Tom, Rozdzial

1501   3, V  |               nią i szyję jej obejmując do ucha szepnęła:~- Domyślasz
1502   3, V  |                 się Kirłowa - ruszajcie do ogrodu! Nim ja z panem Benedyktem
1503   3, V  |            przyjaciółkę swoją zobaczył, do ogrodu też za nią pobiegł.
1504   3, V  |                Justyną i tak mocno usta do ręki jej przylepił, że aż
1505   3, V  |           powiększeniem się towarzystwa do najwyższego stopnia już
1506   3, V  |                  że go ten wielki świat do tego doprowadził i wielka
1507   3, V  |               powróci mu zdrowie i chęć do zajęcia się majątkiem. Justynka
1508   3, V  |             łzami w oczach zwróciła się do Justyny:~- Złote ma serce,
1509   3, V  |              nawet, bo wiesz? czemużbym do tego przyznać się nie miała?
1510   3, V  |              nosi... Onegdaj przyjechał do Olszynki i jak zaczął nas
1511   3, V  |            prosić: "Przyjedźcie wszyscy do Wołowszczyzny na parę dni
1512   3, V  |                  Wilgotne oczy otarła i do Justyny zwrócona, wpółproszącym,
1513   3, V  |                przyszłej pani Różycowej do nóżek się ścielę! - z niskim
1514   3, V  |               trzeba było na to, aby go do tego kroku nakłonić; domyślam
1515   3, V  |     kwalifikacji żadnych ani też żadnej do takiego stanowiska pretensji... ~-
1516   3, V  |                    Wszystko to - ciągle do Kirłowej zwrócona kończyła
1517   3, V  |               niej o wszystko rozpytam!~Do siostrzenicy się zwrócił:~-
1518   3, V  |                  ręka i przyszłość moja do niego należą.~Benedykt dziwnie
1519   3, V  |                i niespodziewanie globus do gardła podchodzić jej zaczął.
1520   3, V  |             rzeczywistego, moje dziecko do Justyny się zwrócił - to
1521   3, V  |                     Benedykt wstał Wąsa do góry podkręcał.~- Wy, młodzi,
1522   3, V  |             poruszenia nie uczynił. Jak do krzesła przykuty, jak skamieniały
1523   3, V  |                  Teoś harbuza dostał...~Do salonu zaś z impetem wbiegał
1524   3, V  |         kilkanaście słów wyszczebiotała do Zygmunta, który tam przy
1525   3, V  |         spełniwszy po wschodach na górę do Marty frunęła. Witold zaś
1526   3, V  |              siostry wysłuchawszy pędem do domu wpadł, Zygmunta w osłupiałej
1527   3, V  |                salonu stojącego minął i do gabinetu wbiegłszy Justynę
1528   3, V  |              mruczał. - Myślą; że świat do góry nogami wywrócą i cudów
1529   3, V  |                go całując. On głowę jej do piersi przycisnął.~Wtedy
1530   3, V  |                powagą wymówiła:~- Mamo, do domu!~Ale Kirłowa wcale
1531   3, V  |               nią życzenie nie zważając do Justyny podeszła i za ręce
1532   3, V  |                  oddam ci moją Rózię... do twojej chaty ją oddam, aby
1533   3, V  |              los...~Jeszcze coś chciała do ucha Justynie szeptać, ale
1534   3, V  |                   Kiedyż, mamo, ja chcę do domu!~Istotnie, Kirłowej
1535   3, V  |               Kirłowej pora było wracać do domu, gdzie ją różne zajęcia
1536   3, V  |             dziś jeszcze choć na chwilę do Wołowszczyzny zajechać.
1537   3, V  |                  Poszła więc z Witoldem do ogrodu gromadki swojej szukać.
1538   3, V  |                 swojej szukać. Benedykt do odchodzącego syna zawołał:~-
1539   3, V  |                 komu, Widziu, aby Marty do mnie poprosił.~A do Justyny
1540   3, V  |               Marty do mnie poprosił.~A do Justyny zwrócił się:~- Ojcu
1541   3, V  |                 nie było można.~- Idźże do niego teraz i powiedz...
1542   3, V  |            Różyca wyszła, należelibyśmy do jednego świata, musielibyśmy
1543   3, V  |               być musiała, skoro cię aż do tak rozpaczliwego kroku
1544   3, V  |         zadrgało, aż parsknęła głośnym, do powstrzymania niepodobnym,
1545   3, V  |               stołem okrytym przyborami do golenia się i ubierania,
1546   3, V  |            umilkł, gorąco zarumieniona, do zatopionego w muzyce ojca
1547   3, V  |                Mój ojcze - rzekła - mam do pomówienia z ojcem o czymś
1548   3, V  |               Justyny bocznymi drzwiami do gabinetu Benedykta wsunęła
1549   3, V  |          przyszła, bo wielką prośbę mam do ciebie... tylko nie wiem...
1550   3, V  |               gospodarstwie mam, i siły do pracy jeszcze trochę...
1551   3, V  |      przypodobać się nie mogłam... a co do gospodarstwa... wielkie
1552   3, V  |           lubiłam... sam los mię kiedyś do nich prowadził... ale go
1553   3, V  |          Facecja! niedługo cały Korczyn do Bohatyrowicz się przeniesie!
1554   3, V  |            Teresa tam nie pójdą!~Wstał, do Marty zwrócił się.~- Co
1555   3, V  |              wygadujesz? Jakie głupstwo do głowy ci przyszło! Ty tu
1556   3, V  |           czułem. Alem ja wdzięczen ci, do grobu wdzięczen, i nie puszczę
1557   3, V  |           wicher porwała się z krzesła, do krewnego przypadła, ręce
1558   3, V  |       serdecznie mi sprzyjała, aby komu do życia i szczęścia przyczynić
1559   3, V  |           Wieczna pociecha!~Garnęła się do niego, w ramiona go całowała,
1560   3, V  |                tak, że przez minut parę do słowa przyjść nie mogła.~-
1561   3, V  |               na parę dni ci zabrała... Do miasta pojadę, do doktora...
1562   3, V  |            zabrała... Do miasta pojadę, do doktora... leczyć się muszę,
1563   3, V  |               dumnie prostował, smyczek do góry wzniósł.~- Tu kompromitacji
1564   3, V  |                co zrobię? czy ja za nią do te... te... te... prostej
1565   3, V  |            który Kirłową i jej gromadkę do bryczki wsadziwszy i pożegnawszy
1566   3, V  |                 i pożegnawszy śpiesznie do ojca przybiegł. Potem w
1567   3, V  |                sali jadalnej nakrywanie do stołu usłyszawszy Marty
1568   3, V  |            lękała się.~- Chodź! - rzekł do niej Benedykt, kapelusz
1569   3, V  |        prowadzić, i z okrzykiem radości do rąk mu się rzuciła.~Poszli
1570   3, V  |               Benedykt i Justyna weszli do zagrody Anzelma i Jana i
1571   3, V  |                 pies lisi swój pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym
1572   3, V  |                 przykląkł i gorące usta do ręki jego przycisnął. Benedykt