Tom, Rozdzial

 1   1, II|        wielkiego, o czterech oknach, salonu. Oba te pokoje dostatecznie
 2   1, II|             duże i spłowiałe, w rogu salonu piękny fortepian, u okien
 3   1, II|             którego okno, jak i okna salonu, wychodziło na błękitniejący
 4   1, II|               wybiegł przez drzwi do salonu prowadzące, szczelnie je
 5   1, II|              salon pobiegła. W głębi salonu drzwi od pokoju pani Emilü
 6   1, II|              się ku otwartym drzwiom salonu i zawołała głośno:~- Mars!
 7   1, II|          odparł gość.~Znowu drzwi od salonu otworzyły się z łoskotem
 8   1, II|         sieni i zaraz wejść miało do salonu.~Tymczasem po wschodach
 9   1, IV|        wielki przedpokój i do połowy salonu doszedłszy rozstawały się
10   1, IV|        niegdyś, niegdyś... Wyszła do salonu dziwnie wzmocniona i podniecona,
11   1, IV|           cygarami. W jednym z rogów salonu, przy otwartym fortepianie,
12   1, IV|           podążył zwolna ku punktowi salonu, w którym znajdowała się
13   1, IV|              przebywali całą długość salonu zmierzając ku fotelowi,
14   1, IV|         rozmawiali. Wprzódy nieco do salonu dolatywały z rozmowy ich
15   1, IV|          kilka osób z przedpokoju do salonu wchodzących i pośpiesznie
16   1, IV|      zmieniła, o, moja pani!~W progu salonu pan Benedykt z widocznym
17   1, IV|               z przeciwległego końca salonu biegł ku niej młody i zgrabny
18   1, IV|        ujrzała stojącego we drzwiach salonu Różyca. Przez ostatni upłyniony
19   1, IV|             nagle, bo w drugim końcu salonu ujrzała parę oczu utkwionych
20   1, IV|      policzkach i obrazą w oczach do salonu powróciła. Za nią, doskonale
21   1, IV|             samej siebie uciekała, z salonu wyszła.~W sali jadalnej
22   2, II|          ożywionej pogadance. W rogu salonu z otwartą książką w ręku
23   2, II|               frunęły ku tej stronie salonu, w której siedział Witold.
24   2, II|        oknami staną, a dwa po rogach salonu!...~- Teraz modnie salony
25   2, II|             złoty, proszę do naszego salonu sprowadzić cztery posągi,
26   2, II|       podlotki frunęły w inną stronę salonu i znowu Witold, którego
27   2, II|             wąs na palec matając, do salonu wrócił. Musiał jeszcze przed
28   2, II| niezadowolenie.~- Witold! - od drzwi salonu zawołał - czemuś; to nie
29   2, II|           człowiek, który plecami do salonu zwrócony ,stał przed jednym
30   2, II|           szerokim krokiem wyszedł z salonu. Witold pozostał jakby do
31   2, II|        bardzo uprzejme powitanie. Do salonu wszedł z kapeluszem w ręku,
32   3, II|          nowe meble do korczyńskiego salonu.~Justyna przez cały ciąg
33   3, II|              posyłać trzeba?~W progu salonu rozminął się z synem, który
34   3, IV|             zupełnie ciemnym punkcie salonu, tak że go wcale widać nie
35   3, IV|           tobie...~Z ciemnego punktu salonu wydobyło się i nad ścielącymi
36   3, V |             z uprzejmością wielką do salonu ją zapraszał. Widocznym
37   3, V |            Teoś harbuza dostał...~Do salonu zaś z impetem wbiegał z
38   3, V |           osłupiałej postawie pośród salonu stojącego minął i do gabinetu