Tom, Rozdzial

 1   1, III|          jak czerwone maki. ßrat Anzelma znowu, Jerzy, przyjaźnią
 2   1, III|        sprowadziły twarz i słowa Anzelma Bohatyrowicza. Według wyrażenia,
 3   1, V  |        rozum nie pójdę i nawet u Anzelma jego nie poproszę, choć
 4   1, V  |       musiały do wnętrza zagrody Anzelma. Po chwili, dalej nieco,
 5   1, V  |  szerokimi kroki dążył ku domowi Anzelma ustawicznie dziewczynę przywołując.
 6   1, V  |        całym swoim dworem mnie i Anzelma złodziejami nazwał? Czy
 7   1, V  |   domkowi, nie opodal od zagrody Anzelma, za płotem, drzewami i kawałkiem
 8   1, V  |         się napije...~W ogrodzie Anzelma znowu zapanowała cisza.
 9   1, V  |    zmęczonej i cierpiącej twarzy Anzelma ku pochylonej w nagłym zamyśleniu
10   1, VI |         wielką, czerwoną rękę do Anzelma wyciągnęła.~- Dziękuję -
11   1, VI |       zmroku naprzeciw umilkłego Anzelma widać było dwoje ludzi siedzących
12   2, III|    raźnym kłusem w bramę zagrody Anzelma wjechał i środkiem ogrodu,
13   2, III|        tym miejscu ułamek Jana i Anzelma znajdował się tuż obok tego,
14   2, III|       pierwszy weszła do zagrody Anzelma i Jana, od wieczoru tego,
15   2, III|      pianie kogutów.~W zagrodzie Anzelma czerwone blaski słońca długimi
16   2, III|         padł, że Witold nijak do Anzelma iść nie śmiał. "Chcę, a
17   2, III|          przewinął się po ustach Anzelma.~- Zasmęciłem się ja raz
18   2, III| przypatrywał się wnętrzu izdebki Anzelma.~- Izdebka pana przypomina
19   2, IV |    równej prawie linii z zagrodą Anzelma, pośrodku góry, na małej
20   2, IV |           Szereg lip na podwórku Anzelma i Jana stojących raz jeszcze
21   2, V  |          ozwał się zza nich głos Anzelma:~- Czy mi się tylko tak
22   2, V  |    chwili zdobyć się mogła chata Anzelma i Jana. Dokoła wielkiego
23   2, V  |      uśmiechy w oczach i pytanie Anzelma usłyszeli dopiero wtedy,
24   2, V  |         dwoje.~Niespodzianie dla Anzelma i może dla samej siebie
25   2, V  |         spływał na ciemną kapotę Anzelma i na, połyskliwe, rozpuszczone
26   2, V  |        że gdyby powiedzieć: pana Anzelma, zaraz obruszyłby się i
27   2, V  |    wieczora na olchowej komodzie Anzelma płonęła. Widać stamtąd ją
28   3, II |        tu było tak prawie, jak u Anzelma i Jana, jednak daleko ciaśniej
29   3, II |          którego spód, tak jak u Anzelma, okrywały wyraźne rysunki
30   3, II |          rozdzielającego zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło.
31   3, II |       nie mam.~Ręką ku zagrodzie Anzelma rzucił.~- Tym dobrze! Więcej
32   3, III|       równie obszerną była jak u Anzelma i Jana, z mniej tylko gładko
33   3, III|          swe przywodząca sąsiada Anzelma. Nie miał przyjść wcale;
34   3, III|      przecież na bladych wargach Anzelma pod siwiejącym wąsem uśmiech
35   3, III|         to znikały; z ruchu ręki Anzelma, machinalnie głaszczącej
36   3, IV |    dziwna! zarówno jak przeciwek Anzelma, przypominał klasztorną
37   3, IV |         z tą samą grozą w chacie Anzelma przed oknem ciemnością nocy
38   3, V  |        Justyna weszli do zagrody Anzelma i Jana i prędko przebywali
39   3, V  |     niego jednak patrzał, ale na Anzelma, który pod okapem ganku