Tom, Rozdzial

 1   1, II |         przy połykaniu lekarstwa, ile jej ma wyćwiczona tancerka
 2   1, III|          ciągle ubijać się muszę. Ile mnie kosztuje na przykład
 3   1, IV |     cieszę, że zobaczyłem ciebie! Ile ja tobie do powiedzenia
 4   2, I  |           i żeby tam nie wiedzieć ile razy na dzień je czesać,
 5   2, I  |            bo bez szkół - zginie. Ile ją już ten chłopiec bezsennych
 6   2, I  |  uderzając zawołała:~- Śmiej się, ile chcesz, a ja zawsze powiem,
 7   2, I  |         Justyną ! - zawołała.~- O ile jeszcze mogę być czymkolwiek
 8   2, I  |         moja kuzyneczko - rzekł - ile ty mieć musisz pracy, trosk
 9   2, I  |           dwie głębokie bruzdy.~- Ile ty lat masz, kuzynko? -
10   2, III|          nisko przy ziemi. Jednak ile razy prostowała się i nieco
11   2, III|           pozwolić choć trochę... ile będę mogła...~- Owszem,
12   2, III|         temu, i przedtem jeszcze, ile razy zbieraliśmy razem grzyby
13   2, III|      tylko u nas światłości jest, ile jej on zostawił. Gdzie tam!
14   2, IV |          myśleć, że nigdzie tyle, ile w tym miejscu, nie czuł
15   2, IV |         zapomnienie. Ileż wiosen, ile zim i jesieni przeminęło
16   2, IV |      przypatrywać się jej zaczął, ile tylko razy zdarzyło się
17   2, IV |            a szczęścia nie dał. A ile razy o tym pomyślał, jakby
18   2, IV |           na święcie. Więc tylko, ile razy ją zobaczył, cały dzień
19   2, V  |       kłopotu, czy bardzo zmokli, ile czasu w borze spędzili.
20   2, V  |         wody. Może było ich tyle, ile ziarn piasku na dnie Niemna,
21   2, V  |     Kirłowej przyjąć nie chciała, ile dlatego, że leniła się rozmawiać.
22   3, I  |      urodzonej i bogatej kobiety, ile istoty czującej, że sercem,
23   3, I  |        treści własnego jej życia. Ile do rozumowań mieszało się
24   3, I  |     odkrył w nim talent malarski. Ile w tym odkryciu z tryumfem
25   3, I  |        oznajmionym było prawdy, a ile złudzenia lub może chęci
26   3, I  |       Andrzejowa nie dostrzegała; ile razy przecież wychyliwszy
27   3, I  |           tyle i takiego światła, ile i jakiego wymaga praca malarska.
28   3, II |  opisywane zakłady i pojedynki... Ile w tym wszystkim mieściło
29   3, II |  wszystkim mieściło się prawdy, a ile przesady, trudno zgadnąć;
30   3, II |        Rzadko podnosiła oczy, ale ile razy je podniosła, przebiegał
31   3, II |          granicą, ciągnął z niej, ile sam chciał... Może by więc
32   3, II |   najwyższe dla siebie szczęście, ile lękałam się... ach, jak
33   3, II |           krainy ideałów... Boże! ile słów! ile pięknych, poetycznych
34   3, II |        ideałów... Boże! ile słów! ile pięknych, poetycznych słów!
35   3, II |             nie wyobrażasz sobie, ile znalazłabyś tam rzeczy pięknych,
36   3, III|             A pamięta pan Anzelm, ile to gości zbierało się wtenczas
37   3, IV | przechadzającego się człowieka, a ile razy mijając jedno z okien
38   3, IV |      tylko tyle o bracie pamięta, ile o każdym najobojętniejszym
39   3, IV |          czy tylko - na wieżę? a?~Ile w tych słowach było bezdennego
40   3, IV |       wyssałem piołunowych soków, ile ich trzeba, ażeby w głowie
41   3, V  |     otarła, rozczochrane włosy, o ile się dało, przygładziła i