Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            tym tle w zmieszanych z dala zarysach rozpoznać można
 2   1, I  |           mniejszy, na równinie, z dala od tu i ówdzie jeszcze ciągnących
 3   1, I  |      sporej wielkości chorągiew. Z dala to tylko widać było, że
 4   1, II |       tłumił nerwowe poziewanie.~Z dala od okna, w przyciemnionym
 5   1, II | Jednocześnie z wnętrza domu, ale z dala, jakby znad sufitu, osłabione
 6   1, III|             maliny... Ciocia Marta dała mnie ich dużo, dużo, i ciasteczka
 7   1, IV |          ozdób, które ją okrywały, dała znak wstania od stołu. Z
 8   1, IV |     nadzwyczajnych pieszczotach, z dala od kraju i tego kawałka
 9   1, V  |         się jej duże, bose nogi. Z dala już widać było bławatkowy
10   1, V  |       postawie, a szare jej oczy z dala już wpatrywały się w zbliżającego
11   1, V  |         dla utrzymania równowagi z dala od ciała trzymała. ~- A
12   1, V  |           się do rozmawiających. Z dala już, wśród okrągłej i tłustej
13   1, V  |          zuchwale zadarty nosek. Z dala też na powitanie głową kiwała
14   1, VI |  promieniami słońca przepojonej. Z dala można by mniemać, że był
15   1, VI |   stolarskimi narzędziami w ręku z dala i biernie na tę scenę patrzał.~-
16   2, I  |         zwykle prosta, zgrabna i z dala dziwnie młodo i delikatnie
17   2, II |           te stare pieśni, które z dala od dworu unosiły się nad.
18   2, II |            buciki brzydkie.~Oczami dała znać córce, aby pochyliła
19   2, II |            Kiedy Leonia odbiegła z dala już i głośno panny służącej
20   2, II |          to panna Marta tego syrka dała z kminkiem i szyneczki..,
21   2, II |          ale owszem, przesłał mu z dala bardzo uprzejme powitanie.
22   2, III|            przysadzistej Elżusi, z dala świecącej jaskrawą różowością
23   2, III| wydrążonego w zbożu zagłębienia, z dala od wszystkich, wlokła się
24   2, III|         patrząca, ku któremu Jan z dala jeszcze twarz zwracał i
25   2, III|             Istotnie, widać było z dala ogromnego rudego chłopca
26   2, IV |            dążeń czasu, które ją z dala dotknęły; może na koniec
27   2, V  |          profile ludzkie płynęły z dala od siebie w ciemnej przestrzeni
28   2, V  |            choćby takiemu, harbuza dała. Pewno myślisz, że o czymś
29   3, I  |        gromadki nieco wyosobniona, dała jej przecież hasło do wspólnej
30   3, I  |       wzgórz, szeroko rozkopane, z dala świeciło żółtością piasku
31   3, II |      krzesła kapelusz, oddał jej z dala ceremonialny ukłon i wyszedł
32   3, III|           wiodącą skręciła. Ktoś z dala ku niej zawołał pytając:
33   3, III|     puścili się za stryjeczną, i z dala widać było, jak przyjacielsko
34   3, III|     wracali, czapkami machając i z dala wołając:~- Przyjdzie! a
35   3, III|       naprzód prosił, aby mu pokój dała, a potem wprost ofuknął.
36   3, III|         której końca połyskiwała z dala biała kapota jej dziadunia.
37   3, IV |          okolicy się nie ukazał. Z dala go tylko potem widziano
38   3, IV |          siebie, a pomiędzy nimi z dala nawet dostrzec było można
39   3, V  |        którym też wnet słyszeć się dała wielce ożywiona rozmowa