Tom, Rozdzial

 1   1, II |           malusienieczka rączka!- wymówił i złożył na niej długi pocałunek,
 2   1, II |     binokle połyskiwały w cieniu, wymówił:~- Piękna panna.~A po krótkiej
 3   1, III|          nią przytłumionym głosem wymówił:~- Ja... moje... mnie...
 4   1, III| Korczyńskiego popatrzał i z cicha wymówił:~- Łaska pańska na pstrym
 5   1, IV |           były i smutne, niedbale wymówił:~- Tout lasse!~- Ale pan -
 6   1, V  |         Wprawdzie bohater poematu wymówił głośno wyraz: "Małżeństwo!"
 7   1, V  |         zatrzymał konie i smutnie wymówił:~- Ot już i okolica, i droga
 8   1, V  |          swym i monotonnym głosem wymówił - przepraszam, że w czapce
 9   1, V  |    patrząc monotonnym swym głosem wymówił:~- Poranek widział kwitnącą,
10   1, V  |             przez zaciśnięte zęby wymówił.~Stary obejrzał się i głowę
11   1, VI |           z żartobliwym uśmiechem wymówił zwolna: ~Luby wietrzyk trawę
12   1, VI |      także do swego końca idzie - wymówił z uśmiechem. - Ale - dodał -
13   1, VI |        głośno oddychał. Po chwili wymówił jeszcze:~- Działo się to
14   1, VI |        jąkając się, ze zdumieniem wymówił:~- Do... do... dobra!~Kobieta
15   2, I  |             Otóż to - raz jeszcze wymówił.~- Więc cóż? Wy tam przecież
16   2, I  |        dłoń po czole przesunął, i wymówił:~- Trudno... nie podobna!~
17   2, II |        Gniewnej ironii, z jaką to wymówił, nie dosłyszawszy, cmoknęła
18   2, II |  przygryzał, aż na koniec z cicha wymówił:~- Może byście więc w tym
19   2, II |        czoło prędko i dość głośno wymówił:~- Dlatego, mój ojcze, że
20   2, II |        jaki mi sędzia! - z ironią wymówił. - Jeszcze ci nie pora...~-
21   2, II |     Ostatnie wyrazy młody chłopak wymówił z tak wy bornym naśladowaniem
22   2, II |          z rozkosznym cmoknięciem wymówił:~- Caca nokturnek! prawda,
23   2, III|       srebrne błyskawice, z cicha wymówił:~- Proszę!~Z pochyloną trochę
24   2, III|     dziękuję! - wzruszonym głosem wymówił - życia bez wyższych uczuć
25   2, III|     zdziwieniu otworzył i z cicha wymówił:~- Nie spodziewałem się...
26   2, IV |         oczach i na ustach zwolna wymówił.~- Zawsze to o jedną śmierć
27   2, IV |         stóp Mogiły stojąc zwolna wymówił:~Zupełnie jak w pieśni:~
28   2, IV |       Ostatnie dwa wyrazy nagląco wymówił i wziąwszy rękę Justyny
29   2, IV |        Proszę do czółna siadać! - wymówił, a głos jego w szumie i
30   2, V  |          z państwem i ja - powoli wymówił Anzelm; powoli z zydla wstał
31   2, V  |   gabinetu stanęła.~- A! to ty! - wymówił takim tonem, jakby tylko
32   2, V  |     zdumieniem, cicho, kilka razy wymówił:~- Co mu się stało? co mu...
33   3, I  |          tabureta biorąc kapelusz wymówił:~- Do widzenia! Ne déraisonnez
34   3, II |         lękaj się, ojcze - zwolna wymówił - nikt nie usłyszał, że
35   3, II |           ucieszył.~- Daj Boże! - wymówił - daj Boże! Dla biednej
36   3, II |       usta.~- Mój ojcze - z cicha wymówił Witold - pocałuj mię...
37   3, II |     ojciec jego u końca wieczerzy wymówił, i z pocałunkiem ojcowskim
38   3, II |        cichszym niż zwykle głosem wymówił młody człowiek z krzesła
39   3, II |  milczeniu zdradzającej.~- Cóż? - wymówił - czy nie uważasz mnie nawet
40   3, II |           niepewnym trochę głosem wymówił - mam do ciebie prośbę!~-
41   3, II |      żartobliwą pieszczotliwością wymówił:~- Niegościnna! siadać mię
42   3, II |     pogardliwy, który jeden tylko wymówił wyraz:~- Bydło!~O, Bóg niech
43   3, III|     rączkami pani przygotowanej - wymówił z niskim ukłonem, lecz w
44   3, IV |         zda się, dotrzeć chciało, wymówił:~- Boże! Boże!~Tak samo
45   3, V  |         Ustami poruszył i z cicha wymówił:~- Teoś harbuza dostał...~
46   3, V  |       głowie Jana tonem zapytania wymówił:~- Syn Jerzego?~Anzelm wyprostował