 556   2, II |            świszczący szept jej doszedł do uszu chorej, która otworzyła
 557   2, II |              Jak Leonia ubrana?~- Chodź do mamy! - pośpiesznie zaszeptała
 558   2, II |             Teresa.~Panienka na palcach do łóżka matki przybiegła;
 559   2, II |              jęknęła.~A potem śpiesznie do Teresy mówiła:~- Moja Tereniu,
 560   2, II |              powściągał. Sposób, w jaki do szwagra swego przemawiał,
 561   2, II |         zapuścił, nagle i dziwnie lekko do bocznego stolika poskoczył
 562   2, II |              powstając, wmieszał się on do ich rozmowy. ~- Może byś
 563   2, II |             łatwo, kochany szwagrze, że do takiej rodziny wchodząc
 564   2, II |              spuszczoną głową długi wąs do połowy prawie w usta wpychał
 565   2, II |               papciu, mój złoty, proszę do naszego salonu sprowadzić
 566   2, II |               pod ściągniętymi brwiami, do siostry przemówił:~- No,
 567   2, II |                 ci jaki pałac królewski do Korczyna sprowadził!~Darzecki
 568   2, II |                 pełny!...~A potem zaraz do ostatniego wyrazu przerwanej
 569   2, II |          zechciało się małej oranżerii, do której by wychodzić było
 570   2, II |                kuzynostwa. Stosunki zaś do wielu rzeczy obowiązują,
 571   2, II |               mówił, głos zniżał prawie do szeptu, co mowę jego podobną
 572   2, II |               mowę jego podobną czyniło do odbywanej spowiedzi. Była
 573   2, II |          zapomniał. Po chwili twarz swą do samej prawie twarzy Darzeckiego
 574   2, II |                córki swoje zawieźć musi do jednej ze swych ciotek o
 575   2, II |                Zabrał się on mianowicie do rozkopywania tak zwanych
 576   2, II |                 dworu i niezmiernie się do tej roboty zapalił. Znalazł
 577   2, II |            Szkoda tylko - zauważył - że do gospodarstwa to już, jak
 578   2, II |           pożegnalnych całusów panienek do powozu wsiadał.~Korczyński
 579   2, II |          krokami, wąs na palec matając, do salonu wrócił. Musiał jeszcze
 580   2, II |                 człowiek, który plecami do salonu zwrócony ,stał przed
 581   2, II |           niegrzecznym? Dziesięciu słów do niego nie przemówiłeś, gdy
 582   2, II |            daleka i nie wyszedłeś nawet do przedpokoju, aby mu pomóc
 583   2, II |               przedpokoju, aby mu pomóc do włożenia płaszcza? Czy dlatego
 584   2, II |         szacunku, a nigdy nie zniżę się do nadskakiwania człowiekowi,
 585   2, II |           wygody, nie widzący dalej niż do końca swego nosa, który
 586   2, II |                 się w prawie wysyłać je do piekła?~- One same, mój
 587   2, II |           głupią, ale takie niestosowne do ducha czasu wychowanie,
 588   2, II |           salonu. Witold pozostał jakby do miejsca przykuty, bardzo
 589   2, II |               wykrzesałyły. Byli bardzo do siebie podobni, a podobieństwo
 590   2, II |           prawie dnia przyjazdu Witolda do domu po dwuletniej w nim
 591   2, II |               zwykle i pragnął stać się do niego podobnym. Ale dziś
 592   2, II |               niż wprzódy, cofnął się i do krwi prawie przygryzając
 593   2, II |     zaciekawiający tej głowie należącej do potężnie wzdłuż i wszerz
 594   2, II |                siermiędze.~Przez furtkę do ogrodu wbiegłszy od starych
 595   2, II |               że Witold może przestanie do nas chodzić, bo może Witoldu
 596   2, II |                 jak teraz, siadał razem do łódki, przy której w tej
 597   2, II |             kompozycję i koniec smyczka do błogo uśmiechniętych ust
 598   2, II |               uśmiechnięty, szczęśliwy, do sali jadalnej wszedł, a
 599   2, II |           Trudny i zawiły akompaniament do wielkich muzycznych sztuk
 600   2, II |                po niej owa daleka nuta, do której szukała wtóru. Znalazła
 601   2, II |              bardzo uprzejme powitanie. Do salonu wszedł z kapeluszem
 602   2, II |            pantofle dla Marty. Od czasu do czasu szeroko poziewała
 603   2, II |          znacznie lepiej, ubierze się i do buduaru swego wyjdzie. Teresa
 604   2, II |          całowała, chichotała, od łóżka do toalety i na powrót biegała
 605   2, II |          przynosząc mnóstwo przedmiotów do ubierania się potrzebnych.
 606   2, II |                na spotkanie wchodzącego do buduaru sąsiada postąpiła,
 607   2, II |                mu zawsze mnóstwo rzeczy do powiedzenia o sobie, wiedziała,
 608   2, II |                pomyśli. Dziś właśnie ma do Korczyna przyjechać i Kirło
 609   2, II |               wicher wschody przebyła i do tego pokoju wpadła.~- Moja
 610   2, II |               trzeba. Podobno mi w nich do twarzy... Pan Orzelski i
 611   2, II |             mówili, że mnie w nich było do twarzy...~- Cóż to? czy
 612   2, II |           stołowej bielizny, którą dziś do prania oddać jej było trzeba;
 613   2, II |               przesunęła po tulącej się do jej piersi, rozpalonej,
 614   2, II |                w które go zbliżenie się do sąsiadki wprawiało, z westchnieniem
 615   2, II |     wypowiedział, że jednak ma istotnie do oznajmienia jej ciekawą
 616   2, II |        odbierała Kirle usposobienie tak do żartów, jak do zalotów.
