Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       jej boków w tył i naprzód, białą, rozwiniętą chustką jak
 2   1, I  |        porosłego gęstą pszenicą. Biała i sucha kurzawa owiała je
 3   1, I  |         machając ku powozowi swą białą chustą odkrzyknęła: ~- A
 4   1, I  |        gniady z białymi nogami i białą łatką na czole. Oplatała
 5   1, I  |   kierunku jadących machnęła swą białą chustką i niezwykle u niej
 6   1, II |   drugiemu, przy czym szyja jej, biała i okrągła, czyniła ruchy
 7   1, II |  obojętnym także uściskiem objął białą i gładką jak atłas, wypielęgnowaną
 8   1, IV |          swą wykwintną postawą i białą jak welinowy papier twarzą,
 9   1, V  | dworskich biegła w głąb równiny, biała i twardo udeptana. Wydłużając
10   1, V  |        grzywą, drugi - gniady, z białą nogą i białą łatą na czole.
11   1, V  |           gniady, z białą nogą i białą łatą na czole. Za pługiem,
12   1, V  |          Ruchem głowy wskazał na białą ścieżkę spośród żyta wyglądającą.~-
13   1, V  |         to dwoma skokami przebył białą drogę wieś z polem rozdzielającą,
14   1, V  |        gęsto zasiała się na niej biała dzięcielina. Za owocowymi
15   1, VI |         przez koła wyżłobionym i białą dzięcieliną usianym wyszli
16   1, VI | kasztanowatymi włosami. Śnieżnie biała kapota nie była bielszą
17   1, VI |   zdawały się drżeć z rozkoszy i biała kora srebrniała na brzozach,
18   2, II |          rękę swą kościstą, lecz białą i wypielęgnowaną, ruchem
19   2, II |       osuwała brzeg stanika, aby białą i kształtną szyję lepiej
20   2, III|    osypał kroplami różnych farb, Biała i różowa przemagały wszystkie
21   2, III|         i środkiem ogrodu, drogą białą od dzięcieliny, ku domowi
22   2, III|     połączonych głosów napełniać białą świetlicę.~- Bo to panienka
23   2, IV |     przykrywała je do połowy jej biała suknia. Kilka lat już minęło,
24   2, IV |        do sufitu obróconą i taką białą jak kreda, z oczami zamkniętymi.
25   2, IV |      wiecznym cieniem osłonięta, białą pleśnią kwitnąca ziemia.~-
26   2, IV |         ciemne chmury pod niebem białą płachtą zaciągniętym ptakami
27   2, V  |        go bez czapki. Czoło miał białą i cienką skórą powleczone,
28   2, V  |          pasa jutrzenki rozdarły białą krepę obłoków i końce strzał
29   3, I  |           sztalugi z rozpiętym i białą firanką osłoniętym płótnem,
30   3, II |          w ręku trzymała - jakaś biała chustka z wyhaftowaną już
31   3, II |     kroków i z twarzą tak prawie białą, jak leżąca na stole chustka,
32   3, II |     schyliwszy się znowu, piękną białą rękę na czarnej sukni spoczywającą
33   3, II |       która z twarzą jak opłatek białą stała śród zmroku niby w
34   3, III| Kazimierz Jaśmont w jednym ręku, białą rękawiczką ociągniętym,
35   3, III|         położyła na niej cienką, białą chustkę, z pięknie wyhaftowanymi
36   3, III|       tak mocno ściskając, że aż biała rękawiczka z chrzęstem pękła,
37   3, III|         Pod świrnem zaś świeciła biała suknia, a obok niej wysmukły
38   3, III|         końca połyskiwała z dala biała kapota jej dziadunia. Zaraz
39   3, III|         która nad zroszoną trawą białą suknię unosiła, pochwycił,
40   3, IV |         w polne kwiatki, kobieta biała, cicha, cierpiąca, w białym
41   3, IV |          czarnej wełnianej sukni białą pończoszką błysnęła. Zapłakana,
42   3, IV |       rozłożystą topolą srebrną, białą suknię i czarne włosy w