Tom, Rozdzial

 1   1, I  |              kobiety. Szły one z tej samej strony, z której wracali
 2   1, II |           innego gatunku, ale do tej samej familii istot. Nieco młodsza,
 3   1, II |            kogoś bardzo pociesznie w samej rzeczy wyglądającego. Był
 4   1, III|              dla dzieci i dla ciebie samej? abym jak bałwan jaki czytał
 5   1, III|        Chciałbym, żebyś ty żył w tej samej stronie, co ja, i żeby nasze
 6   1, IV |          zerwał się z krzesła. W tej samej chwili jedna z pań na kanapie
 7   1, IV |            tylko od niego, lecz i od samej siebie uciekała, z salonu
 8   1, V  |   zlewających się w nieustanny, przy samej ziemi kipiący szmer.~Justyna
 9   1, V  |          pośród złotych liści. W tej samej chwili, za zbożem, niedaleko,
10   1, V  |           zza niej wyglądały. Dom, w samej głębi tej sporej przestrzeni
11   1, V  |          chorób nerwowych, które dla samej nauki do określenia i zwyciężenia
12   1, VI |            na pola rzucił strofę tej samej pieśni, którą niedawno wygwizdywał
13   1, VI |           skargi młodzieńczej słucha samej siebie. Myśl, dotąd jej
14   2, I  |          Była niezadowoloną z siebie samej, bo takie zbieganie się
15   2, I  |        ogromnie. Na rok trzeci w tej samej klasie pozostać nie wolno.
16   2, II |               Po chwili twarz swą do samej prawie twarzy Darzeckiego
17   2, II |          oczy.~- Siostra moja nn tej samej znajduje się drodze coraz
18   2, II |             się już nigdy.~Ale w tej samej chwili, innym znowu uczuciem
19   2, II |           się jak najwięcej szyja, w samej rzeczy niepospolicie ładna.
20   2, III|             przestrzeni pełzały przy samej ziemi. Ale widziane z góry,
21   2, III|            się, popatrzyć, a potem i samej spróbować...~Antolka, Elżusia,
22   2, III|             zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili z drogi na ściernisko
23   2, III|              szklanka, a dalej, przy samej ścianie, za lampką z wysokim
24   2, IV |           razy mnie pocałował. W tej samej minucie pan Andrzej żegnał
25   2, IV |          nietoperz, ni to myszą przy samej ziemi biegającą, ni to ptakiem
26   2, V  | Niespodzianie dla Anzelma i może dla samej siebie Justyna z krzesła
27   2, V  |               A w drugim miejscu tej samej książki, czy może jakiej
28   2, V  |          panujące w zagrodzie, w tej samej zagrodzie, w której żyli
29   2, V  |             usiłując pochylić się do samej ziemi równowagę stracił
30   2, V  |     grzecznie z nami pogada...~W tej samej chwili Jan do Justyny szeptał:~-
31   2, V  |           niż kpiny i wyśmiewania. W samej rzeczy, jakimże to sposobem,
32   3, I  |             siebie pobłażliwą. Już z samej jej powierzchowności wyczytać
33   3, I  |            charakteru tej kobiety, w samej niejako treści własnego
34   3, I  |              spostrzegł tu był o tej samej godzinie w pewnej grupie
35   3, I  |        kochającej istoty ludzkiej. W samej sobie nosząc wierność niezłomną
36   3, II |        Biedny, kochany ojciec!~W tej samej prawie chwili stanął jak
37   3, II |       szepnęła i z głębokim wyrzutem samej sobie czynionym dodała: -
38   3, II |             pod ziemią i wstydzi się samej siebie. Powiedziałeś, że
39   3, II |        zmartwienia i tęsknoty, ale z samej nudy...~Unosił się. Od dawna
40   3, II |             trup znajduje się w niej samej, zalega dno jej własnej
41   3, III|        Elżusia, pomimo że twarz przy samej ziemi prawie trzymała i
42   3, III|         papierosami częstował.~W tej samej prawie chwili, z innej już
43   3, III|         młodszych pogadajmy...~O tej samej porze w domu Fabiana, którego
44   3, IV |           rozpoczął, i tu, ot, w tej samej sali jadalnej, przy wieczerzy,
45   3, IV |            słońca kilku weselników u samej krawędzi zielonej góry stojących
46   3, IV |            się z Domuntówną. Stała u samej krawędzi zagonów pokrytych