 617   2, II |         usposobienie tak do żartów, jak do zalotów. Zupełnie poważnie
 618   2, II |            stosuje się w rzeczywistości do Justyny; że ten dziedzic
 619   2, II |                rozmawiała i przyjechała do domu tak uszczęśliwiona,
 620   2, II |             zachwyciło ją i rozrzewniło do stopnia najwyższego. Dla
 621   2, II |         gorącości uczucia, które Różyca do tak nadzwyczajnego kroku
 622   2, II |                 rzuciła i na paluszkach do dalszych pokojów wybiegła.
 623   2, II |                 kokardą, spłakana i tak do poduszek przytulona, jak
 624   2, II |              jak chore dziecko tuli się do piersi matki lub piastunki.
 625   2, II |                 od niej .były. Od czasu do czasu cicho i jękliwie wymawiała:~-
 626   2, II |             jakimi mężczyzna zbliża się do kobiety, względem której
 627   2, II |           jabłoni szczęścia spłynie jej do rąk. Myśląc o tym nie wyglądała
 628   2, II |                 dawna Justyno moja! Weź do ręki tę książkę, idź do
 629   2, II |                 do ręki tę książkę, idź do grabowej altany, czytaj
 630   2, II |          powstanę, może cię one skłonią do przebaczenia, może zapragniesz,
 631   2, II |              duszom naszym wolno zawsze do siebie należeć. O, nie lękaj
 632   2, II |          trująca woń wspomnień biła jej do głowy z tej małej książki,
 633   2, II |           wysłał ją w pole z zapytaniem do rządcy o ilość zebranych
 634   2, II |            układając ten bukiet, bardzo do różnobarwnej miotły podobny,
 635   2, II |           szafirowym kwiatkiem służącym do uściełania gniazda miłemu
 636   2, III|               wzgórz obrosłych drzewami do wysokiej ściany nadniemeńskiej,
 637   2, III|            wielki ruch prania i szycia. Do kilkunastu najmozolniejszych
 638   2, III|              przygotowywano się tam jak do wielkiego święta. Cała ludność
 639   2, III|             górę zakręcone wąsy od stóp do głowy ubrał się w dymkę
 640   2, III|              aniołowie ku pomocy stają! Do mnie nikt nie przyszedł!
 641   2, III|          rozpadliny stanowiącej wejście do wielkiego parowu Jana i
 642   2, III|                 się kłosów.~Paru godzin do zachodu słońca brakowało,
 643   2, III|               je w dziesiątki i pomagał do naładowywania nimi wozu
 644   2, III|             sobie w oczy. Pan śmiał się do psa wszystkie zęby ukazując.~-
 645   2, III|                 obcego oka i pojmowania do rozwikłania niepodobny.
 646   2, III|         sąsiedztwie. Rzekłbyś, paciorki do mnóstwa osób należące i
 647   2, III|            swoich ołamków, i od jednego do drugiego przechodził z pługiem
 648   2, III|                tył odgięta ściętą garść do innych, już na ziemi leżących
 649   2, III|         leżących przyłączała, tyle razy do kogoś zagadywała, z żartem
 650   2, III|                 Ze Starzyńskim my jedne do drugiego chylili się jak
 651   2, III|             gdzie ja tam będę - powiada do siedmiorga swoich jeszcze
 652   2, III|            przepadać! Wzięłam Antolkę i do Janka ją przywiodłam: "Masz
 653   2, III|                Hoduj ty ją, a ona tobie do pomocy stanie". Jemu było
 654   2, III|                  Ale Janek jak przystał do niego: "Wezmę, stryjku,
 655   2, III|               nosił, karmił, odziewał i do mnie jeszcze przez okazję
 656   2, III|                może nieprawdę ja mówię?~Do błyszczących, wesołych jej
 657   2, III|          Rozczuliła się tak, że aż usta do płaczu skrzywiła i fartuchem
 658   2, III|                nisko schylony na chwilę do niej ustami przylgnął.~-
 659   2, III|          spodziewałem się, że pani dziś do nas przyjdzie, bo mówiła,
 660   2, III|                   Tydzień już dziś, jak do niego przyszłam, i ciągle
 661   2, III|           przerwał Jan - chodźmy lepiej do roboty. Łokciem czyniąc
 662   2, III|               pobłogosławi...~- Chodźmy do roboty, mamo! - wykrzyknął
 663   2, III|                 nie było, żeby mnie kto do czego przymusił!~Hardo głowę
 664   2, III|       przesunęła lub odetchnęła głośno. Do stóp im wraz z kłosami upadały
 665   2, III|           którym po raz pierwszy weszła do zagrody Anzelma i Jana,
 666   2, III|           widoki, prace, dzieje wpadały do tej wielkiej, ciemnej pustki,
 667   2, III|             marzeniach i zapałach. Była do nich skłonną i teraz, bo
 668   2, III|              niskiego siedzenia swego i do jej łona przypaść miała.~
 669   2, III|                wplątanym, uczyniła ruch do powstania. Usiadła jednak
 670   2, III|              przerwawszy, u samego woza do połowy snopami napełnionego
 671   2, III|         pochylił się nad matką, szepnął do niej słów kilka, a gdy do
 672   2, III|               do niej słów kilka, a gdy do Justyny powrócił, sierp
 673   2, III|                  a że więcej już snopów do zbierania nie było, stojąc
 674   2, III|           spadające!~O serce strwożone, do ciebie pragnące!~O góro!
