Tom, Rozdzial

 1   1, II |     szlacheckich dworów, w których niegdyś mieściły się znaczne dostatki
 2   1, II |         wchodowych wschody wąskie, niegdyś wykwintne, a dziś ślady
 3   1, II |             a drogą materię, która niegdyś okrywać je musiała, zastąpiła
 4   1, II |       ścianach, tak jak i sprzęty, niegdyś kosztowne i piękne, a teraz
 5   1, II |         Plińska, towarzyszka moja, niegdyś nauczycielka mojej córki,
 6   1, II |             Tymczasem po wschodach niegdyś politurowanych i ozdobnych,
 7   1, III|           najpewniej o posiadanych niegdyś zaczątkach skrzydeł. Dość,
 8   1, IV |        przez dzień jeden taką, jak niegdyś, niegdyś... Wyszła do salonu
 9   1, IV |           jeden taką, jak niegdyś, niegdyś... Wyszła do salonu dziwnie
10   1, V  |       miesiące zabierała do swoich niegdyś pięknych i obszernych, a
11   1, V  |            przelotną znajomość, co niegdyś zachodzić musiało pomiędzy
12   1, VI |            nim siedmiu pozłacanymi niegdyś i w kształt miecza wyrzeźbionymi
13   2, I  |            pochodziła ze starego i niegdyś bogatego domu.~Postawiwszy
14   2, II |          powstałe widmo czegoś, co niegdyś było żyjącym, znanym, może
15   2, II |            się najmłodszy z trzech niegdyś braci Korczyńskich, tak
16   2, II |         pięknie na koniu wyglądał. Niegdyś, w dziecinnych i pacholęcych
17   2, II |          Cóż stało się z tą, którą niegdyś nazywałem moją iskrą i moim
18   2, II |            piękne, Justyno, miałaś niegdyś zapały i marzenia! Teraz
19   2, III|        Pamiętasz, Janku, jakeś mię niegdyś z Niemna wyłowił, kiedym
20   2, V  |         piaszczystym pagórku Marta niegdyś święcony medalik u szyi
21   2, V  |            do świetlicy prowadził. Niegdyś, niegdyś widywał w korczyńskim
22   2, V  |      świetlicy prowadził. Niegdyś, niegdyś widywał w korczyńskim dworze
23   3, I  |     szwedzkich. Podanie niosło, że niegdyś, przed dwoma wiekami, obozowały
24   3, I  |    zmieniono nic. W domu należącym niegdyś do jej męża od dawna mieszkali
25   3, I  |       troszczyć się przywykła była niegdyś wraz z ukochanym człowiekiem.
26   3, II |       pocałował, a Orzelski, który niegdyś przez Wołowszczyznę przejeżdżał
27   3, II |     znajomi! to prawda... i dobrzy niegdyś znajomi! Ale kiedy to było!
28   3, II |       studiach, w których Benedykt niegdyś, a Witold teraz żywe miał
29   3, II |           ty, Justyno, tak ognista niegdyś, poetyczna, zrobiła się
30   3, III|         Każdy jej przypominał, jak niegdyś w Korczynie ją często widywał;
31   3, III|         tym pamięć, że panna Marta niegdyś w onych starych i inszych,
32   3, III| westchnieniami lub cichymi śmiechy niegdyś im znanym, kochanym pieśniom
33   3, IV |        szczupłą pościelą i pięknym niegdyś, lecz starym dywanem, wielkiego
34   3, IV |        życiu jego punkt zwrotny... Niegdyś, dawno temu, był wieczór
35   3, IV |            fala błękitna, śpiewna, niegdyś mu dobrze znana, lecz przez
36   3, IV |            kochać mię będziesz jak niegdyś?... Tylko umarłemu dziecku
37   3, IV |               Boże! Boże!~Tak samo niegdyś, z tą samą grozą w chacie
38   3, IV |          przypominała wszystko, co niegdyś umiał, wiedział, czuł.~-
39   3, IV |             mówił dalej - brzmiało niegdyś hasło poety: "Młodości!
40   3, IV |           coś i ty w równej mierze niegdyś posiadał!" Serce w nim także
41   3, IV |           inaczej niż wprzódy. Jak niegdyś, przed wielu laty, Witold
42   3, IV |            w przeszłość patrzał.~- Niegdyś postanowiliśmy byli wszyscy