Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      oczami ściągała, nadawał jej wyraz śmiałości i dumy. W ogóle
 2   1, I  |         Na twarz Justny wybił się wyraz silnie uczutej przykrości,
 3   1, I  |          pąsowych warg nadając im wyraz znudzenia i goryczy. Wtem
 4   1, II |    delikatne wargi jego przybrały wyraz niesmaku. Korczyński, oswojony
 5   1, III|           teraz spojrzał na żonę, wyraz lekceważenia przebiegł mu
 6   1, III|    musiały, ale teraz spłowiały i wyraz miały cierpiący, na Korczyńskiego
 7   1, IV |           rzucało na nią podwójny wyraz wyniosłości i skromności,
 8   1, IV |     szepnął.~Wiedział zapewne, że wyraz ten ją ukole. Jakoż na mgnienie
 9   1, IV |     świeżą jak wiosna twarz okrył wyraz cierpienia, który uczynił
10   1, IV |           zawahała się i stanęła. Wyraz cierpienia i zakłopotania
11   1, V  |          jego usta układały się w wyraz lubości, ilekroć zobaczył
12   1, V  |    bohater poematu wymówił głośno wyraz: "Małżeństwo!" i nawet przez
13   1, V  |       wzburzoną twarz jej spływał wyraz ulgi. Widać było, że powoli
14   2, I  |     Uśmiechał się do dziecka, ale wyraz oczu jego był smutny. Na
15   2, I  |         ale oczy jej miały ciągle wyraz roztargniony i postawa była
16   2, I  |     czarnookiej istotki ten jeden wyraz posiadał sens zrozumiały.~
17   2, I  |   pragnęła. Ale po długim namyśle wyraz głębokiego smutku twarz
18   2, I  | apatycznym i chorym człowieku, bo wyraz, z jakim patrzył na krewną
19   2, I  |           że twarz jego przybrała wyraz bolesny, prawie tragiczny.~-
20   2, II |         także, jakby starannym, a wyraz oczu i ust zdradzał wyraźną
21   2, II |         podać kazała.~Usłyszawszy wyraz śniadanie Orzelski jakby
22   2, II |         klawiaturę utkwione miały wyraz pytania, które może powtarzało
23   2, II |         opuściła i zamyśliła się. Wyraz nieskończonej, lecz cichej
24   2, II |        Każdy wiersz, każdy niemal wyraz tej książki był d1a niej
25   2, III|          całej piersi jeden tylko wyraz im rzucił:~- Gomuły!~Dwa
26   2, III|           wśród nich się znalazł, wyraz niepokoju, bolesnego niemal
27   3, I  |     opadający twarzy jego nadawał wyraz wiecznego zmartwienia, oświadczył,
28   3, I  |     dostrzegła chłód i uderzył ją wyraz kaprysu te wargi otaczający.
29   3, I  |           stronicach jaki wiersz, wyraz przez podkreślenie w znak
30   3, II |    rozmawiał. Ale pan Benedykt na wyraz twarzy syna wcale nie zwrócił
31   3, II |   purpurowe, przybierały chwilami wyraz dumny i wzgardliwy. Nie
32   3, II |          jego zjawiał się ten sam wyraz zaciętego postanowienia,
33   3, II |         który jeden tylko wymówił wyraz:~- Bydło!~O, Bóg niech będzie
34   3, II |           niej wzniecił ten jeden wyraz z obojętnie wzgardliwych
35   3, II |  podniosła ją i spojrzała w górę, wyraz niemego, osłupiałego zachwycenia
36   3, III|          na rydzowatą i uroczysty wyraz mającą twarz Fabiana, na
37   3, III|       ruchliwe rysy jego zmieniły wyraz. Z wesołego i niemal swawolnego
38   3, III|      twarzy jego zoranej i bladej wyraz jakby długiego męczeństwa
39   3, IV |     uczucie, jak gdyby każdy jego wyraz spadł mu na serce ciężkim
40   3, V  |          tak rozpromienioną, taki wyraz pogody i szczęśliwego rozmarzenia
41   3, V  |           twarz Kirłowej wystąpił wyraz wielkiego zmartwienia. Zmąconymi
42   3, V  |          aż wstrzęsła się, tak ją wyraz ten zabolał. Ależ doprawdy,
43   3, V  |          wypada!~Głową kołysząc i wyraz ostatni powtarzając zupełnie