Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           aż głowę, którą przedtem wysoko trzymał, trochę pochylił.~
 2   1, II |         otoczoną czarnym warkoczem wysoko podnosiła. Wśród śmiałej
 3   1, III|        życie nie wzbiło się bardzo wysoko, ale też i na niziny nie
 4   1, III|     skrzydłach fantazji wleciało w wysoko gorejące płomię. Hej! gorączką
 5   1, IV |       przemawiała, głowę podnosiła wysoko i powieki spuszczała, co
 6   1, IV |            głowy, którą wnet znowu wysoko podniosła, podziękowała
 7   1, IV |     zniknęły wszystkie zmarszczki, wysoko podnosił, wzrok promienny,
 8   1, V  |          pragnęła dla syna kobiety wysoko urodzonej, z rozległymi
 9   1, V  |    Zygmunta, kobieta bardzo żywa i wysoko ceniąca bogactwo.~- Powinnaś
10   1, V  |      pługiem, z rękami opartymi na wysoko sterczących rączkach pługu,
11   1, VI |        innych ciemne lipy wznosiły wysoko poważne swe wierzchołki;
12   1, VI |         grzecznym ukłonem i czapkę wysoko nad głową podnosząc odszedł.
13   1, VI |        gęstwinę leszczyn uplątane, wysoko tam kwitły błękitne cykorie,
14   1, VI |     zażądasz, to ono dla ciebie za wysoko rośnie; kiedy dla ludzi
15   1, VI |          szlak Niemna i ciemny pas wysoko nad nim rozciągniętych zagród: ~
16   2, II |             a utrefioną swą główkę wysoko podnosiła, aby móc patrzeć
17   2, II |          pochylona, piętami suknię wysoko za sobą podrzucając, z głośnym
18   2, II |        chłopak ucywilizowany, tak, wysoko nawet ucy-wi-li-zo-wa-ny.
19   2, II |        łzami i pierś podnosiła się wysoko, gdy zobaczyła dwa wiersze
20   2, III|      prawie, zagony przeskakując i wysoko za sobą podrzucając ciężko
21   2, III|   opadające na nie włosy i w górę, wysoko, ku samym obłokom patrzał
22   2, IV |     zielenią, Jan spostrzegłszy ją wysoko wzniósł czapkę nad jasnozłotymi
23   2, IV |     krakania wrony, która ciężko i wysoko wyleciała znad rzeki i w
24   2, IV |      bogactwa używać, a nie swego; wysoko stać, a nie na swoich nogach;
25   2, IV |           dał jej tyle piękności i wysoko ją postawił, a szczęścia
26   2, IV |           zielonej góry wzbiły się wysoko i ciężkie, milczące, poważnym,
27   2, V  |        zbite, i dostatnią pościelą wysoko usłane, a między oknami
28   2, V  |           izdebka, z jednym znowu, wysoko usłanym łóżkiem. Antolka
29   2, V  |           nierozsądna była i że za wysoko odważyłem się spojrzeć,
30   2, V  |         górze, kędyś nad drzewami, wysoko wzbite i w ciemności niewidzialne
31   2, V  |      Biedną dziewczynę, nie tak to wysoko edukowaną i nie tak to nadzwyczajnie
32   2, V  |           wzięła i teraz podnosiła wysoko, a promienie jej skąpe wprawdzie,
33   3, I  |           rządząca - duma nie tyle wysoko urodzonej i bogatej kobiety,
34   3, I  |        niepokalany, płynęła życiem wysoko, wysoko nad nizinami, po
35   3, I  |             płynęła życiem wysoko, wysoko nad nizinami, po których
36   3, I  | usprawiedliwiając, lecz ją w sobie wysoko ceniąc. Kiedy Benedykt upierając
37   3, I  |             który mógł go umieścić wysoko... Dziś przecież, tak jak
38   3, II |            Nie dokończyła, tylko z wysoko podniesioną głową i twarzą,
39   3, III|         babek, chrzanów bujały tam wysoko niezliczone osty, u wierzchołków
40   3, III|         sukni z bryczki wysiadając wysoko ukazała grubą nicianą pończochę,
41   3, III|         papieru przystrajające jej wysoko spiętrzone i od pomady świecące
42   3, IV |        przodującym wozie i smyczki wysoko wznieśli, aby je w czas,