Tom, Rozdzial

 1   1, I  | szczerym śmiechu. Śmiała się ze słów towarzyszki swej, która
 2   1, II |         cukier dla synogarlicy. Słów ich słuchała więcej niż
 3   1, IV |     ziemię; można by myśleć, że słów ojca nie słyszała.~W sali
 4   1, IV |   Zygmuntem, blada i zmieszana, słów tych z doskonałą galanterią
 5   1, IV |         przy tym po cichu kilka słów, których nie dosłyszała;
 6   1, IV |           czy nie cofniesz tych słów, które tylko co powiedziałaś?...
 7   1, IV |       zrazu oblana gorącem jego słów i wzroku, prędko jednak
 8   1, V  |         aby pozwolił mu słuchać słów moich; kto wie, może prośba
 9   1, V  |     piosnki zaczynającej się od słów:~Przy drodze, przy drodze
10   2, I  |     zamieniła już w sieni kilka słów z kupcami i na koniec do
11   2, I  |         zamyśloną, że ostatnich słów krewnego zdawała się nie
12   2, II |        niegrzecznym? Dziesięciu słów do niego nie przemówiłeś,
13   2, II |     przyczyną, dla której wobec słów syna czuł przede wszystkim
14   2, II |       spuściła i cicho wymówiła słów kilka o swoim biednym sercu
15   2, III|      nad matką, szepnął do niej słów kilka, a gdy do Justyny
16   2, III|        Toteż i dowiaduję się ze słów pana, że niejedną zrobiłem
17   2, III|        ciekawością rzadko kilka słów zapytania lub odpowiedzi
18   2, IV |  nabrzmiewało jakąś z tonów bez słów uplecioną pieśnią, i gorętsze,
19   2, V  |       się one miały dla wydania słów gromiących albo gniewnego
20   2, V  |        się nad starymi czasami!~Słów tych jeszcze nie domówił,
21   2, V  |       wsłuchana może złośliwych słów dziewczyny nie słyszała,
22   2, V  |         jednocześnie, gdy stary słów tych domawiał, na uboczu
23   2, V  |       my już tu pobyli i miłych słów nasłuchali się... Tutaj
24   3, I  |         od cisnących się na nie słów i zawsze stawała tam ze
25   3, I  |      powściągliwości poruszeń i słów nie traciła. Taką też wróciła
26   3, II |    rozgniewany krzyk Benedykta. Słów tego krzyku nie można tu
27   3, II |     krainy ideałów... Boże! ile słów! ile pięknych, poetycznych
28   3, II |       ile pięknych, poetycznych słów! czy wy używając ich kłamiecie,
29   3, III|     oczekiwali wszyscy dalszych słów drużbanta, które też dobitniejsze
30   3, III|     rozpłakał się tak, że końca słów. jego nikt dosłyszeć nie
31   3, III|      się był w długą orację, co słów kilka, niby grzmotem, śmiechem
32   3, III|            Justyna cichych tych słów słuchała z pochyloną głową
33   3, IV |         słuchać tych dźwięków i słów, które wzbijając się spod
34   3, IV |        że z obfitych i gorących słów syna powstawała i o pierś
35   3, IV | przedmiotach nie mówił, że może słów mu zabrakło albo myśli splątały
36   3, IV |      która z serca, z mózgu, ze słów jego syna wypływając ogarniała
37   3, IV |     jednak przybyły kilkanaście słów półgłosem przemówił, na
38   3, V  |      włosów zarumieniona, kilka słów wybąknąć zdołała, we drzwiach
39   3, V  |        przebiegając kilkanaście słów wyszczebiotała do Zygmunta,
40   3, V  |      otwartymi oczami znaczenia słów jego zrazu formalnie zrozumieć
41   3, V  |           Orzelski chciwie tych słów wysłuchał i uspokoił się