Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        się, modliłam się, aby Bóg panu rozum przywrócić raczył!~
 2   1, II |           państwa. Zawdzięczam to panu Kirle, który mię pod tym
 3   1, II |           śmiechem.~- Oho! wpadła panu w oczko, co? Nieszpetna,
 4   1, II |      ojcze, pozwalasz zawsze temu panu żarty z siebie...~Urwała
 5   1, II |         stołu usługuje, i mnie, i panu Benedyktowi... Do czego
 6   1, IV |         dwa lata, mogę powiedzieć panu, że... ambaras mój, jak
 7   1, IV |         siedzi i marzy... pewno o panu... Bo panowie może nie wiecie,
 8   1, V  |        wdowim ubraniu. Była to po panu Benedykcie druga jej dobrodziejka.
 9   1, V  |          żyjem. Już i dziadunio o panu wspominał...~Nie zatrzymując
10   1, V  |             Często i przyjaźnie o panu wspomina - żywo odpowiedziała
11   1, V  |      przerwał:~- Co ja pamiętam o panu Korczyńskim wspominając,
12   1, V  |           gadał. Ale ja inszy: ja panu Korczyńskiemu do śmierci
13   1, V  | nieprzyjemności, które on mówił o panu Korczyńskim?~Słyszał, że
14   1, VI |        bardzo dziękuję. On zawsze panu Anzelmu wierzy; kilku takich
15   2, I  |        przyjdzie temu wykwintnemu panu ścisnąć tę opaloną, widoczne
16   2, II |           tylko i nie kapryś, ale Panu Bogu dziękuj, bo jeżeli
17   2, III|       owszem, dziwowałam się temu panu, że takiej ślicznej panienki
18   2, III|     zaczął jeszcze - nie daj Boże panu takiego... lo... lo... losu!~
19   2, III|         las przepowiada, a jeżeli panu w jakiej trudności czy w
20   2, III|        mówmy już o tym! lepiej ja panu opowiem niektóre z moich
21   2, III|        otwartych okien domu.~- Ja panu zaraz te książki pokażę -
22   2, V  |            o tym już tylko mnie i Panu Bogu wiadomo. Dość, że za
23   3, II |         jeszcze nie brał... służę panu!~Ze słabym zaledwie odcieniem
24   3, II |    Wszystko to bardzo piękne i ja panu Różycowi ubliżać nie chcę.
25   3, II |      śmiechem zauważył, że Fabian Panu Bogu za starszych synów
26   3, III|           śmiechem o młodym swoim panu dziwne dziwy rozpowiadał.
27   3, III|    powszechności naszej uczynić i panu Korczyńskiemu wszystko pomścić.
28   3, III|        coś prawił o swoim synu, o panu Andrzeju Korczyńskim i ruchami
29   3, III|          Anzelm pamięta, że to ja panu karmazynową czapeczkę uszyłam
30   3, III|      przyczyny interesu w zabawie panu dobrodziejowi odważam się
31   3, III|       ojca to wypowiadam... ale w panu dobrodzieju jedyny ratunek
32   3, III|         Bóg zapłać!" Wytoczyliśmy panu Korczyńskiemu wojnę i słuszności
33   3, III|     trzeba im jeszcze wielką sumę panu Korczyńskiemu wypłacić i
34   3, III|      pieniądz iść! Ale gdybyśmy w panu Korczyńskim nie cudzego
35   3, IV |      wykrzykiwał Fabian.~- Chwała Panu na wysokościach, na ziemi
36   3, IV |           galopował, co moment ku panu głowę podnosząc i radośnie
37   3, IV |         aby jakie nieprzyjemności panu robić, ale dla tej...~Spuściła
38   3, IV |          grobowej deski wdzięczną panu pozostanę.~- A za cóż ta
39   3, IV |          weszło? Owszem. Daj Boże panu szczęście, zdrowie i powodzenie...~
40   3, IV |     oszklone.~- Z gruntu serca ja panu Janowi wszystkiego dobrego
41   3, V  |           Bardzo wdzięczna jestem panu Różycowi za jego uczciwe
42   3, V  |               Wyjdzie! za te... a panu Różycowi, który jest te...
43   3, V  |          największą przyjemnością panu dom swój nadal ofiaruję.