Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       krzyczą - ot i już bieży, nam na zgubienie!" "Ale! - odpowiadają
 2   1, III|       lub lichwiarze sprzedadzą nam Korczyn i wraz z dziećmi
 3   1, IV |    naprawiać błędy starszych, a nam młodszym drogi torować?...
 4   1, V  |         wyprocesowaliśmy to, co nam odebrane było, potem zbudowaliśmy
 5   1, V  |         swoje miłe, a osobliwie nam...~Tu wzrok jego przesunął
 6   2, I  |      czyli instynkt, który daje nam wiedzieć, że z tą właśnie
 7   2, II |         No, nie przeszkadzajcie nam rozmawiać! Lalkami wam jeszcze.
 8   2, II |         my się chętnie, bo daje nam w zamian znaczną, bardzo
 9   2, II |       więcej ulega, a która już nam tyle złego narobiła...~-
10   2, III|        w okolicy wykopali, toby nam woda tak prawie krwawa nie
11   2, IV |     tylko dłuższą. Teraz trzeba nam ciągle na prawo iść, to
12   2, IV |       nie włóczyć. Jeszcze by i nam do zaprowadzenia porządku
13   2, V  |      przyszła! Bardzo słusznie, nam bardzo jest miło panienkę
14   2, V  |        końcu ogrodu ukazuje się nam cościś czarnego, stojącego...
15   2, V  |        że ich niemało ma... ale nam, prostym dziewczętom, wstydno
16   2, V  |  kompania niepotrzebna... Na co nam w oczy leźć... gardzicielom,
17   2, V  |         sławy żądają? Znajomych nam, chwała Bogu, nie zabraknie,..~
18   3, II |    Straty nie będzie żadnej ani nam, ani tobie...~Ostatnie słowa
19   3, II |       był daleko... daleko... A nam o to przecież idzie... ty
20   3, II |      nie masz może pojęcia, jak nam o to idzie... o idee...
21   3, II |        twardych wąsów.~- Wesoły nam dziś dzień nastał! - gromko
22   3, II |        już znacznego gościa Bóg nam prowadzi!...~Drugim tym
23   3, II |     Kogoś niewinnego, kogoś, co nam nic złego nie wyrządził,
24   3, III|     Walenty Bohatyrowicz.~- Już nam pewno potrzeba udania się
25   3, III|   pobyli i nabawili się... czas nam we dwoje sobie ostać...~
26   3, III|     romanse. Ale nie w czas już nam do takich rzeczy, a myśleć
27   3, III| wschodzi. Może te słońce, które nam smętnie świeciło, dla nich
28   3, III|        baby mędrszy. Prawda! Co nam już ze śpiewania i płakania
29   3, III|        gardzicielem naszym, pan nam pokazałeś się przyjacielem
30   3, III|       stało, ojca i przewodnika nam nie stało. Krótko on żył
31   3, III|     granice, których przestąpić nam nie wolno, i znikąd nie
32   3, III|         Panem Bogiem ubijać się nam trzeba, aby na psie nie
33   3, III|        marnie ginąć i przepadać nam wypadło? Dzieci nasze pod
34   3, IV |      Zofia.~- Nieznośni! czytać nam przeszkadzają! O, co za
35   3, IV |        zapytujemy, a one czasem nam odpowiadają! Ta, o której
36   3, IV |         Młody jestem! cóż stąd? Nam, dzieciom czarnej nocy,
37   3, IV |         i złorzeczeń, które wrą nam w piersiach! Młody jestem!
38   3, IV |       cierpień, które zalewając nam serca i gardła budzi w nas
39   3, IV |       idee, razem z krwią krążą nam w żyłach, z mózgiem myślą,
40   3, IV |     macie! - wołał dalej. - Już nam godzina nieprzyrodzonej
41   3, V  |   mniejsza... ale sam usługiwał nam, z dziećmi bawił się i chwilami