 675   2, III|           czarnymi warkoczami owinięta. Do niej, dla niej, o niej śpiewał:~
 676   2, III|              pęka lub usycha,~Tak serce do ciebie śmieje się, to wzdycha,~
 677   2, III|                lub więdnieje,~Tak serce do ciebie pali się, to mdleje,~
 678   2, III|           spadające,~O serce stworzone, do ciebie pragnące,~O góro...~
 679   2, III|             zaczyna swe pienie,~Zasyłam do ciebie serdeczne westchnienie,~
 680   2, III|           spadające,~O serce strwożone, do ciebie pragnące...~O góro...
 681   2, III|               się zejdzie się wieczorem do takiego domu, w którym największa
 682   2, III|                to nie ma, aż dopiecze i do ołtarza doprowadzi! cha,
 683   2, III|                 kochanie zaprowadzi ich do ołtarza, przed którym staną
 684   2, III|                 nie dmucha, kiedy znowu do roboty bierze się! Owszem!
 685   2, III|                razy sierpem albo nożami do krajania zielska, albo tam
 686   2, III|                on jest prawie łajdak, i do tego jeszcze głupi, bez
 687   2, III|               zdaje się, łój roztopiony do serca kapie, kiedy ją gdzie
 688   2, III|             gdzie obaczę!" Ot, jaki on! do mnie przyrodził się... czuły
 689   2, III|           kłębie opierając zaśmiała się do przybyłego całym rzędem
 690   2, III|               zębów.~- Pan Fabian widać do hrabiów zapisał się, kiedy
 691   2, III|                nie zdoła. Teraz zaś idę do moich snopków, co pod laskiem
 692   2, III|               jego żęły dalej, ale dwaj do rośli i dwaj niedorośli
 693   2, III|               tylko, zapalczywy i także do gniewu skłonny Adam, nie
 694   2, III|                 cały podał się naprzód, do skoku i rzucenia się ojcu
 695   2, III|            twarzy. Rozjemcy pośpiesznie do pracy wracali. Jan oddając
 696   2, III|            mający! - głośno i z gniewem do Fabiana i synów jego mówił. -
 697   2, III|               trawinę spasie, i materia do zwady, a osobliwie do takiego
 698   2, III|           materia do zwady, a osobliwie do takiego rozbójnictwa z tego
 699   2, III|                 prawie na tych zagonach do robienia nie pozostawało;
 700   2, III|                gadała dalej - pewno już do nas drugi raz nie przyjdzie
 701   2, III|        wzgardliwie na ten kłócący się i do bójki zrywający się motłoch
 702   2, III|               głos Jana - a to już mnie do głowy przychodziło, że pani
 703   2, III|            zawołała:~- A teraz, owszem, do roboty, dziatki! Bo to jeszcze
 704   2, III|           ciągnął.~- Czemu Witold nigdy do nas nie zajdzie? - z wyrzutem
 705   2, III|                   z wyrzutem zapytał. - Do Fabianów ciągle chodzi i
 706   2, III|                Fabianów ciągle chodzi i do Walentych, nawet u Ładysiów
 707   2, III|              napełniły się powracającym do domów mrowiem ludzi i zwierząt.
 708   2, III|                Pszczoły ułożyły się już do snu w błękitnym tłumie przysadzistych
 709   2, III|          młodego swego gościa od drzewa do drzewa prowadząc. Od wielu
 710   2, III|            cisza i od wschodu słońca aż do jego zachodu czynił wszystko,
 711   2, III|             zachodu czynił wszystko, co do czynienia było: kosił, grabił,
 712   2, III|           parobkowi po wodę zejść kazał do rzeki, sam zaś dopatrywał
 713   2, III|             nadziei zobaczenia Antolki, do której od przeszłej zimy
 714   2, III|            języki padł, że Witold nijak do Anzelma iść nie śmiał. "
 715   2, III|                 miłe, śliczne rączki... Do takiej pracy nie wzwyczajone.~
 716   2, III|                 i z wielkiego zmęczenia do nóżek padnę!~- Nie zapraszam
 717   2, III|                 pan Michał na wieczerzę do domu nie idzie. Czy to pan
 718   2, III|              rączkami zgotuje. Czy mnie do tych przynależeć przeznaczono,
 719   2, III|                zaniósł się żałośliwym a do złudzenia podobnym lamentem
 720   2, III|               Ale jaki pan jest podobny do stryja swego, pana Andrzeja!
 721   2, III|                  gdy po skończeniu nauk do Korczyna wrócę, w wielu
 722   2, III|                  to jest prawda. Ale co do zwątpiałości, to bynajmniej!
