Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            ziemi a koroną ciemnego boru oderznięty od błękitnego
 2   1, II |           drugim pod ciemną ścianą boru wieńczącego wysoki brzeg
 3   1, II |     poziomki lub zioła, bo w głębi boru odzywały się nawoływania:~-
 4   1, II |    zniknęli za pierwszymi drzewami boru. Ale zaledwie zniknęli,
 5   1, II |           Ale zaledwie zniknęli, z boru wybuchnęła i pod same zda
 6   1, II |           oddalał się w głębokości boru i przycichał, natomiast
 7   1, II |            przycichał, natomiast z boru ozwały się powitalne czy
 8   1, III|           huczały, w głębiach tego boru i na rozłogach tej gładkiej
 9   1, V  |         skłonu nieba ciemną wstęgą boru. Promienie słońca, które
10   1, V  |           bliskiej już od ciemnego boru odległości; niewiele więcej
11   1, VI |     wisiała nad samym już szczytem boru i tak go światłem swym przenikała,
12   1, VI |    opowiadający wskazał palcem pas boru rozciągnięty nad złotawym
13   1, VI |          zaniemeńskim głębokościom boru... Jako też ze stu domów
14   2, IV |           ujętego w ciemne półkole boru, a z drugiej rozdzielonego
15   2, IV |           pani, tam, ten trzeci od boru pagórek... Dniem i nocą,
16   2, IV |          ramieniem wskazywał punkt boru, ku któremu właśnie zbliżali
17   2, IV | gdzieniegdzie podejmowały się znad boru chmury wszelakiego ptastwa
18   2, IV |            że znajduje się w głębi boru. W tej chwili też po raz
19   2, IV |         przezroczyste przestrzenie boru. Na przezroczystych przestrzeniach,
20   2, IV |            zamkniętym kole starego boru! Ileż przez ten czas przeniosło
21   2, IV |          światem głębiach parowu i boru ukazywał jej przedwiekowe
22   2, IV |       ciemniejsze płachty. U spodu boru pogasły wszystkie niedawno
23   2, IV |    obejrzał się za siebie. Z głębi boru leciał i kulą w powietrzu
24   2, IV |            toczącym się w głębiach boru szumem i turkotem. Jan niespokojnie
25   2, IV |        wichru zleciał już na brzeg boru, rozległ się suchy trzask
26   2, V  |          czarną pod długim cieniem boru, a z drugiej strony ciemnostalową.
27   2, V  |      niskie fontanny. Wkrótce znad boru, we wschodniej stronie nieba,
28   3, I  |          oddalającego się w głębie boru tętentu konia lub znad boru
29   3, I  |        boru tętentu konia lub znad boru ku niebu wzlatujących trelów
30   3, I  |      mogiły wznoszącej się w głębi boru, na którą teraz spadała
31   3, III|   powtarzały i niosły aż w głębiny boru. Starzy i młodzi, przybyli
32   3, III|            w głębie zaniemeńskiego boru, na Mogiłę, w tej nocnej
33   3, III|      rzucający pod niebo, w głębie boru i na wodę nuty dawne, przez
34   3, III|           nocy latały po szczytach boru, który czasem szumiał z
35   3, III|        wspaniałym ruchem za ścianę boru skręcała, samotny głos męski
36   3, IV |            wilgotną ziemią starego boru spoczywał. Długo jeszcze
37   3, IV |           czerwonawe smugi. Drzewa boru zmieszały się i utworzyły
38   3, IV |            porwał i niósł w głębie boru powtarzając je długo, przeciągle,
39   3, IV |          ho!~Za rzeką po głębinach boru poniosło się długo, raźnie,