Tom, Rozdzial

 1   1, II |      pierwsze słowo powitania, nie rzekł jeszcze nic... Prawda, że
 2   1, II |            oknie i patrząc na żonę rzekł:~- Dzieci nie ma! Od godziny
 3   1, II |            i zwracając się do żony rzekł:~- Może by okno otworzyć?
 4   1, II |               Piękna miejscowość - rzekł w zamyśleniu Różyc.~Korczyński
 5   1, II |          czole.~- Mnie się zdaje - rzekł - że oni zawsze mają święto.
 6   1, II |          lekarstwa.~- Co do mnie - rzekł - znam jedną tylko paliatywę,
 7   1, III|    popatrzał, ręką potem machnął i rzekł:~- Tylko, że u ciebie, Emilciu,
 8   1, III|              Prawdę powiedziałaś - rzekł - że nie rozumiemy się i
 9   1, III|    Korczyński z rozweseloną twarzą rzekł:~- Poproś cioci Marty, aby
10   1, V  |           z chmurną żartobliwością rzekł: ~- Wiesz co, gagatku? jedź
11   1, V  |           rozpogodziły.~- Owszem - rzekł - bardzo dziękuję... Już
12   1, V  |       ustach mu przemknął i ciszej rzekł:~- A lękała się pracy! Ot,
13   1, V  |  Przyrodnia jego siostra - z cicha rzekł Anzelm do Justyny - z jednej
14   1, V  |        jakby usprawiedliwiając się rzekł Jan.~- Częściej on przyniesie
15   1, V  |           i ze zmieszanym wzrokiem rzekł:~- Jeżeli co nie w czas
16   1, V  |           rzeczy obchodzić mogą! - rzekł Anzelm.~Justyna wstała.
17   1, VI |      spojrzał na Justynę i z cicha rzekł:~- Na co? dla jakiej przyczyny?~
18   1, VI |          przebywa".~Król podonczas rzekł:~"Rad bym na nich pojrzał!"~
19   1, VI |            wokół zgromadzeni byli, rzekł:~"Dufam, że waszmościowie
20   2, I  |         moja droga spowiedniczko - rzekł - że nie wiem, na co wpierw
21   2, I  |            masz słuszność - krótko rzekł Różyc.~Słowa te z prostotą
22   2, I  |        Biedna ty moja kuzyneczko - rzekł - ile ty mieć musisz pracy,
23   2, I  |        uwielbienia.~- Cóż robić? - rzekł -- kiedy tego- żadną już
24   2, III|         żartuje - opuszczając ręce rzekł ciszej.~- Bo to on prawdę
25   2, IV |            zobaczyć go nie można - rzekł Jan. - Chyba jesienią kiedy
26   2, IV |         głosem cichszym niż zwykle rzekł Jan.~Justyna usłuchała i
27   2, IV |            gdy umilkła, z namysłem rzekł:~- Wszystko to prawda. Smętnie
28   2, IV |       lesie. ~- Niewielka bieda! - rzekł. - Niezupełnie złą drogą
29   2, IV |       przedmiotowo czynionej uwagi rzekł:~- Piękne drzewa! Pan Korczyński
30   2, V  |            weselu Elżusi zobaczy - rzekł Jan - bo Fabian pełno ma
31   2, V  | siestrzenica jego z nami - z cicha rzekł Anzelm. - Nowina... no...
32   2, V  |        którzy jacicę łowią.~- A! - rzekł krótko i znowu pochylił
33   3, II |          oczy. Ręką rzucił.~- At - rzekł - niczego z kobietami pewnym
34   3, III|               To Janek śpiewa... - rzekł Anzelm.~- Pamięta pan, jakeśmy
35   3, IV |          razu nie był.~- No, no! - rzekł - prawdziwe dziwy! Jakby
36   3, IV |          bór, niebo.~- Cudności! - rzekł.~- Cudności! - powtórzyła
37   3, V  |          jej patrzał:~- Pamiętaj - rzekł - że masz we mnie brata,
38   3, V  |            ucałował.~Uspokój się - rzekł - siadaj i mów mi wszystko,
39   3, V  |      wyrazie ust, spokojnie jednak rzekł:~- Bądź pan spokojny; jak
40   3, V  |       wujem lękała się.~- Chodź! - rzekł do niej Benedykt, kapelusz