 723   2, III|               wczoraj Walenty przyszedł do nas i mówił, że pan z usilnością
 724   2, III|                 tam insze myśli ludziom do głów podajesz. Owszem. Mnie
 725   2, III|          płomienne rumieńce uderzyły mu do czoła.~- Sam to już czuję,
 726   2, III|                w twarz młodzieńca cicho do samego siebie przemówił:~-
 727   2, III|                siebie przemówił:~- Jaki do stryja podobny! Chryste!
 728   2, III|           borowi, a długie, blade ręce, do połowy w rękawy kapoty wsunięte,
 729   2, III|           Michał, widzi pani, już z rok do Antolki chodzi i chce z
 730   2, III|             doświadczam, to, zdaje się, do grobu poszedłbym zaraz. ~
 731   2, III|              rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska służyć...~- Te kieliszeczki,
 732   2, III|              gałązka, widzi pani, ja ją do rączki pani przyłożę i zaraz
 733   2, III|             zaledwie widzialnych kolców do niej przylgnęła.~- Czy pani
 734   2, III|                to troszkę i wstydno, że do tego czasu nigdy jej pani
 735   2, III|                wyprzedzając zbliżył się do jednego z otwartych okien
 736   2, III|                 broniła wcale przystępu do okna; owszem, Witold przyklęknął
 737   2, III|            Witold przyklęknął na niej i do wnętrza zajrzawszy jednym
 738   2, III|              wodą i stała przy nim dnem do góry przewrócona szklanka,
 739   2, III|       młodzieńcza mieniła się stosownie do wewnętrznych poruszeń duszy.
 740   2, IV |                wygodnym; przykrywała je do połowy jej biała suknia.
 741   2, IV |               pożegnaniu się z państwem do swojej izby poszedł i drzwi
 742   2, IV |                 płynąć?~Opowiedział, że do Mogiły z Korczyna i Bohatyrowicz
 743   2, IV |                 na piaskach, od których do tego miejsca i wiorsty nie
 744   2, IV |             wracające pszczoły od czasu do czasu nad głowami płynących
 745   2, IV |               ty moja? - uśmiechnął się do pszczoły nieruchomo na brzegu
 746   2, IV |          malutkim czółnie przymocowanym do tyki w dnie rzeki utkwionej
 747   2, IV |                 atleta.~- Czemu Sargasa do czółna nie wziąłeś?~- Przeszkadza.~-
 748   2, IV |              zwierzę! Przypłynąć mógłby do swego pana, kiedy już tęskni...~-
 749   2, IV |                ostatnim. Toteż przyrósł do Niemna; zdaje się, jakby
 750   2, IV |          zostawiał; tak pilno mu wracać do niej, ilekroć opuścić ją
 751   2, IV |                 brzegu często i nocuje. Do roboty gospodarskiej nadmiar
 752   2, IV |          kochanie. Kiedy trzy lata temu do wojska iść miał, to po całych
 753   2, IV |               drugi z rzędu syn Fabiana do wojska pójdzie i dla tej
 754   2, IV |                strony brzeg zniżał się, do równego z rzeką poziomu
 755   2, IV |              przebyli. Podobnym to było do jeziora, z jednej strony
 756   2, IV |         girlandy, a potem już od krańca do krańca tej pustki nie było
 757   2, IV |                taki wieczór, że od góry do dołu zdeptały go ludzkie
 758   2, IV |              ludzi przywożąc. Od brzegu do brzegu zaś szedł i powracał
 759   2, IV |          księżyc dobrze już posunął się do środka nieba i tkwił nad
 760   2, IV |              nie wytrzymał, cisnął mnie do siebie tak mocno, że aż
 761   2, IV |            razem rojów pszczół brzęczy. Do tego dwa konie osiodłane
 762   2, IV |           powoli. W miarę zbliżania się do lasu piasek twardniał pod
 763   2, IV |         trzymała i przed sąsiadkami, co do niej z szeptami przybiegły,
 764   2, IV |          jednostajne pluskanie. Ktościś do wody skoczył, płynął, rzekę
 765   2, IV |         wariatem, wziął stryja za rękę, do chaty go zawiódł i światło
 766   2, IV |            Kupka też ludzi wcisnęła się do chaty. Mnie znowu trząść
 767   2, IV |               mnie schwycił i tak nagle do siebie przysunął, że aż
 768   2, IV |                 strachu. A potem zaczął do mnie mówić. Z początku niewyraźnie
 769   2, IV |            zrozumiałem, że on mnie każe do dworu korczyńskiego lecieć,
 770   2, IV |             dworu korczyńskiego lecieć, do pana Benedykta, który teraz
 771   2, IV |              Zrozumiałem tak dobrze, że do dziś dnia...~Do dziś to
 772   2, IV |              dobrze, że do dziś dnia...~Do dziś to wspomnienie rwało
 773   2, IV |               że o strachu zapomniałem. Do dworu drogę znałem dobrze,
 774   2, IV |             przysyłała. Niedługa droga. Do dworu tedy leciałem w ciemności
 775   2, IV |        zataczałem się, ale leciałem, aż do sieni wpadłem, gdzie lokaj
 776   2, IV |             stołową i drugi jakiś pokój do gabinetu pana Benedykta
 777   2, IV |           Zwaliła się i leżała z twarzą do sufitu obróconą i taką białą
 778   2, IV |               ręku została, i jak tylko do pokoju panna Marta wbiegła,
 779   2, IV |          wielkim z domu wypadł i prosto do okolicy biegł. Ja też za
 780   2, IV |            zmęczony byłem... więc kiedy do chaty naszej wszedłem, pan
 781   2, IV |           wiązał, i stał ciągle plecami do ściany przyparty, z jedną
 782   2, IV |               nic nie powiedział, tylko do okna poszedł i w nocne ciemności
 783   2, IV |              chwili też po raz pierwszy do słuchu jej dostał się ogromny
 784   2, IV |                 tu wybuchał niepodobnym do rozplątania chaosem dźwięków.
