Tom, Rozdzial

 1   1, II |            gościa i koniec wąsa do ust włożywszy przygryzać go
 2   1, III|            koniec długiego wąsa do ust. wkładał i w zamyśleniu
 3   1, IV |          oczu i chłodnych. dumnych ust. Najdrobniejsza błyskotka
 4   1, IV |             ale przykrym zagięciem ust odpowiedział.~- Jakież teraz
 5   1, IV |           się i jeden kieliszek do ust niosąc, drugi na środek
 6   1, V  |             końce długiego wąsa do ust wkładał i przygryzał, ponuro
 7   1, V  |      czerwonych jagód i wnet je do ust poniosła, ale od płotu zabrzmialł
 8   1, V  | przyśpiewując i pestki od wisien z ust wypluwając. Wtem nad ogrodzeniem
 9   1, VI |    łowczowie złotne trąby wciąż do ust swych przykładali i rozgłośnym
10   2, I  |            i dokoła śmiejących się ust przebiegła n1u błyskawica
11   2, I  |          ruchu ręki podnoszącej do ust łyżeczkę jedząc konfitury
12   2, I  |           i coś takiego w układzie ust... Tylko...szturmem jej
13   2, I  |          czołem. Końce jej ładnych ust opuszczały się czasem w
14   2, I  |      zaśmiał się połową drgających ust.~- Oto co znaczy prawdziwie
15   2, I  |           oczy myśliciela, a zarys ust zdradzający nadmierną wrażliwość
16   2, II |        żeby on choć przez trzy dni ust nie otwierał, daj Boże!
17   2, II |     chorobliwie erotycznym wyrazem ust i oczu, wcale dobrze znała
18   2, II |        mówiła, trzeba było ucho do ust jej przykładać. W białych
19   2, II |          starannym, a wyraz oczu i ust zdradzał wyraźną chęć przymilenia
20   2, II |        bornym naśladowaniem układu ust i akcentu mowy Darzeckiego,
21   2, II |            do błogo uśmiechniętych ust przykładając z rozkosznym
22   2, II |      przecież niekiedy wzruszonych ust Jana Bohatyrowicza. Ta delikatna
23   2, III|          swawolne dziecko, język z ust wysunął i wnet poskoczył
24   2, IV |        wzburzoną falą wyrzucając z ust zwierzenia, których dotąd
25   2, IV |            błyskawicznie prędko do ust go przycisnął. Justyna tego
26   2, V  |         ocienione usta. Układ tych ust był tak surowy, jakby wnet
27   2, V  |      odłamywali i dwoma palcami do ust je nieśli. Drewniane łyżki
28   2, V  |    delikatnie ujmowali i powoli do ust nieśli. W tym szczególnym,
29   2, V  |            zaczerpnąwszy powoli do ust poniósł. Rękę miał dużą,
30   2, V  |            egoista!~Koniec wąsa do ust włożył, szklanym wzrokiem
31   3, I  |      otwierała prawie nigdy, ale z ust jej płynęły natchnione słowa
32   3, I  |        opadała, gdy z drobnych jej ust sypały się te wszystkie
33   3, II |          wymówiwszy koniec wąsa do ust włożył i z pochylonym karkiem,
34   3, II |         węgła domu narzeczonemu do ust po odrobinie miodu łyżką
35   3, II |           rękę z głośnym cmokaniem ust całował.~- Niech pan Franciszek
36   3, II |           słowo gniewu lub urazy z ust jej nie wyszło; z wyrazem
37   3, II |    napełniło. Wziął rękę ojca i do ust ją przycisnął. Benedykt
38   3, II |    odchodzącym ojcem poskoczyć i z ust rzucić w zamian otrzymanej
39   3, II |           z obojętnie wzgardliwych ust jej syna spadły, bo on tej
40   3, II |              bo lękam się własnych ust... o!...~Nie dokończyła,
41   3, III|            usłyszała z płomiennych ust Witolda i co w samotnych
42   3, III|            przypadając rękę jej do ust przycisnął. I w tym jeszcze
43   3, III|      suknię unosiła, pochwycił, do ust poniósł i już jej więcej
44   3, IV |           wylewać mu się zaczęło z ust wymownych i drżących. W
45   3, V  |             z niesmakiem w wyrazie ust, spokojnie jednak rzekł:~-