Tom, Rozdzial

 1   1, II |      znowu w tym samym kierunku spojrzał; ale wnet, na kształt górskiego
 2   1, III|   zaśmiała się Emilia.~Benedykt spojrzał na nią szeroko otwartymi
 3   1, III|         łagodnie, ale gdy teraz spojrzał na żonę, wyraz lekceważenia
 4   1, IV |          chodźmy..,~Raz jeszcze spojrzał na pozostałą pośród talerza
 5   1, IV |       się i filuternie na córkę spojrzał - albo to ty na takie rzeczy
 6   1, V  |     głową rzucił raźnie, w górę spojrzał i znowu w uśmiechu, ale
 7   1, V  | niespokojnie, głowę pochylając, spojrzał w twarz idącej obok niego
 8   1, V  |        jedno, po nich ostają...~Spojrzał w górę i zamyślił się, ale
 9   1, V  |     poznał? Widać, że na słońce spojrzał, to w oczach pociemniało!~-
10   1, V  |      się Jan, na rozmawiających spojrzał i nie zbliżając się przemówił:~-
11   1, V  |       pień jej plecami wsparty, spojrzał na niebo, na szczyty drzew,
12   1, VI |       Chłopak wydął nieco usta, spojrzał na dach najbliższego budynku,
13   1, VI |       raz hebel pośrodku kłody, spojrzał na Justynę i z cicha rzekł:~-
14   2, I  |       Teraz muszę już jechać..:~Spojrzał na zegarek.~- Już przeszło
15   2, II |         coś w serce ukłuło. Ale spojrzał na wędy i zwracając się
16   2, II |      żartobliwą galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją,
17   2, III|         i nieśmiało w twarz jej spojrzał.~- Bo to troszkę i wstydno,
18   2, III|        mgnienie oka w twarz jej spojrzał. Ona zamyślonym wzrokiem
19   2, IV |          on nic. Raptem na mnie spojrzał i łzy potokiem ściekły mu
20   2, IV |    policzki. Przed siebie potem spojrzał i żywym ruchem ramienia
21   2, IV |         się trochę, w twarz jej spojrzał i taki ruch uczynił, jakby
22   2, IV |         niespokojnie na Justynę spojrzał.~- Burza nadlatuje. Czy
23   2, V  |      Anzelm przemówił pierwszy. Spojrzał na Justynę i jakby sobie
24   2, V  |    kiedym przyjechał i na pannę spojrzał: nie! Szpetna ona nie była
25   2, V  |     czoło podniósł, ku sufitowi spojrzał.~- A jakże - zaczął - a
26   3, I  |        był trochę. Myśląc o tym spojrzał po własnej postaci. Utył
27   3, I  |      szafki z książkami Zygmunt spojrzał po swojej postaci. Tyje,
28   3, II |        więcej wiesz ode mnie...~Spojrzał na nią z boku i filuternie.~-
29   3, II |     życie!~Roziskrzonymi oczami spojrzał na syna.~- Chciałbym - trochę
30   3, II |   Justynie błyszczącymi oczkami spojrzał, a spostrzegłszy, że potrzebowała
31   3, II |      twarz kuzynki przenikliwie spojrzał.~- Czy ty, Justynko, za
32   3, II |  komenderówki, a ilekroć na nią spojrzał, z podziwu czy zakochania
33   3, II |      słowach na Antolkę z ukosa spojrzał i z fantazją poprawił u
34   3, II |      trochę wstydliwie na niego spojrzał.~- Cóż? zrobisz to, o co
35   3, II |       jej sukni. W otwarte okno spojrzał.~- Dość malowniczy widoczek
36   3, III|      gdy był wzruszonym, w górę spojrzał; inni w znak potwierdzenia
37   3, III|        naprzód na złoty zegarek spojrzał, a potem z kieszeni tużurka
38   3, III|         wstrząsnął, kędyś w bok spojrzał. Ona zarumieniła się tak,
39   3, V  |         z roztargnieniem na nią spojrzał.~- Co tam takiego? aha!
40   3, V  |         chwilę, na smyczek swój spojrzał.~- Kiedy tak - zaczął -