 785   2, IV |                  Miejscami szerokie, aż do ziemi opuszczające się gałęzie
 786   2, IV |         gorętsze, jakby spod tej trawy, do której piersią lgnęła, wydobywało
 787   2, IV |                plonami dłoniach wracali do ognisk domowych, wojownicy,
 788   2, IV |                 prawie srebrny, podobny do tego, jaki wydaje łagodnie
 789   2, IV |               srebrzystość podobna była do ściekającej z góry do dołu
 790   2, IV |              była do ściekającej z góry do dołu i wielkimi kroplami
 791   2, IV |                nisko schylony przylgnął do nich gorącymi usty. Gdy
 792   2, IV |               Porównywała siebie czasem do kamienia zalegającego darmo
 793   2, IV |              nudą co wieczór kładła się do spoczynku. Czuła w sobie
 794   2, IV |               udania się gdzieś daleko, do jakiego miasta, w którym
 795   2, IV |               jego stosunków i wymagań; do rzucenia się w jego chaos
 796   2, IV |              ufała bardzo. Nie należała do tych, którzy wyobrażają
 797   2, IV |               że wszystko potrafią; ani do tych, którym rojenia o stanowiskach
 798   2, IV |                widziała, czuła, że ten, do kogo mówiła, słuchał jej
 799   2, IV |            skupioną uwagą, Jan od czasu do czasu czynił głową znaki
 800   2, IV |       odpoczywaniu..,~Innym razem jakby do siebie samego przemówił:~-
 801   2, IV |             przez tego człowieka, który do jej życia i położenia, przykładał
 802   2, IV |                 co innego, ale jak pani do tej pory tak wyżyć mogła,
 803   2, IV |                  Ot! nie przyrodził się do ojca swego ten pan Zygmunt
 804   2, IV |          pomyślał, jakby roztopiony łój do serca mu kapał, taką boleść
 805   2, IV |                 wytrzymać i tę piosenkę do niej zaśpiewał. Ale pewno
 806   2, IV |             kłodę i wyciągnął rękę, aby do przebycia jej pomóc towarzyszce.
 807   2, IV |           kolców i błyskawicznie prędko do ust go przycisnął. Justyna
 808   2, IV |                Po chwili mówił dalej:~- Do nas też piękny kawałek tego
 809   2, IV |               lasu należy, to jest, nie do stryja tylko i do mnie,
 810   2, IV |             jest, nie do stryja tylko i do mnie, ale wspólnie do całej
 811   2, IV |                 i do mnie, ale wspólnie do całej okolicy. Wszyscy mają
 812   2, IV |               włóczyć. Jeszcze by i nam do zaprowadzenia porządku dopomógł.
 813   2, IV |                z przyczyny interesu jak do psów zagada, a inszym razem
 814   2, IV |                w taką złość wpadłem, że do domu przyszedłszy garnek,
 815   2, IV |          najmniejszą szkodę albo ubligę do czubów się biorą lub do
 816   2, IV |                 do czubów się biorą lub do sądów ciągną. O szkodę zaś
 817   2, IV |              tej racji, że gospodarstwo do nich dwóch tylko należy,
 818   2, IV |              dwóch tylko należy, raczej do stryja, ale to już wszystko
 819   2, IV |               jeszcze mały i nie bardzo do czego zdatny. Teraz zaś
 820   2, IV |             jeżeli się choć małą rzeczą do spólnego dobra przyczyni.
 821   2, IV |        powietrzu toczyć się zdawał szum do głuchego turkotu podobny.
 822   2, IV |                rozpaczliwym gestem rękę do głowy poniósł:~- Głupiec
 823   2, IV |                wyrzucające. Jan skoczył do czółna, silnym pchnięciem
 824   2, IV |            wiosłem u brzegu zatrzymując do Justyny zawołał:~- Proszę!~
 825   2, IV |           zniecierpliwienia.~- Tu czasu do medytacji nie ma. Proszę
 826   2, IV |                medytacji nie ma. Proszę do czółna siadać! - wymówił,
 827   2, IV |           zniknęło bez śladu; podbiegła do czółna wskoczyła w nie i
 828   2, IV |                 a przestrzeń, od skłonu do skłonu widnokręgu, od ciemnego
 829   2, IV |           widnokręgu, od ciemnego nieba do ciemnej wody, stanęła jedną
 830   2, IV |                  Justyna znowu od głowy do stóp zadrżała.~- Niewzwyczajona -
 831   2, IV |                którą okryła ona od szyi do stóp, a sam u dzioba czółna
 832   2, IV |             czwarte; rybacy to uciekali do domów przed gwałtownym wybuchem
 833   2, IV |               przeciwnej strony sunęły, do wodnych potworów podobne,
 834   2, IV |                 ramieniu wznoszącym się do walki siłę i zręczność ujrzała,
 835   2, IV |                 natomiast przenikała ją do głębi słodycz zaufania.
