Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       głośny, jakby dobywał się z głębi beczki. Mało jednak zwracała
 2   1, II |          poziomki lub zioła, bo w głębi boru odzywały się nawoływania:~-
 3   1, II |           na koniec, dalej już, w głębi domu, wybuchnął głośny śmiech
 4   1, II |        sienie i salon pobiegła. W głębi salonu drzwi od pokoju pani
 5   1, III|         na koniec ożywający się w głębi cienistej altany łagodny
 6   1, IV |      zbliżenie z nim poruszało do głębi całą jej istotę. On w jej
 7   1, V  |   kilkunastu zaledwie minutami do głębi istoty swej czuła się wzruszoną
 8   1, V  |           wyglądały. Dom, w samej głębi tej sporej przestrzeni stojący,
 9   1, V  |         buty wdzieję...~Zniknął w głębi domu; Jan wpadł jeszcze
10   1, V  |          ciepły promień. Jednak w głębi tego człowieka było coś,
11   1, VI |       wilgocią napojone cienie. W głębi, na dnie, sunął kręty, puszysty
12   1, VI |         olszyn i brzóz, ale w tej głębi nie było ich prawie. Krynica
13   1, VI |     przepaść zieloną z warczącą w głębi krynicą, na olbrzymi i cały
14   1, VI |         głosem człowieka, który w głębi pamięci swojej budzi drzemiące
15   2, I  |        kuchnia i izba czeladna. W głębi sieni wielki zamek wiszący
16   2, I  |     dłonie opuszczonym, słyszał z głębi domu tu dochodzące napomnienia
17   2, I  |     mająteczkiem, z dziećmi...~Do głębi ujęta usiadła obok niego
18   2, II |          sprzeczkę paru głosów. W głębi sali, plecami o bufetową
19   2, II |    oświadczy się o jej rękę. ~- W głębi duszy - mówił Kirło - jest
20   2, III|       sionki, śmiał się cichym, w głębi piersi szemrzącym śmiechem.~-
21   2, III|        ogień żółte kieliszki...~Z głębi domu, z kuchni, w której
22   2, IV |    spostrzegła, że znajduje się w głębi boru. W tej chwili też po
23   2, IV |    wydając bielała pleśń ziemi. W głębi, pod ciemną kolumną kilku
24   2, IV |      opuścił, wyprostował się i z głębi piersi głośno odetchnął.
25   2, IV |         obejrzał się za siebie. Z głębi boru leciał i kulą w powietrzu
26   2, IV |         strony stał bór kipiący w głębi, lecz na zewnątrz nieruchomy
27   2, IV |        natomiast przenikała ją do głębi słodycz zaufania. Ufała
28   2, V  |           odżyje - szepnął Jan.~W głębi izdebki, pod ścianą okrytą
29   2, V  |           sali jadalnej, w której głębi przez drzwi szeroko otwarte
30   2, V  |   człowieku, samotnie o północy w głębi wielkiego, starego domu
31   3, I  |      pozoru dumna i pogardliwa, w głębi rozpaczliwie zmieszana,
32   3, I  |           mogiły wznoszącej się w głębi boru, na którą teraz spadała
33   3, I  |        jak zwykle powściągliwa, w głębi szalała prawie z radości
34   3, II |    brwiami i migocącym w dalekiej głębi oczu zatrwożeniem. Usiadł
35   3, II |       przerznęła czoło. Silnie do głębi był przekonany, że wymaganie,
36   3, III|     otoczone. Pomiędzy stołami, w głębi dość ciasnej przestrzeni,
37   3, III|        się wrota gumna, z ciemnej głębi jego wybuchnęła na ogród
38   3, III|      ściśle zamknięte latarnie. W głębi toku zasiedli muzykanci,
39   3, III| przecisnął się, w przyćmionej jej głębi się znalazł i nad głową
40   3, IV |         bór za Niemnem, w którego głębi, w cieniu jodeł, zapomniany
41   3, IV |     błogość na twarz mu spadła. Z głębi okolicy ścieżkami wśród
42   3, V  |     zgrabny, złotowłosy chłopak w głębi ogrodu u wrót podwórka odrosłą