Tom, Rozdzial

 1   1, II |        się od krzyku czeczotka. Świat cały stał w cudnej pogodzie
 2   1, II |       załamała:~Zmienił się jej świat.~Czego ty płaczesz, czego
 3   1, III|         na całe gardło, na cały świat zaśmiałby się z tych dumnych,
 4   1, III|          Dominik wybierał się w świat dla rozpoczęcia życia na
 5   1, III|      wraz z dziećmi pójdziemy w świat o kiju...~Mówił to łagodnie,
 6   1, III|        Każde z nas ma już teraz świat osobny... zupełnie inny... ~-
 7   1, III|    szczęścia szukać nie chciał? Świat szeroki i można na nim znaleźć
 8   1, III|     swym mawiała:~- To cały mój świat!~Światem zaś Benedykta stał
 9   1, IV |        to dobrze, że choć raz w świat się wybrałaś! - wołał, a
10   1, V  |    przed oczami iskry sypiącymi świat może zakręcił się wirem.
11   1, V  |       na nowo, rodził się jakiś świat nowy.~Wzrokiem przechodząc
12   1, VI |         kiedyś żonkę zwiódł i w świat powiózł. ~Ale Anzelm przyśpieszył
13   1, VI |        Czy kochali się oni? Czy świat ich rozłączał, a połączyła
14   1, VI | pochodzę i pospolitakiem na ten świat przybyłem; ale oto ta pani
15   2, I  |    diabli wezmą ten wasz wielki świat, na którym rosną takie szkaradztwa
16   2, I  |    Olszynce zostanie, a drugi w świat z zawodem jakim pójdzie.
17   2, III|          że jakieś wielkie lody świat ten pokryły i zrobiło się
18   2, IV | Odwiecznym porządkiem padały na świat błyskawice owe, strzelały
19   2, IV |        gorzenia i wyrzucania na świat niewidzialnych iskier? Samotność
20   2, IV | wiecznie było cicho i samotnie. Świat o nim nie wie nic i tylko
21   2, IV |      zapłakała,~Zmienił jej się świat...~Raz, kiedy to ją wracającą
22   2, V  |        o weselu jego córki cały świat gadał.~Tymczasem Antolka
23   2, V  |         i zaćma nieprzenikniona świat ogarnęła, zacząłem doświadczać
24   3, I  |        gdy dorośnie, wyjedzie w świat po wyższą jeszcze naukę,
25   3, I  |  mogilnych prochów i wyjścia na świat słoneczny, pomiędzy kwiaty.
26   3, I  |         swego geniuszu oskarżał świat zewnętrzny. Od zewnętrznego
27   3, I  |         myśleć i tworzyć. Gdyby świat zewnętrzny oblał go jakimś
28   3, II |         Gdyby nie tacy, jak on, świat by już był daleko... daleko...
29   3, II |         i słyszeć, aby znać ten świat, ten kraj, których przecie
30   3, II |      mojej samotnej duszy... Co świat podejrzliwy i brudny mniemać
31   3, II |       potem sama wysłałaś mię w świat szeroki, gdzie wiele lat
32   3, III|       słońcem, a mąż dobrą żoną świat sobie weseli. Gdy tedy już
33   3, III|      swoim dyszkantem zanucił: ~Świat mnie cały przy tobie staniał
34   3, III|         przeszłości wspominali, świat oblał się morzem liryzmu
35   3, III|       na wodę nuty dawne, przez świat zapomniane, w odległej przeszłości
36   3, III|       oczy tam, gdzie je na ten świat otworzył, gdzie też jego
37   3, III|      królestwo łakomstwa na ten świat sprowadzi! - żałośliwie
38   3, IV | pałającą tarczą. Gwiazdy gasły, świat tonął w ciszy i rozwidniał
39   3, V  |        winien, że go ten wielki świat do tego doprowadził i wielka
40   3, V  |      wąsem mruczał. - Myślą; że świat do góry nogami wywrócą i