Tom, Rozdzial

 1   1, II |          na niego niż na drugiego patrzała. Nie był jednak ponętnym.
 2   1, II |          dobrodusznie jej w twarz patrzała. - Co też pan wygaduje!
 3   1, IV |        się i nieruchomym wzrokiem patrzała w przestrzeń, można było
 4   1, IV |          przy czarnych włosach...~Patrzała chwilę na nienaturalny blask
 5   1, IV |         otwartymi drzwiami stojąc patrzała na towarzystwo rozsypujące
 6   1, IV |      owoców í konfitur. Stanęła i patrzała chwilę na szerokie, zgarbione
 7   1, V  |        jej końca okolicę. Justyna patrzała na żywe jego ruchy, którym
 8   1, VI |    otwartymi oczami dokoła siebie patrzała. Znajdowała się teraz w
 9   1, VI |       stanęła i naprzód pochylona patrzała przez chwilę na utopioną
10   1, VI |    zatrzymała się i z ciekawością patrzała dokoła siebie. ~Znajdowali
11   1, VI |           w szarzejącą przestrzeń patrzała rozmarzonymi oczami. Myślała
12   2, I  |      prawie nie odzywała się, nie patrzała na mnie. Zmieniłem taktykę
13   2, I  |     podobna!~Ona z bólem na niego patrzała.~- Wiesz co? - rzekła -
14   2, I  |       czołem i wytężonym wzrokiem patrzała w stronę warzywnych ogrodów.
15   2, II |     pocałowała i długo w oczy jej patrzała.~- Ja to wszystko rozumiem,
16   2, II |          wprost jej w twarz ostro patrzała. Po chwili wskazujący palec
17   2, III|         na wszystko uważnym okiem patrzała na to, co działo się przed
18   2, III|     myślała. Z chciwą ciekawością patrzałă na Jana, gdy usiłował rozbrajać
19   2, III| zamyślonym wzrokiem daleko gdzieś patrzała.~- Iluż, iluż ja rzeczy
20   2, IV |          tła lasu. Długo na niego patrzała. Parę razy głowa jej zakołysała
21   2, IV |           Ale pewno ona wtedy ani patrzała na niego, ani słuchała tego,
22   2, V  |           chwilę milcząc na niego patrzała. Więc był to ten sam człowiek,
23   2, V  |         zatapiając także na niego patrzała. Oboje mieli uśmiechy w
24   2, V  |           Nie na ślepego przecież patrzała ona swymi takimi ognistymi
25   2, V  |            że miłym okiem na mnie patrzała. Nie i nie! Tamta przed
26   2, V  |      Całując go w rękę w twarz mu patrzała. Boże! ileż zmarszczek,
27   2, V  |         nieruchomo leżącą kobietę patrzała, aż pochyliła się i długo,
28   2, V  |        zamkniętego okna usiadłszy patrzała na błękitnawe świtanie,
29   3, I  |      kochał sztukę! Ale to, na co patrzała, było tylko pacholęcymi
30   3, II |          wieczór jak w pustą jamę patrzała, czym go zapełnić nie wiedząc,
31   3, II |         przeszłości powiedział... patrzała na mnie. na ciebie, i w
32   3, II |       przyrody dla kobiety, która patrzała na nie, przedstawiło jakiś
33   3, II |          złotawą parą buchającej. Patrzała, patrzała, aż dłonie podnosząc
34   3, II |        parą buchającej. Patrzała, patrzała, aż dłonie podnosząc do
35   3, III|           zamyśleniu przed siebie patrzała. Czy zdawała sobie jasną
36   3, III|     nieprzytomna, jak oczarowana, patrzała ciągle w jedną stronę, w
37   3, III|        lipami siedząca para ludzi patrzała i słuchała. Oczarował ją
38   3, IV |        nieba zabierali, to ona by patrzała, czy nie ma jeszcze czego
39   3, IV |        Justyna na rozśpiewany bór patrzała, lecz czuła, że kibić jej
40   3, V  |           z rozrzewnieniem na nią patrzała, dłonią gładząc jej jasne