 836   2, IV |              tej chwili zalotną. Ale on do tych opadłych, falistych
 837   2, IV |                 tych stronach dalekich, do których ptaki latają...
 838   2, IV |           głośno, jak dzieci.~- Chodźmy do chaty! - zawołał Jan.~-
 839   2, V  |        wchodzącą Justynę powoli wstały, do progu podeszły, a gdy im
 840   2, V  |              zagadała.~- Panienka znowu do nas przyszła! Bardzo słusznie,
 841   2, V  |         słusznie, tylko że panienka nie do tego stworzona!~- Ot, widzicie,
 842   2, V  |                 łagodne stworzenie wnet do piersi jej przylgnęło. Za
 843   2, V  |                  Bardzo słusznie!~- Ona do Justynki ma wielką prośbę -
 844   2, V  |               niej matka, a ojciec, jak do miasta jeździł, przywiózł
 845   2, V  |                 cienkiej koszuli wszedł do kuchenki, gwarno w niej
 846   2, V  |            wesoło. Antolka przed chwilą do bokówki była wbiegła i wyniosła
 847   2, V  |             zapytał. Powiedziała mu, że do Starzyn poszła, do męża,
 848   2, V  |               mu, że do Starzyn poszła, do męża, a jutro raniutko powróci
 849   2, V  |               dzieciom pomagać, a potem do swoich w porę doskoczyć.
 850   2, V  |                 była i żadnych aprensji do serca nie dopuszczała. Ale
 851   2, V  |       rozchodziły się po całym czole aż do przerzedzonych, siwiejących
 852   2, V  |                po wodę poszłam, i wtedy do kuchni przyszedł, aby sobie
 853   2, V  |               chleba ukroić. Przychodzę do domu, chleb na stole, a
 854   2, V  |             ukośne promienie. - Proszę, do świetlicy proszę! Kto widział
 855   2, V  |             powtórzył:~- Proszę! proszę do świetlicy!~W kuchni znajdowało
 856   2, V  |                rozmiarów, otwierały się do sieni, a dwoje innych, wąziutkich
 857   2, V  |         wąziutkich i niskich prowadziło do przeciwka i do bokówki.
 858   2, V  |               prowadziło do przeciwka i do bokówki. Justyna zawahała
 859   2, V  |            ramię jej podał i przez sień do świetlicy prowadził. Niegdyś,
 860   2, V  |             wyheblowanych i czystych aż do białości desek. U niskiego
 861   2, V  |                 ze ścian zajmował piec, do sufitu wysoki, z białych
 862   2, V  |                 ruchomą firanką.~Anzelm do jednego ze stołów Justynę
 863   2, V  |             Potem sam nä zydlu siadając do Antolki zawołał, aby gościa
 864   2, V  |             tylko było i siostra, która do zaniewickiej okolicy za
 865   2, V  |                lat nigdzie nie jeździł, do Jana się odzywając.~- Wszystkich
 866   2, V  |      spojrzawszy brwi ściągnął.~- A kto do ula chodził? - z gniewem
 867   2, V  |              nie tyka!~Wstawał już, aby do siostry z wymówkami iść,
 868   2, V  |             którymi gospodynie wkładane do pieca pieczywo od zetknięcia
 869   2, V  |              odłamywali i dwoma palcami do ust je nieśli. Drewniane
 870   2, V  |            delikatnie ujmowali i powoli do ust nieśli. W tym szczególnym,
 871   2, V  |                nie gniewam się, że sama do ula po miód poszła!~Zaśmiał
 872   2, V  |                nią zaczerpnąwszy powoli do ust poniósł. Rękę miał dużą,
 873   2, V  |               tylko i wątpliwość mam co do tego, czy osoba tak pięknie
 874   2, V  |          pięknie na fortepianie grająca do takich grubych robót uzwyczaić
 875   2, V  |                staremu pochylona ustami do ramienia jego przylgnęła.~
 876   2, V  |       wszystkimi jeden cel świecił. Nas do tej festyny nie tylko dopuszczono,
 877   2, V  |          czasowe mary...~Justyna blisko do niego przysunięta, z jedną
 878   2, V  |                 ku niej a daleko więcej do półgłosem smutnych myśli
 879   2, V  |                 ani też przywyknąć znów do zwyczajnego życia, od którego
 880   2, V  |              pługu przestoję o robocie, do której wprzódy chętliwy
 881   2, V  |           zapominając. Albo zimową porą do wesołej jakiej świetlicy,
 882   2, V  |            weselących się ręką machnę i do chaty pod śniegiem padającym
 883   2, V  |                 mnie spotyka i tuli się do opiekuna jedynego, który
 884   2, V  |                 dla siebie postrzegając do niego się udałem. Nie było
 885   2, V  |                słyszałem. Choć ta panna do pańskiej familii należała,
 886   2, V  |              spokojniejszy, pewniejszy. Do tego, choć z pańskiej familii
 887   2, V  |                 chęci i żadnego zamiaru do serca nie dopuszczała. Kiedy
 888   2, V  |               Gdyby człowiek mógł łzami do grobu ściec, już bym wtenczas
 889   2, V  |            samego siebie nauczam: "Siły do kupy ściśnij, na biedę oczy
 890   2, V  |           wszyscy ludzie przeżyję. Nie, do życia ochota nie bierze
 891   2, V  |                już nawet zaswatałem się do panny jednej i sam pojechałem
 892   2, V  |                 jednej i sam pojechałem do niej. Jadąc myślałem: "Ożenię
 893   2, V  |                 oczami stoi, a przy tym do czego inszego już uzwyczajony,
 894   2, V  |           zupełnie nie znikną. Tak i ja do tej pory nie mogę już ze
 895   2, V  |               nie mogę już ze wszystkim do zwyczajnego życia powrócić.
