Tom, Rozdzial

 1   1, III|         rozporze - i Bóg jeszcze wie, co z nami będzie Więc muszę,
 2   1, III|         dokucza im kto inny! Kto wie? Może i zrobię tak, jak
 3   1, III|       już rybacy łowić jacicę... wie tatko, w nocy... na czółnach...
 4   1, III|          on złowił szczupaka... .wie tatko, na sznur... a ja
 5   1, III|         w oczy jej patrząc - kto wie, jakie zmiany w pożyciu
 6   1, III|          ich zajść by mogły; kto wie, czy tym sposobem zmysłom
 7   1, IV |    człowieka wyszedłszy sama nie wie, jak dąć się i stroić...
 8   1, IV |          jeszcze... panna Teresa wie o tym najlepiej...~Ktoś
 9   1, IV |         będą i licho już zresztą wie jakich. Zaraz potem położyłem
10   1, IV |       się jak wiśnia.~- Pani nie wie? - ciągnął żartowniś - toż
11   1, V  |          słuchać słów moich; kto wie, może prośba moja wysłuchaną
12   1, V  |         zapytał: - Skąd panienka wie, kto ja jestem?~- Widuję
13   1, V  |             panna Justyna. Stryj wie... ta, co to ja stryju zawsze
14   1, VI |          wpółtajemniczo.~- Stryj wie wszystko - zaczął - i bardzo
15   2, II |     wyrzekać nie możesz...~- Kto wie? - ze sfinksowym uśmiechem
16   2, II |       zaczął Darzecki - tak, kto wie...~Znowu w rozmowie dwu
17   2, II |        mowy swej powrócił:~- Kto wie? Kto na pewno wiedzieć może,
18   2, II |        raz w nią wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier
19   2, II |  wspominać o tym nie trzeba. Ale wie szwagier, czasem, kiedy
20   2, II |           dobroć, że słowem, kto wie, czy pomimo wszystkich różnic
21   2, II |        nad nią zastanawiać i kto wie? czy nie wyniknie z tego
22   2, III| rozradowanie podnoszące się, kto wie skąd? może z łanów złotych,
23   2, III|        przychodziło, że pani Bóg wie za kogo nas poczyta, może
24   2, IV |         myślach utopiony? Bóg to wie!~W górę rzeki powoli płynęli.
25   2, IV |         jest droga...~- Skąd pan wie o tym? - żywo zapytała.~
26   2, IV |         i ręką skinął.~- Co pani wie? - trochę porywczo rzucił.~-
27   2, IV |         tym miejscu, gdzie, pani wie, na naszym podwórku lipy
28   2, IV |        samotnie. Świat o nim nie wie nic i tylko niebieskie sklepienie
29   2, IV |          w nim uderzało. Czyż on wie, dlaczego tak było? Może
30   2, IV |       około gospodarstwa nie Bóg wie jaka; człowiek się nią nadwerężyć
31   2, IV |     znowu, przelecą i polecą Bóg wie dokąd!~Z zadumą za śnieżnymi
32   2, V  |    alteruje? A czy panna Jadwiga wie, że złość piękności szkodzi? -
33   2, V  |        nic dziwnego, że sama nie wie, jak do niego przyozdobić
34   3, I  |         nadzieją myślała, że kto wie, czy miłość jej trwałością
35   3, I  |       Ktoś jest bardzo niedobry. Wie on dobrze, że pani go kocha,
36   3, II |    słodkości pokosztuje. Ale ona wie bardzo dobrze, o co jej
37   3, II |      nawiedzał... Pan dobrodziej wie, od czego moje zdrowie na
38   3, II |   odpowiedział:~- Bardzo wątpię. Wie mama, że rozczarowałem się
39   3, III|       odpowiedział:~- Pan Michał wie, że ja od stryja i brata
40   3, III|          Co teraz nastąpi? - nie wie. Pewno przyjdzie gruncik
41   3, III|          taki kompromis i Bóg to wie! Może też obydwie od ostatniego
42   3, IV |          Jak długo? nie pamięta, wie jednak, że z czasem przywykł
43   3, IV |       Domuntówną rozmawia, i Bóg wie, co sobie myśli! Zdyszany