Tom, Rozdzial

 1   1, II |       pochylał. Z chudych, bladych rąk swych tarczę sobie czyniąc,
 2   1, II |         ramię ojca i wyjąwszy mu z rąk skrzypce umieściła je w
 3   1, IV |        prawie wydelikacenia cery i rąk byli oni bardzo do siebie
 4   1, IV |          albo zrujnowane, ziemia z rąk waszych ucieka, lud dziczeje,
 5   1, IV |        likierami Kirło pochwycił z rąk służącego i na bocznym stole
 6   1, IV |     zdjęcia płaszcza i na jednej z rąk swoich uczuła dotknięcie
 7   1, IV |           ku stołowi przedmiotów z rąk wypuściła.~- Wieczna niedola! -
 8   1, V  |          się i nabierał pulchności rąk i policzków, smutnym albo
 9   1, V  |          zdyszany. Jednym zamachem rąk pługowi nadał właściwy kierunek,
10   1, V  |            kapotę starego, który z rąk grable wypuścił.~- A toż
11   1, V  |            to jest robota własnych rąk naszych: i ten płot z desek,
12   1, VI |          także w widocznym drżeniu rąk jego i całej szczupłej,
13   1, VI |          od upału i mozołu skóra z rąk i z nóg im złaziła, a od
14   2, II |           obiadem nie palę nigdy - rąk z kieszeni nie wyjmując
15   2, II |           szczęścia spłynie jej do rąk. Myśląc o tym nie wyglądała
16   2, III|          domu nie ma, człowiek bez rąk prawie! Ale ja sobie trzy
17   2, III|           kolców ścierni; spod ich rąk niekiedy wznosił się i w
18   2, III|          źrenice. Nagle widły mu z rąk wypadły i namiętnym niepokojem
19   2, III|            wozu zeskakując widły z rąk Julka pochwycił. Dwie minuty
20   2, III|          Adamowi widły, które mu z rąk był wydarł ocierał pot z
21   2, III|           ze śmiechem i klaskaniem rąk wołający:~- Brawo, Justynko,
22   2, IV |         ociec całować przestał i z rąk na ziemię wypuścił, tego
23   2, IV |          Stryj zaś znak taki około rąk i nóg zrobił, jakby je czym
24   2, IV |           dachu, surduta z cudzych rąk wyglądać, utopiłby się niezawodnie
25   2, V  |        trzy oglądały te wyroby jej rąk: suknie, dywany, kołdry
26   2, V  |           u jej uszu i brzęczały u rąk wielkich i czerwonych. Potężna
27   2, V  |          dzwoniły u jej czerwonych rąk, które gwałtownymi, ruchami
28   3, I  |           wziął tutaj? - książkę z rąk żony biorąc badał dalej. -
29   3, II |   uśmiechem na kościstej twarzy, z rąk pan domu przyjąwszy kieliszek
30   3, II |   wyhaftowaną już jedną literą - z rąk jej na stół upadła. Trochę
31   3, II |       życia. Z postawy jej, ruchów rąk i drżenia rysów widać było
32   3, III|        kobiety, rękę jej ze swoich rąk wypuścił i z uśmiechem zażartował:~-
33   3, III|           wejściu Witolda. Mnóstwo rąk wyciągnęło się ku młodzieńcowi
34   3, III|          dużo ziemni, a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego większy
35   3, IV |          tak dojrzały, jakby każdy rak przez niego przeżyty w widokach
36   3, IV |     krwawych cierpień, które lasem rąk do nieba o pomstę wyciągniętych
37   3, IV |          obecności syna nabijał, z rąk mu wyrwał, na ścianie zawiesił,
38   3, IV |          ukłonami lub ściśnieniami rąk powitał, najkrótszymi ścieżkami
39   3, V  | zadowolenie serca, ale zajęcie dla rąk i myśli, zadanie życia,
40   3, V  |           i z okrzykiem radości do rąk mu się rzuciła.~Poszli drogą
41   3, V  |      wytrysnęła mu z oczu, kosa. z rąk jego na trawę padając błysnęła