Tom, Rozdzial

 1   1, V  |            wnętrza stajni zawołał:~- Antolka! Antolka!~Wołał tak na młodziutką
 2   1, V  |           stajni zawołał:~- Antolka! Antolka!~Wołał tak na młodziutką
 3   1, V  |            brzeg fartucha odszepnęła Antolka.~- Krwawa u nas woda - wtrącił
 4   1, V  |       bojaźliwości swej oburzyła się Antolka.~- Bardzo słusznie! bo kto
 5   1, V  |            rozszczebiotała się nagle Antolka. - Jaśmont ze swatem przyjeżdżał...
 6   2, III|              nas dopatrywać będzie". Antolka! Może nieprawda, że on tak
 7   2, III|     nakazywał: "Mamie powiedzcie, że Antolka zdrowa i dobrze sobie rośnie!"
 8   2, III|          sobie rośnie!" Ot, jaki on! Antolka, może nieprawdę ja mówię?~
 9   2, III|          całą twarz otarła. Wysmukła Antolka jak wiotka trzcina odgięła
10   2, III|           potem i samej spróbować...~Antolka, Elżusia, dwie inne jeszcze
11   2, III|    zrozumieli oboje: i syn, i matka. Antolka wpółgołębie, a wpółdziewicze
12   2, III|              milcząc żęli; tylko raz Antolka zachichotała z mimowolnych
13   2, III|             kapturem osłoniętą stała Antolka cała w świetle rozpalonego
14   2, III| szesnastoletnim chichotem śmiała się Antolka.~- Puha! puha! puha! - wtórował
15   2, III|             domu, z kuchni, w której Antolka wieczerzę gotowała, doleciało
16   2, III|          trzy dni... My podtenczas z Antolką na palcach chodzim i cicho
17   2, IV |             zdołała, skoro je dźwiga Antolka, dziecko jeszcze prawie
18   2, IV |             dobrze sobie żyją, ale i Antolka dostanie posag, jak za mąż
19   2, V  |            rękę na powitanie podała, Antolka dotknęła jej nieśmiało i
20   2, V  |          imieniu panienkę nazywać...~Antolka zawstydziła się i twarz
21   2, V  |          poprawiając uśmiechnęła się Antolka.~Elżusia łokciem ją trąciła
22   2, V  |            usta zamknąć chciała. Ale Antolka chichocąc i głowę odwracając
23   2, V  |            odsłużyło - rozgadała się Antolka. - Ładnieńki sobie, tylko
24   2, V  |             ambicjant! - wykrzyknęła Antolka. I wyprawę śliczną dostanie.
25   2, V  |         gwarno w niej było i wesoło. Antolka przed chwilą do bokówki
26   2, V  |  przerzedzonych, siwiejących włosów.~Antolka podbiegła i w rękę go pocałowała.~-
27   2, V  |              wysoko usłanym łóżkiem. Antolka sypiać tam musiała, bo wśród
28   2, V  |          cały świat gadał.~Tymczasem Antolka i Elżusia stół szmatą płótna
29   2, V  |         zapytał.~- A któż by jak nie Antolka? Tylkoż siestra i mogła
30   2, V  |       kręcącymi się w oczach jęknęła Antolka.~Jan trochę jeszcze nasępiony
31   2, V  |         niewielki blaszany samowar i Antolka już się z krzesła zrywała,
32   2, V  |         zrobiło się trochę ruchu. Za Antolką wszedł Michał w kanarkowym
33   2, V  |         ciekawie na Justynę patrzał.~Antolka z dzbanka do szklanki ciepłe
34   3, II |            coś zaszeleściło. Była to Antolka, która że szczytu ogrodzenia
35   3, II |          filuterną przekorą szepnął.~Antolka widokiem wielu na raz osób
36   3, II |         słowika.~- Jezu! - krzyknęła Antolka.~Po raz to pierwszy pewno
37   3, II |              się z gaju, a zmieszana Antolka rezonem nadrabiając zawołała:~-
38   3, III|         Justyną, Witold Korczyński z Antolką Jaśmontówną, Jan Bohatyrowicz
39   3, III|              ręce mozołami okryję, a Antolka przy mnie zbytecznych męczarni
40   3, III|            męczarni nie dozna... Czy Antolka temu wierzy i moją stronę
41   3, III|        chciałbym tą pewność mieć, że Antolka sama jest za mną...~I jeszcze
42   3, III|          jeszcze ciszej pytał:~- Czy Antolka czuje kiedy, że miłość w
43   3, III|              go tak często Elżusia i Antolka przeskakiwały, a po paru