Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      ten uzupełnionym był przez stary kapelusz słomiany, którego
 2   1, II |       ścianami słupy z kamieni. Stary dom niskim był i widocznie
 3   1, II |       wodę do miednicy nalewać. Stary w rozwartym szlafroku i
 4   1, II |         ustawiła małe lusterko. Stary tymczasem drobnymi krokami
 5   1, II |         A! do stołu - powtórzył stary. - Dobrze... dobrze... bo
 6   1, II |       Wszystko gotowe, ojcze...~Stary nie ruszał się i z ukosa
 7   1, II |  czyściła miotełką surdut ojca. Stary zachmurzył się.~- Otóż to -
 8   1, II |         oczyszczony... - gderał stary.- A któż go oczyścił? Ty
 9   1, II |              A może... - odparł stary - to i cóż?~- Teraz nie
10   1, III|      wykwintnie urządzić i cały stary dom swój rodzinny otoczyć
11   1, IV |       Dobry był obiad - mruczał stary - bardzo dobry... Polędwica
12   1, IV |  opróżnionym kieliszkiem w ręku stary Orzelski. ~A co pan piłeś?
13   1, IV |       smyczka jego wychodzących stary muzyk także wyrastał, usubtelniał
14   1, V  |      niechże stryj idzie...~Ale stary plecami przyparł się do
15   1, V  |        zaciśnięte zęby wymówił.~Stary obejrzał się i głowę podnieść
16   1, V  |       siły tłumionej groźby, że stary zmieszał się i nagle ochłonął.~-
17   1, V  |         jeden dzień opuścim!...~Stary głowę pochylił.~- Źle! źle
18   1, VI |         i do chaty wracać !~Ale stary prostował się z całej siły
19   1, VI |      dziadunia tak straszą.~Ale stary rwał się naprzód i swoje
20   1, VI |       Jan do Justyny szepnął:~- Stary zawsze tak wariuje, jak
21   1, VI |         do zagrody, której dom, stary, ale z gankiem i czterema
22   1, VI |        Justyna wpatrywała się w stary grobowiec i w pamięci jej
23   1, VI |        do nas. Mnie jej nauczył stary Jakub, gdy jeszcze boso
24   1, VI |        podtenczas stał dąb taki stary, co może i tysiąc lat miał
25   1, VI |         czterech ludzi. Umie ją stary Jakub, ale on już jest tak
26   2, II |         nie wyprodukują. Co ten stary kołek w płocie prawił o
27   2, II |        Teresę przyniesionym mu, stary z pomocą córki ubrał się
28   2, IV |     linii i barw pragnąc odkryć stary grobowiec.~- Schowany on
29   2, IV |   miejscu jak nieprzytomna. Ale stary Jakub, który jeszcze wtenczas
30   2, IV |        i chęci miejsca żadnego. Stary ojciec wprawdzie potrzebował
31   2, IV |        powiesił.~- Dziecko albo stary, to co innego, ale jak pani
32   2, V  |    którą stronę iść jej wypada; stary to spostrzegł, ramię jej
33   2, V  |      mogło, że nagle oniemiała.~Stary Jakub za to uwolniwszy się
34   2, V  |        do chaty nie zdołałam...~Stary tymczasem kijem wywijając
35   2, V  |         oficera wyglądając.~Gdy stary to mówił, Jadwiga nie spuszczała
36   2, V  |        Prawie jednocześnie, gdy stary słów tych domawiał, na uboczu
37   2, V  | szyderstwa sprzeciwiał się Jan.~Stary Jakub z wyrazem grozy na
38   2, V  |     przebiegała ku rzece dążąc; stary człowiek w grubej kapocie,
39   3, II |          nie ma... no, to gdyby stary grat ustąpił, mógłbyś samowładnie
40   3, III|     jeszcze z dorosłymi dziećmi stary Koroza, dawno już z zagrodowca
41   3, III|         w samotności strawił, i stary Jakub rozum postradał zdrady
42   3, IV |     stolicy... Czy żyje jeszcze stary Jakub?~Jeszcze raz w sali
43   3, IV |        poszła? Może do domu?...~Stary ku brzegowi góry ręką rzucił.~-
44   3, V  |     pociecha! A ja myślałam, że stary grat ze mnie, nikomu tutaj