Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      radość lały się z błękitnego nieba i złotego słońca; radość
 2   1, I  |          oderznięty od błękitnego nieba, ogromnym półkolem obejmował
 3   1, I  |       złocistość słomy z błękitem nieba i zielonością drzew.~Równinę
 4   1, I  |       srebrnymi obłokami błękitów nieba. W tym ruchu ludzkim odbywającym
 5   1, I  |     koniec! Wielka taka, że głową nieba dostaje, w zielonej sukni
 6   1, I  |          być na świecie? Głową do nieba dostawała, nad ziemią leciała,
 7   1, I  |        stóp w falach swych błękit nieba i ciemny bór odbijając płynął
 8   1, II |      serio i nawet z rzetelną dla Nieba wdzięcznością odparła towarzyszka
 9   1, II |            nie zmącone, od samego nieba do ziemi.~
10   1, III|           nie znajdowała w widoku nieba, ziemi i wszystkiego, co
11   1, V  |         nad sobą błękitnej kopuły nieba. Była to niska puszcza,
12   1, V  |          ścianą i u samego skłonu nieba ciemną wstęgą boru. Promienie
13   1, V  |     spoglądał. Stało ono u skłonu nieba, w bliskiej już od ciemnego
14   1, VI |      smugi rozciągnięte u zachodu nieba jaskrawo oświecały sunący
15   1, VI |           podnosiło się prosto do nieba. Na jabłoniach i śliwach
16   2, I  | zasłaniając, to odkrywając błękit nieba. Jednak w Olszynce wszystkie
17   2, I  |   lżejszych sunęła samym środkiem nieba; ostry i zimny deszcz padać
18   2, I  |        szybko we wszystkie strony nieba; przez gęste, wysokie bzy
19   2, III|        plecy, a gorący ten oddech nieba skraplając się na ich twarzach
20   2, III|          nim nadmiar już zimno. Z nieba na nas leje się po chmurność,
21   2, IV |          się one, łączyły i skłon nieba zasłaniały ścianą wełnistych,
22   2, IV |         już posunął się do środka nieba i tkwił nad samymi piaskami.
23   2, IV |         pomaleńku, jakby z całego nieba pioruny zebrały się i w
24   2, IV |     zaokrąglał się nad nią błękit nieba nieustannie przysłaniany
25   2, IV |           tych błyskawic, które z nieba ideałów zlatują w dusze
26   2, IV |       oczami nie wypadł z ziemi - nieba ideałów sięgający grot bohaterstwa.
27   2, IV |           widnokręgu, od ciemnego nieba do ciemnej wody, stanęła
28   2, IV |        zalegającym zachodni skłon nieba pasem roztopionego złota.
29   2, V  |       boru, we wschodniej stronie nieba, wychylił się różowy rąbek
30   3, I  |    świetny, ale łagodny spływał z nieba bez skazy, suchą i niedawno
31   3, II |          ma taką postać, jakby do nieba miała się wnet dostać?~Oboje
32   3, II |        młodu, że jeżeli gwiazdy z nieba nie zdejmie, w łeb sobie
33   3, II |          zasłoniętym czerwonością nieba długo z twarzą przy ziemi
34   3, III|           ognisk, bladego błękitu nieba do spłowiałego kobierca
35   3, IV |      cierpień, które lasem rąk do nieba o pomstę wyciągniętych wyrastały
36   3, IV |        które jak wicher do samego nieba, zda się, dotrzeć chciało,
37   3, IV |      jakże! gdyby ją aniołowie do nieba zabierali, to ona by patrzała,
38   3, IV |       wyżej zaś po całym błękicie nieba rozsiały się puchy obłoków
39   3, IV |          ich kopalni klejnotów. Z nieba i spod wody padały na nich