Tom, Rozdzial

 1   1, II |            Zresztą, jest to jeszcze dziecko, ma rok piętnasty...~Kirło,
 2   1, III|         ładne...~- A Niemen lubisz?~Dziecko aż nóżkami zatupało.~- Tateczku,
 3   1, III|          schudł... Korczyński na to dziecko swoje patrzał teraz długo
 4   1, V  |         lubi jego i pieści jak małe dziecko... ~Czuć było, że zbliżali
 5   2, I  |      odgadnąć pracowicie uczące się dziecko.~Po sieni, kuchni i izbie
 6   2, I  |            gdziekolwiek przysiadła.~Dziecko zaśmiało się na całą kuchnię,
 7   2, I  |             robić jednak? Na pędzać dziecko trzeba, bo bez szkół - zginie.
 8   2, I  |          umyła, a potem nawet wziął dziecko na ręce i w oba miodem usmarowane
 9   2, II |     dowiodło, że nikt, nawet własne dziecko, ani zrozumieć, ani kochać
10   2, II |      poduszek przytulona, jak chore dziecko tuli się do piersi matki
11   2, III|      płachty leżało kilkomiesięczne dziecko. Nikt im nie pomagał, nikt
12   2, III|          piecze...~Tu, jak swawolne dziecko, język z ust wysunął i wnet
13   2, III|         wesoły, prawie swawolny jak dziecko, potem cały oblany łuną
14   2, III|          one krew i myśl, aż teraz, dziecko prawie, stał z chmurnym
15   2, IV |         Andrzej. Ale wtenczas ociec dziecko swe żegnający w zamkniętości
16   2, IV |          mnie dalej nie chciał. Ale dziecko całe w łzach obaczywszy
17   2, IV |           zupełnie dla niej nowych.~Dziecko czasu ciągnącego się pasmem
18   2, IV |        pierwszej gałęzi powiesił.~- Dziecko albo stary, to co innego,
19   2, IV |            skoro je dźwiga Antolka, dziecko jeszcze prawie i o połowę
20   2, V  | przytomności posłusznym był jej jak dziecko, ku drzwiom uprowadzając,
21   3, I  |       strugami ufryzowanych włosów. Dziecko było istotnie bardzo ładnym,
22   3, I  |             Ona, ona miałaby jedyne dziecko swoje zmieszać z tłumem
23   3, I  |        wdzięku i wybujałych wymagań dziecko, w cieplarnianej atmosferze
24   3, I  |     zapłakała. Potem, jak rozżalone dziecko wstrzymując nerwowe drgania
25   3, I  |     stołeczku siedziało kilkoletnie dziecko, dziewczynka w grubej spódniczce
26   3, II |          przecież uśmiechnął się.~- Dziecko jesteś... Każdemu zdaje
27   3, II |          wchodził. Czuć było, że to dziecko, które tam, na dole wielkiego
28   3, II |            dla innych. Jednak, moje dziecko, niczyje życie na tej ziemi
29   3, II |             świecie matki, która by dziecko swoje nieszczęśliwym widzieć
30   3, II |             mu przerwała:~- Jest to dziecko, piękne, utalentowane i
31   3, II |             namiętnie cię kochające dziecko, które w słońcu twojej miłości
32   3, II |     nietrwały... Zbłądziłam... Ale, dziecko moje...~Tu białe ręce modlitewnym
33   3, IV |        stryj usypia snem wiecznym?"~Dziecko już wtenczas to wszystko
34   3, IV |        drodze zrabowałem albo czyje dziecko na śniadanie zjadłem?~-
35   3, IV |           go pochwycił.~- Wariacie! dziecko! co ty robisz! Czemuż nie?
36   3, IV |             się i nie żałuj, jeżeli dziecko twoje zginie na mlecznej
37   3, IV |          wytłumacz, dlaczego cię to dziecko znalazło takim, jakim się
38   3, V  |           czarnowłose, czteroletnie dziecko. Benedykt i Witold przez
39   3, V  |        zwróciła - ale to dobrze, że dziecko zabawiło się trochę. U nas
40   3, V  |          chcąc i ją uprowadzić. Ale dziecko przerażone oczy ku siostrze
41   3, V  |            jest rzeczywistego, moje dziecko do Justyny się zwrócił -