Tom, Rozdzial

 1   1, III|      namiętnym ruchem obie ręce ku niemu wyciągnęła.~Gdyby on był
 2   1, III|       tylko z wyciągających się ku niemu rączek dotknął z lekka końcami
 3   1, IV |           pochwyciła i wznosząc ku niemu swą zgrabną główkę i swe
 4   1, IV |           się mu do boku i oczy ku niemu wznosząc odszepnęła.~Pani
 5   1, IV |             Ona, z podniesionym ku niemu wzrokiem, serdecznie też
 6   1, IV |          swego męża i podnosiła ku niemu rozżalone oczy. On na nią
 7   1, V  |        czoło krewnej ucałował i ku niemu wyciągnięte, biedne, żółte
 8   1, V  |          tęczy utkwiły. Kiwnęła ku niemu głową i obojętnym spojrzeniem
 9   2, I  |           jego ręce i podniosła ku niemu wzrok pełen trwogi i prośby.~-
10   2, I  |           rysach i wzniesionych ku niemu oczach. Zaniepokojone serce
11   2, III|         pośpiesznym ruchem rękę ku niemu na powitanie wyciągnęła.
12   2, III|             tak teraz śpiesznie ku niemu wyciągniętej dłoni Witolda
13   2, IV |        zdawał; ona, przeciwnie, ku niemu zwrócona, ani na chwilę
14   2, IV |            obchodziła ją dokoła ku niemu idąc. Szła prędko i lekko;
15   2, IV |            Justyna w tej chwili ku niemu wzrok podniosła i już go
16   2, V  |         wyrazem pieszczoty oczy ku niemu wznosząc z cicha mówiła:~-
17   2, V  |    uspokoić można, bo posuwając ku niemu krzesło przemówił:~- Proszę
18   2, V  |      słuchała go ze wzniesionym ku niemu wzrokiem, z którego biły
19   2, V  |            Justyna zbliżyła się ku niemu.~- Dobranoc, wuju - rzekła
20   3, I  |           skupiający, zdaje się ku niemu zstępować i przybliżać.
21   3, I  |        boku męża, strojną głowę ku niemu podnosiła szczebiocząc,
22   3, I  | przestrachu. Może ci ludzie nie ku niemu szli, ale może i ku niemu,
23   3, I  |          niemu szli, ale może i ku niemu, a on wolał o wiele zejść
24   3, I  |       dźwięk jego głosu frunęła ku niemu i z gracją przed nim przyklękła.~-
25   3, II |         widocznie ochotą zdjęty ku niemu dążyć zaczął. Czarny Mars
26   3, II |           osoby obydwoma rękami ku niemu machać zaczęły. Przed chwilą
27   3, II |          przerażeniem ramionami ku niemu zamachały. Miało to znaczyć,
28   3, II |       kuzynie, proszę!~Posunęła ku niemu krzesło i sama na uprzednim
29   3, III|        pochylił. Fabian właśnie ku niemu mowę zwracał:~- A tobie,
30   3, III|            górą...~I wyciągnęła ku niemu swoją dużą, ciemną rękę,
31   3, III|     szczęśliwy, ze wzniesionymi ku niemu oczami, na ramię Jana spłynęła.
32   3, III|          opowiadał, gdy wnuczka ku niemu przypadła i na rękach prawie
33   3, III|         tej wysokości wszystkie ku niemu zwrócone twarze ogarniając
34   3, IV |       liście Dominika, jakby go ku niemu ostatnie wyrazy syna pociągnęły.~-
35   3, IV |          niby z przepaści życia ku niemu powracająca. Z daleka, bardzo
36   3, IV |        Boże wielki! tożeśmy się ku niemu jak szaleńcy rzucili, jak
37   3, IV |           uradowanie pokrywanym ku niemu podbiegł. Zaledwie jednak
38   3, V  |    odpowiedziała i zbliżyła się ku niemu.~- Kuzynko! czy to prawda...