Tom, Rozdzial

1001   3, IV |         nieprzyjemności panu robić, ale dla tej...~Spuściła oczy,
1002   3, IV |       pomimo woli szukały fartucha, ale go przy świątecznej sukni
1003   3, IV |           postąpienia wypierać się, ale dla tej, żeby .powiedzieć,
1004   3, IV |         żałobnej wstążeczki spadła, ale z głową spokojnie i trochę
1005   3, IV |           ich zagrody rozmawiającą. Ale gdzież teraz była? Może
1006   3, IV |         stryja wyrozumieć usiłował, ale nie mógł, takie go niecierpliwości
1007   3, IV |         ziemi.~Zaczynali rozmawiać, ale rozmowa im nie szła; głosy
1008   3, IV |          Janku! - zawołała jeszcze.~Ale echo nie odpowiedziało,
1009   3, V  |       miesięcy wyjechać postanowił, ale żal mu matki i ma niejaki
1010   3, V  |          dziś jeszcze nie widziała, ale zapewne od dawna już ona
1011   3, V  |           taką gromadą przyjeżdżam, ale u Teofila dwa dni bawiliśmy
1012   3, V  |     szacunku, a może i współczucia. Ale Kirłowa wymawiać się zaczęła.
1013   3, V  |         wskazywał jej swój gabinet, ale w tejże chwili ze wschodów
1014   3, V  |            Benedykta się zwróciła - ale to dobrze, że dziecko zabawiło
1015   3, V  |           wcześnie utraconej matki. Ale dziś twarz młodej panny
1016   3, V  |       wzięła chcąc i ją uprowadzić. Ale dziecko przerażone oczy
1017   3, V  |             jaką odpowiedź otrzyma, ale jeżeli tylko będzie ona
1018   3, V  |           jeżeli nie, to cóż robić? Ale ja oszukiwać nikogo za żadne
1019   3, V  |             Jaką ona była, to była, ale żałuje on jej teraz i wyratował
1020   3, V  |       siebie i życia młodego żal... ale dotąd nie mógł. Chyba go
1021   3, V  |            jedne półrocze zapłacił, ale to nic nie znaczy, - wobec
1022   3, V  |            przyjemności mniejsza... ale sam usługiwał nam, z dziećmi
1023   3, V  |             niemożliwym uczyniło... ale najważniejszą i stanowczo
1024   3, V  |          temu, który mię pod niski, ale własny dach swój biorąc
1025   3, V  |            tylko zadowolenie serca, ale zajęcie dla rąk i myśli,
1026   3, V  |        zatamowało; drżącymi ustami, ale z rozpromienionym czołem
1027   3, V  |         teraz w jedną dudkę gracie! Ale - dodał - macie rację...
1028   3, V  |       trochę spodziewałem się tego, ale tylko trochę, bo myślałem,
1029   3, V  |          nią dokoła pokoju okręcił. Ale potem spoważniał i ręce
1030   3, V  |           brata, nie tylko ze krwi, ale i z ducha. Spólnikami i
1031   3, V  |          podniosła i mówić chciała, ale tym ruchem obudziła małą
1032   3, V  |          wymówiła:~- Mamo, do domu!~Ale Kirłowa wcale ani na upadnięcie
1033   3, V  |           do ucha Justynie szeptać, ale uczuła się silnie za suknię
1034   3, V  |      wyrażasz?~Zmieszał się trochę, ale wzburzenie i przerażenie
1035   3, V  |            zwykle, żurnalowo ubrany ale na tą chwilę żurnalową poprawność
1036   3, V  |           aha! wiem... pan Różyc... ale poczekaj! niech wprzódy
1037   3, V  |        zwykle ze stukiem i impetem, ale wsunęła się dziwnie cicho,
1038   3, V  |              Benedykcie - zaczęła - ale ja bym i sama przyszła,
1039   3, V  |          uciszeniem odpowiedziała - ale widzisz... Justynka za maź
1040   3, V  |         kiedyś do nich prowadził... ale go nie posłuchałam, nie
1041   3, V  |            Toż ja nie tylko swojej, ale i twojej pracy zawdzięczam,
1042   3, V  |           Chciałam spróbować tam... Ale teraz już nie chcę... słowo
1043   3, V  |          warzywa na zimę układając, ale nie dbałam o to. "Po co
1044   3, V  |            tym lepiej!" - myślałam. Ale teraz co innego. Jeżelim
1045   3, V  |         okulary na nosie mu siedzą, ale wiem dobrze, że ty interesowałaś
1046   3, V  |             tam wyżyć byś nie mógł. Ale ja z największą przyjemnością
1047   3, V  |            uspokoił się znacznie.~- Ale widzi pan dobrodziej, zawsze
1048   3, V  |            już sobie Justynka te... ale zawsze to nie wypada, aby
1049   3, V  |     podwórka z wielkim szczekaniem. Ale pogładziła go Justyna i
1050   3, V  |      ogorzałych policzków spędziła. Ale w mgnieniu oka domyślił
1051   3, V  |            na niego jednak patrzał, ale na Anzelma, który pod okapem