Tom, Rozdzial

 1   1, II |      którym widocznie także nic od dawna nie dodawano i nie wznoszono,
 2   1, III|        1861. Matki nie miał już od dawna; ojciec mu zmarł przed paru
 3   1, III|        różnych utracili je od dość dawna i wiedli znojne, ciasne,
 4   1, III|    pierwszy... Jest się już tak od dawna, ale dziś większy mnie żal
 5   1, IV |            zwyczaj przyjęty od tak dawna, że zmienić go było nie
 6   1, IV |       kiedyś podobne parady; to od dawna od nich odwykli. Mężczyźni
 7   1, IV |            mogła, ją, która od tak dawna nie ukazuje się nigdzie.
 8   1, V  |   Korczyńskim, w której kobieta od dawna już na siłach upadająca,
 9   1, V  |            ukryła twarz, do której dawna, silna i jedyna jej dotąd
10   1, VI |           nierównym działom; że od dawna, może od wieków, pokolenia
11   1, VI |           którego wody zniknęły od dawna, ale które dotąd jeszcze
12   2, II |          itp., Benedykt od tak już dawna nie myślał, nie mówił i
13   2, II |       wprawnie, dokładnie i jak od dawna już bywało, obojętnie, prawie
14   2, II |            kochał się on w niej od dawna, stale, wiernie... Nie dziw
15   2, II |          swoją znoszoną suknię. Od dawna robiła to zawsze sama, starając
16   2, II |             Próbuję wskrzesić cię, dawna Justyno moja! Weź do ręki
17   2, II |       pragnę, ale o nią, jak o swą dawną własność, nigdy upominać
18   2, III|           ciemnej pustki, którą od dawna widywała ona, ilekroć przymknąwszy
19   2, IV |            całe prawie ramiona. Od dawna też nie układała swych czarnych
20   2, IV |         hardą odporność, z jaką od dawna najczęściej stawała przed
21   3, I  |   należącym niegdyś do jej męża od dawna mieszkali ludzie obcy ale
22   3, I  |            tego, ku któremu od tak dawna wzbijała się bezustannym
23   3, I  |      wszystko ucichło.~Tak było od dawna, więcej niż od roku; tak
24   3, I  |  zniechęcenia, które gniotły go od dawna. Oglądał się dokoła i myślał,
25   3, I  |           dzisiejszym, od dość już dawna zresztą trwającym jego usposobieniem.
26   3, I  |      Przechodziło to jej siły i od dawna jut przekonała siebie, że
27   3, I  | przejmującą, mistyczną rozkosz. Od dawna nieobecny i niepowrotny,
28   3, II |            wzór żony, która już od dawna z twarzą na rękę opuszczoną
29   3, II |        wypogodzoną miną, jakiej od dawna już nikt u niego nie widział.
30   3, II |     widoczek zaczął.~- Znasz go od dawna, kuzynie - obojętnie i z
31   3, II |         podobna, aby Justyna, moja dawna, marząca, poetyczna Justyna,
32   3, II |             O, znam go, znam go od dawna. Był on przekleństwem mego
33   3, II |       samej nudy...~Unosił się. Od dawna już pracujące w nim niezadowolenie
34   3, III|       pobożności swej Apostołem od dawna przezwany, wielkimi, ciemnymi
35   3, III|          tłum prędko opuścili i od dawna już oboje znajdowali się
36   3, III|         podjął się. Była to sprawa dawna, początkiem swoim sięgająca
37   3, IV |           on sam nurzał się od tak dawna; co więcej, z jednego źródła
38   3, IV |         chodził, ku temu, który od dawna z krwawą plamą na młodym
39   3, V  |           widziała, ale zapewne od dawna już ona nie śpi, szyje może
40   3, V  |           w rękę ją pocałowała. Od dawna już okazywała jej zawsze
41   3, V  |            pracy właśnie był mi od dawna trucizną i wstydem! O, jakże