Tom, Rozdzial

 1   1, II |             lat...~Ukośne wejrzenie rzucił na pana domu, bardzo w tej
 2   1, V  |       odpowiedział.~- Pod pszenicę?~Rzucił na nią szybkie spojrzenie,
 3   1, V  |            ostatnich wyrazach głową rzucił raźnie, w górę spojrzał
 4   1, V  |              ja konie odprzęgę...~I rzucił się ku stajni, do koni.~
 5   1, V  |            znacznie już popędliwiej rzucił przybyły i coraz prędzej,
 6   1, VI |     dziedzińce, ogrody i aż na pola rzucił strofę tej samej pieśni,
 7   1, VI |             nią. Krewki i wzburzony rzucił czapkę o ziemię i zawołał: ~-
 8   2, II | nadskakującym, pokornym!~- Głupiś - rzucił Benedykt, którego jednak
 9   2, II |            koniec zdławionym głosem rzucił:~- Jesteś złym i zarozumiałym
10   2, II |        innym znowu uczuciem zdjęty, rzucił się ku drzwiom i bez tchu
11   2, III|         piersi jeden tylko wyraz im rzucił:~- Gomuły!~Dwa zagony jeszcze
12   2, IV |         pani wie? - trochę porywczo rzucił.~- To prawda - odpowiedziała
13   2, IV |    wzruszonym, przelotne spojrzenie rzucił w górę. Justyna w tej chwili
14   2, IV |         obojętnym wzrokiem po lesie rzucił i tonem przedmiotowo czynionej
15   2, IV |           wilk w ziemię patrząc... ~Rzucił ręką i usta trochę wydął.~-
16   2, IV |             zdjąwszy siermiężkę swą rzucił ją na towarzyszkę, którą
17   2, IV |     oddychając, od razu kilka pytań rzucił:~- Przestraszyła się bardzo?
18   2, IV |  troskliwych spojrzeń, jakie na nią rzucił, i razem z ufnością wdzięczność
19   2, V  |          mówiącą gniewne spojrzenie rzucił, ale przygryzłszy wargę
20   3, I  |            domu spotkanemu lokajowi rzucił krótki rozkaz:~- Śniadanie
21   3, I  |      mówiącej zwrócił.~- Za kogo? - rzucił krótko.~- Za pana Różyca -
22   3, I  |             zjawił się natychmiast, rzucił w zwykły sobie sposób krótki
23   3, II |      odradzającym się rozjątrzeniem rzucił Benedykt.~- Naprzód - zaczął
24   3, II | niezwyczajnie błyszczące oczy. Ręką rzucił.~- At - rzekł - niczego
25   3, II |         Chłopak w mig ku chacie się rzucił. Fabian kroił chleb, którego
26   3, II |           Ręką ku zagrodzie Anzelma rzucił.~- Tym dobrze! Więcej niż
27   3, II |             ręką machnął i niedbale rzucił:~- At! osobliwa pociecha!
28   3, II |           Czemuż nie odpowiadasz? - rzucił Benedykt, którego milczenie
29   3, II |             folwarcznego dziedzińca rzucił synowi bolesne wyrazy pragnienie
30   3, II |        płócienny, czapkę na krzesło rzucił i z kieszeni surduta list
31   3, II |         Justyno! - z nowym wybuchem rzucił się ku niej Zygmunt.~Ale
32   3, III|   spostrzegłszy nadchodzące kobiety rzucił się ku nim i obie w ręce
33   3, III|      usłyszawszy papieros na ziemię rzucił, nogą go zadeptał i ze Starzyńską
34   3, III|     rozchichotany głos Starzyńskiej rzucił odpowiedź:~- Dobrze. Bo
35   3, III|             oblał i wzrokiem w górę rzucił, lecz potem, jakby radością
36   3, III|          Ktoś ze zniechęceniem ręką rzucił:~- Daremne gadanie! Pan
37   3, IV |      dokończywszy czytania Benedykt rzucił list na biurko. Jak te motylki
38   3, IV |          tymi słowami ku szafie się rzucił, spory zwój papierów z niej
39   3, IV |             z ciężkim westchnieniem rzucił się na fotel i wahającym
40   3, IV |            wykrzyku, który Benedykt rzucił w mowę syna, był taki gwałt
41   3, IV |         Stary ku brzegowi góry ręką rzucił.~- Zdaje się, że nad Niemen
42   3, IV |            nad Niemen poszła...~Jan rzucił się już we wskazanym kierunku,
43   3, V  |          majątek? - tonem zapytania rzucił Benedykt.~Kirło usta krzywił,