 896   2, V  |        pokonawszy siebie przybliżyć się do niej zdołam. Podczas i boleści
 897   2, V  |         spokojność i niejedną przyczynę do uciechy mając...~Cieszyło
 898   2, V  |                przeszkody stawić lub go do czego przymuszać, ale przyrodzony
 899   2, V  |                  a w porze żniw żęła aż do skąpania się w strugach
 900   2, V  |                 w strugach potu i snopy do gumna zwożąc z męską siłą
 901   2, V  |          ciągniętym przez rześkie konie do pamięci przywoływała klasyczne
 902   2, V  |        obruszyłby się i powiedział: "Ja do błaznów nie chodzę". On
 903   2, V  |               naprzód, że i zawrócić go do chaty nie zdołałam...~Stary
 904   2, V  |              groźnie pokrzykując z kąta do kąta dreptał we wszystkie
 905   2, V  |                bokówkę nawet obejrzał i do świetlicy wróciwszy pod
 906   2, V  |             kijem czas jakiś wodził, aż do pieca przydreptał i chciał
 907   2, V  |               Ale usiłując pochylić się do samej ziemi równowagę stracił
 908   2, V  |            tyczy dziadunia, to on pewno do mnie należy... - prędko
 909   2, V  |                  W tej samej chwili Jan do Justyny szeptał:~- Nadmiar
 910   2, V  |               dziedzica Korczyna ociec, do legionów zwerbował... przy
 911   2, V  |          odpowiada "Pewno idzie! Może i do nas zajdzie! Może my jego
 912   2, V  |                 dosłyszała tego, co Jan do niej przed chwilą szepnął,
 913   2, V  |                 ni to drzewniana figura do płotu plecami przyparta. "
 914   2, V  |                to człowiek!" - krzyknął do nas ociec. A ja, choć najmłodszy,
 915   2, V  |                 jak drzewniany, plecami do płotu przyparty, żółty na
 916   2, V  |            brnęła, Ale, szła; cościś ją do tego miejsca parło... Przyszła,
 917   2, V  |            jeszcze:~- Takim sposobem on do swego rodzinnego zaciszka
 918   2, V  |                z ojcem na rękach swoich do chaty wnieśli, a matka na
 919   2, V  |                się jak wilczyca wyła...~Do rozgniewanej wilczycy podobną
 920   2, V  |               się w jej głosie. Dziadka do sieni wysunęła, flakowaty
 921   2, V  |               śmiechem trochę zmieszany do ciemnej bokówki wyszedł,
 922   2, V  |           wyszedł, a wkrótce raźnie już do świetlicy wracając zawołał:~-
 923   2, V  |                 zaczęli...~- Już mnie i do domu pora! - wstając rzekła
 924   2, V  |                z dzbankiem pełnym mleka do świetlicy weszła, powiedział,
 925   2, V  |              patrzał.~Antolka z dzbanka do szklanki ciepłe jeszcze
 926   2, V  |                kładnąc powolnym szeptem do synowca mówił:~- Czy sfatyguję
 927   2, V  |             strzępiaste, wieloramienne, do rozwiewających się dymów
 928   2, V  |                 cicho, szybko zgarniali do worów tę skrzydlatą zamieć,
 929   2, V  |               pod którym wisiały obłoki do rozwiewających się dymów
 930   2, V  |            rozwiewających się dymów lub do podartej krepy podobne.~
 931   2, V  |               Justyna bocznymi drzwiami do Korczyńskiego domu weszła
 932   2, V  |            przed królem zrobiłam dyg aż do ziemi głęboki i długo nie
 933   2, V  |              zwierciadło, ośmieliło mię do ogarnięcia spojrzeniem twarzy
 934   2, V  |          boskich; myślałam, że wstępuję do raju wielkości, blasku,
 935   2, V  |      francuskiego dworu.~Justyna weszła do ciemnej sali jadalnej, w
 936   2, V  |                    egoista!~Koniec wąsa do ust włożył, szklanym wzrokiem
 937   2, V  |            zaszły.~Wszedłszy na wschody do górnej części domu prowadzące
 938   2, V  |                 jej ciało podobnym było do spowitej mumii; żółta twarz
 939   2, V  |                w milczeniu zbliżyła się do komody, nad którą wisiało
 940   2, V  |              nad którą wisiało przybite do ściany lusterko, i powoli
 941   2, V  |          dziwnego, że sama nie wie, jak do niego przyozdobić się i
 942   2, V  |            będzie, i prędko zrobisz się do cholery podobna, jak ja,
 943   2, V  |           cholery podobna, jak ja, albo do synogarlicy wiecznie szyję
 944   2, V  |              pamiętam! Kiedyś tak byłam do ich mówienia przywykła,
 945   2, V  |                i lasach! Nim królewicza do reszty złapiesz, pasterza
 946   2, V  |               słowo! Czy oniemiałaś? Ja do niej gadam i gadam, wszystkie
 947   2, V  |             można, że pragnęła, aby ta, do której przemawiała tak długo,
 948   2, V  |               swe wymówiła, brzmiał żal do towarzyszki uczuwany.~-
