Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       jaką nadaje ludzkim twarzom szczęście lub rezygnacja, w tej młodej
 2   1, IV |     obelgi. Ale to młode serce, o szczęście swoje strwożone, tylko co
 3   1, V  |         wiedział, jakie mnie dziś szczęście spotkało...~Ręce jego drżały,
 4   1, V  | potwierdził Jan.~- Takie już moje szczęście! bardzo słusznie! - na całe
 5   1, VI |   zamyślonym szeptem dokończył:~- Szczęście wywyższa, szczęście poniża,
 6   1, VI |  dokończył:~- Szczęście wywyższa, szczęście poniża, wszystko na świecie
 7   1, VI |           długie, czyste, wysokie szczęście.., Gdy oderwała wzrok od
 8   1, VI |            Bodaj to takie życie i szczęście! Przeklęta dola, która człowiekowi
 9   1, VI |          zasnąć! I bydlę ma takie szczęście! Kiedy prawdziwego kochania
10   2, I  |          tak głębokie, niewymowne szczęście tryska z jej twarzy, gdy
11   2, II |     honoru i serca i za prawdziwe szczęście uważam sobie, że ci to przyznać
12   2, II |       mogło.~- O, Boże! cóż to za szczęście musi być dla kobiety obudzić
13   2, II |        różowym kwiatem osypana to szczęście. Nazywa się ona szczęściem
14   2, III|       strony i zniknie. Może to i szczęście człowieka takie same, jak
15   2, III|         myśli, panno Justyno, czy szczęście człowieka zawsze jest takie
16   2, V  |         mnie znaczyło, co życie i szczęście. Widać, że przeznaczonym
17   2, V  |           ludźmi rozdzielone jest szczęście! - raz jeszcze westchnęła
18   2, V  |         twarzą tak szczęśliwą jak szczęście tego pięknego chłopca, który
19   3, I  |           i znowu - nie mogła.~Na szczęście brat męża przychodził jej
20   3, I  |       istnieniu do dwóch należeć, szczęście sobie zdobywać, gdy tamten
21   3, I  |        rogu pokoju. Wesołość jej, szczęście, jednym serdecznym słowem
22   3, I  | odpowiedzialność nie tylko już za szczęście, ale i za duszę tej niewinnej
23   3, II |           gdy to wielkie, cudowne szczęście, które ci prorokuję, posiędziesz,
24   3, II |            Dziwne, nadspodziewane szczęście! cud prawdziwy nad biedną
25   3, II |           niespodziewane, cudowne szczęście... taki zaszczyt i łaskę?
26   3, II |   rozmaitości więcej... Całe moje szczęście, że dla cioci Marty pantofle~
27   3, II |          na prawo czy na lewo?~Na szczęście, do sieni weszła panna Marta,
28   3, II |        Pan Bóg mojej Alżusi takie szczęście dał, że taką chwalebną asystę
29   3, II |           za najwyższe dla siebie szczęście, ile lękałam się... ach,
30   3, II |      najwyższą cnotą brać i dawać szczęście...~Chciała mu przerwać,
31   3, II |         Jak śmiałeś? O! jakież to szczęście, że ja cię już nie kocham!
32   3, II |   rozkosze sztuki stanowią niskie szczęście?~- Najpewniej nie. Ponieważ
33   3, II |          się może... Nie tylko za szczęście, ale i za jej moralną przyszłość
34   3, III|        jak! Czemu to inszym takie szczęście nigdy nie zaświeci? Ale
35   3, III|   obejmują. Troski po szczęściu i szczęście po troskach znosić będziecie
36   3, IV |     weszło? Owszem. Daj Boże panu szczęście, zdrowie i powodzenie...~
37   3, IV |      nadzieję, że i pannę Jadwigę szczęście na tym świecie nie ominie...~-
38   3, V  |          głosem zawołała:~- Co za szczęście dla Justynki! Jakże pięknym,
39   3, V  |          zachwycać.~-To prawdziwe szczęście! - dokończyła pani Emilia.~-
40   3, V  |            Wolę zawdzięczać byt i szczęście sercu człowieka, który mię