Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        rzeź spokojnie swoją drogą idzie... Uf! nie mogę!~Zakaszlała
 2   1, II |           nieszczęściem nie jest; idzie tylko o grunt, na którym
 3   1, II |       jestem...~- Nie o te strony idzie - żywo podjął Korczyński -
 4   1, III|          Adonisa... Ale jeżeli ci idzie o moje serce, charakter...~
 5   1, III|  sierdzistszy - niech pan do sądu idzie i nas ciągnie... co robić !~
 6   1, III|    przyrastał i choć jemu tam nie idzie, gdzie indziej sobie szczęścia
 7   1, III|        tylko na służbie doskonale idzie, a spekulacje udają się
 8   1, V  |          słowo. Myślała wtedy, że idzie o jej życie, więc wzrokiem
 9   1, V  |            kiedy sobie tak pomału idzie!~Uchylił trochę czapki.~-
10   1, V  |            że gospodarstwo u niej idzie niegorzej jak u jakiego
11   1, V  |        opowiadałem... Niech stryj idzie i przywita się...~Ze zdziwieniem
12   1, V  |          spocząć... niechże stryj idzie...~Ale stary plecami przyparł
13   1, V  |        Niech już sobie ociec stąd idzie, bo jak jeszcze troszkę
14   1, V  |         chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska służyć...~Czuć
15   1, VI |          straszą i straszą, a ten idzie i idzie... Znowu narazi
16   1, VI |          i straszą, a ten idzie i idzie... Znowu narazi się na kiepkowanie
17   1, VI |              A gdzie to pan Jakub idzie?~Małe oczy starca spod czerwonych
18   1, VI |            ale gdzie to pan Jakub idzie?~- Szymon - objaśnił Jan
19   1, VI |             a... pan Szymon gdzie idzie?~- Do Jana i Cecylii - odpowiedział
20   1, VI |        gadka także do swego końca idzie - wymówił z uśmiechem. -
21   1, VI |   kondycji pospolitego urodzenia, idzie w porównanie ze szlachtą
22   2, I  | umiejętności, i jakoś to poszło i idzie, wcale dobrze nawet idzie,
23   2, I  |         idzie, wcale dobrze nawet idzie, tylko z wychowaniem dzieci
24   2, II |           dowiedziawszy się, o co idzie, kilku skokami znalazł się
25   2, III|             Niech mama lepiej żąć idzie, co głupstwa ma wygadywać! -
26   2, III|          na wieczerzę do domu nie idzie. Czy to pan zwykle wieczerzy
27   2, III|         chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska służyć...~- Te
28   2, V  |           i stryjowi oznajmił, że idzie najrzeć, czy parobek dobrze
29   2, V  |        Pewno i Franuś nasz z nimi idzie". A matka głową kiwa i odpowiada "
30   2, V  |           kiwa i odpowiada "Pewno idzie! Może i do nas zajdzie!
31   3, I  |     robotą zajęty nie jestem, nie idzie za tym, abym nic nie robił.
32   3, II |     daleko... A nam o to przecież idzie... ty nie masz może pojęcia,
33   3, II |        może pojęcia, jak nam o to idzie... o idee... o ludzką wolność,
34   3, II |      bardzo dobrze, o co jej ojcu idzie. Zachichotała.~- Ojciec
35   3, II |          dziewczyną, a co chłopcu idzie na zdrowie, dziewczynie
36   3, II |       przyjemnościach życia? Mnie idzie o coś wyższego, ważniejszego...
37   3, II |          kochanej mamie najwięcej idzie. I jakże nie rozumieć? Soki
38   3, II |        został do szczętu rozbity, idzie się grać przy innym stole.
39   3, III|            to niech sobie do niej idzie, ale wprzód, jak drużbantowi
40   3, III|          biednym żołnierzu, który idzie borem, lasem, przymierając
41   3, V  |        poufnej rozmowie. Wiem, że idzie tu o los Justynki, który
42   3, V  |       ludzi, pomiędzy których ona idzie...~Zająknęła się, palcem