 949   2, V  |                  luźnym kaftanie, bosa, do łóżka jej podeszła i przy
 950   2, V  |                ozwała się w nim chrypka do jękliwego szmeru podobna.~-
 951   2, V  |                 chciały i dostać się aż do mózgu, aż do najskrytszych
 952   2, V  |              dostać się aż do mózgu, aż do najskrytszych myśli.~- Nie
 953   2, V  |         zabraniali, bo nikt też i prawa do tego nie miał. Sierotą byłam
 954   2, V  |              nie wyśmiewał, bo mu i nie do śmiechu wtedy było i może
 955   2, V  |                 którego tak wyśmiewali, do jednej mogiły położył się
 956   2, V  |                zanim jeszcze postarzał, do cholery podobnym się zrobił,
 957   2, V  |              młodego, pięknego chłopca. Do stajni poszedł, wrota jej
 958   3, I  |             powszechnie utrzymywano, że do małżeństwa tego tylko miłość
 959   3, I  |          stanowiący dziedzictwo piękne, do niej, jako do jedynaczki,
 960   3, I  |       dziedzictwo piękne, do niej, jako do jedynaczki, wyłącznie należące.
 961   3, I  |       przebiegając ogród o wiorstę stąd do niego wpadała, i tam, w
 962   3, I  |                była płochą, zalotną ani do zbytku wesołą; w pierwszej
 963   3, I  |            modlitwę, zdradzające naturę do surowości względem siebie
 964   3, I  |        surowości względem siebie i może do mistycyzmu usposobioną.
 965   3, I  |             zdradzając zarazem zdolność do szlachetnych uniesień i
 966   3, I  |                pracy jego zbliżania się do ludu i zawiązywania z nim
 967   3, I  |                 z zupełnej niezdolności do chwilowego choćby rozstania
 968   3, I  |              się z wykwintnymi formami, do cierpliwego znoszenia zjawisk
 969   3, I  |          Andrzeja nie umiał zbliżać się do serc prostych, nieoświeconych
 970   3, I  |                postaci ludzkich, i nikt do tej czynności od jego żony
 971   3, I  |               wiele razy wchodziła była do niskich chat z sercem pełnym
 972   3, I  |                  nie rozumiano jej; gdy do niej mówiono - nie rozumiała.
 973   3, I  |          zrozumieć ją pragnęła, ale aby do jej powłoki końcem palca
 974   3, I  |           rozsypanego na ziemi śmiecia; do choroby prawie dławiły ją
 975   3, I  |           zapachy obór i stajen. Zdolna do zrozumienia najwznioślejszych
 976   3, I  |          najwznioślejszych abstrakcji i do namiętnego przeniknięcia
 977   3, I  |                 i prozę, że zdolną była do wielkiej czystości i podniosłości
 978   3, I  |            pojmowania życia pochodzącą, do której jednak mimo jej woli
 979   3, I  |               przyszła pod tym względem do zupełnej z samą sobą zgody.
 980   3, I  |                 dała jej przecież hasło do wspólnej modlitwy. Uklękła
 981   3, I  |               traciła. Taką też wróciła do rodzinnego domu swego. Na
 982   3, I  |     Ceremonialnie uśmiechała się czasem do obcych, przyjaźnie do krewnych
 983   3, I  |            czasem do obcych, przyjaźnie do krewnych i domowników, czule
 984   3, I  |               głębokim uszczęśliwieniem do syna, ale nie śmiała się
 985   3, I  |                 bogato oprawnej książki do nabożeństwa świętości żadnych
 986   3, I  |                 dziecinnych prób ołówka do szkiców, studiów, kopii,
 987   3, I  |                W domu należącym niegdyś do jej męża od dawna mieszkali
 988   3, I  |               igłą i innymi przyrządami do szycia na kolanach pani
 989   3, I  |             kilka momentów stanowczych, do pewnego stopnia rozstrzygających
 990   3, I  |                doświadczyła tych samych do zwalczenia niepodobnych
 991   3, I  |               tak dla niej przykrym, że do zniesienia prawie niepodobnym.
 992   3, I  |            materialne zyski lub straty. Do pewnego stopnia troski takie
 993   3, I  |            godność i wartość człowieká. Do ascetyzmu skłonna, zbytków
 994   3, I  |              podobnym był w tym wypadku do ostrożnego i lękliwego strategika,
 995   3, I  |               rzetelny i onieśmielał go do niej układ jej pomimo przyjaznych
 996   3, I  |                z nią zaczynał, to i owo do zrozumienia jej dawał, na
 997   3, I  |                  Na koniec dnia pewnego do tego samego pokoju wszedł
 998   3, I  |                  co by jej dziecku miał do zarzucenia? Odpowiedział,
 999   3, I  |               poznania wszelkiej rzeczy do świata tego należącej; że
1000   3, I  |             Benedykt doradza oddanie go do szkół publicznych. Wtedy