Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    zamyślonych jej oczach błysnęły łzy.~- Phi! - zaśmiała się Marta -
 2   1, II |       Zaczęła śmiać się tak, że aż łzy nabiegły do szyderskich,
 3   1, IV |      długie lata gasiły tęsknoty i łzy. Przy tym surowc jej usta
 4   1, IV |       całej znać siły wstrzymywane łzy. Zarazem, ładną tę i świeżą
 5   1, VI |         rozognione policzki ciekły łzy...~- Co ja pocznę! - lamentowała -
 6   2, I  |    przyjmować nie chcąc. Dwie duże łzy wypłynęły spod jej spuszczonych
 7   2, II |           od niego ojca zamigotały łzy. Uraza jednak przemogła. ~-
 8   2, II |         encore a genoux .~Dwie jej łzy upadły na dwa te wiersze.
 9   2, III|         wesołych jej oczu nabiegły łzy. Rozczuliła się tak, że
10   2, III|      raptem zrobiła się smętna? Aż łzy w oczach stanęły... Dla
11   2, III|   splecionym pochylił i dwie grube łzy ściekły na dwie ogniste
12   2, IV |          Raptem na mnie spojrzał i łzy potokiem ściekły mu po uczernionej
13   2, V  |          Znowu rozrzewniła się, aż łzy jej w oczach stanęły, lecz
14   2, V  |         wzywałem, i niedobrowolnie łzy ciekły mnie z oczu. Którego
15   2, V  |     kasztanowatych rzęsach zawisły łzy.~- Dla jakiej przyczyny
16   2, V  |            jeszcze niż oni. Czasem łzy gradem leją się mnie po
17   3, I  |       wzlatujących trelów słowika. Łzy wielkie i rzadkie jedna
18   3, I  |      spłynęły jej rzęsiste, gorące łzy. Nie, ona zapomnieć nie
19   3, I  |            Wszystkie westchnienia, łzy, zwątpienia wielkiego pesymisty
20   3, I  |       kropelki... ani iskierki... ~Łzy kręciły się w jej oczach,
21   3, II |      tłuste policzki trzęsły się i łzy do małych oczu nabiegły.~-
22   3, II |         śmiał się znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały. Fabian
23   3, II |          na ciebie, i w oczach jej łzy stanęły. Co mi ta kobieta
24   3, II |        Pomiędzy mną a tobą stanęły łzy, które zobaczyłam w oczach
25   3, II |          zabobonnych skrupułów?... Łzy Klotyldy? Ależ upewniam
26   3, II |           przebiegały błyskawice i łzy, śród bladej twarzy świeciły
27   3, II |            jej oczy, których blask łzy i tęsknoty zgasiły, z niewysłowionym
28   3, II |         której i ty powstałeś, jej łzy i wdzięki, jej słodycze
29   3, III|      prędko mrugała, aby spod nich łzy nie wypuścić, panna młoda
30   3, III|     objęciu jej starcem kwiliła, a łzy jak paciorki z oczu jej
31   3, III|            oczy zmrużył, ale cudze łzy na sumieniu nosić zbyt ciężko.
32   3, III|       słabości, więc chustką pot i łzy po twarzy rozmazując przerywanym
33   3, III| przeddziady...~Nie mógł dokończyć. Łzy toczyły się po spokojnej
34   3, IV |          Coś mu głos zerwało, może łzy z całej siły powstrzymywane
35   3, IV |      mogile leży!~Teraz dopiero te łzy, które napełniały mu oczy,
36   3, IV |    rozpalonymi usty scałował grube łzy, które po tej twarzy ściemniałej,
37   3, V  |          się i przywykała...~Przez łzy uśmiechała się i jeszcze
38   3, V  |              to... głodem zamorzą!~Łzy mu oszkliły oczy; z gniewu