Tom, Rozdzial

 1   1, III|       zapamiętania łatwe... Do końca życia chyba nie zapomnę,
 2   1, IV |       zamian, z przeciwległego końca salonu biegł ku niej młody
 3   1, IV | dziewczyny. Ale w tej chwili u końca sali rozległ się przy bufecie
 4   1, V  |       drogę i szarzejącą u jej końca okolicę. Justyna patrzała
 5   1, V  |        mu dumą czy zapałem i u końca wyoranej bruzdy pług zatrzymując
 6   1, V  |        Kiedy podniosła oczy, u końca dziedzińca zobaczyła wybiegającego
 7   1, V  |        trzewikach i z długą, u końca zakrzywioną tyczką w ręku.
 8   1, VI |     letni zbliżał się do swego końca, w cichej i świetnej glorii
 9   1, VI |    rzucała zielone girlandy. U końca ogrodów, tuż przy domach,
10   1, VI |    ludzkich, które wszystkie u końca tego dnia pogody i pracy
11   1, VI |       nimi parów tak długi, że końca jego najbystrzejsze oko
12   1, VI | nigdzie, zda się, początku ani końca nie mających wiklin. Wszystko
13   1, VI |       samym brzegiem parowu, U końca cienistej i w nierówne wschody
14   1, VI |      moja gadka także do swego końca idzie - wymówił z uśmiechem. -
15   2, I  |      małemu budynkowi, który u końca ogrodów warzywnych do płotu
16   2, I  |         nie dbałbyś o nic i do końca hulałbyś sobie wesoło, a
17   2, I  |     nie jest pewną, czy tak do końca będzie. Lada niepowodzenie,
18   2, II |      długi korytarz, u którego końca znajdowała się spiżarnia.
19   2, II |       nie widzący dalej niż do końca swego nosa, który zadziera
20   2, II |     francuskie wiersze, tam, u końca ogrodu, w grabowej altanie.
21   2, II |        długą i czystą, a u jej końca móc dwa swe imiona wypisać
22   2, IV |    rybka trzepocząca się u jej końca srebrną iskrą błysnęła w
23   2, V  |  legendowej pary, i u drugiego końca widnokręgu smutną pustynię
24   3, I  |    szczęściem promieniejącą, u końca ich wróciła wdową, w czarnych
25   3, II | przymierzać, łatać i koniec do końca tak ciągnąć, aby je związać,
26   3, II |        związanej zawieszoną; u końca stołu Orzelski, błogo uśmiechnięty,
27   3, II |   słowami, które ojciec jego u końca wieczerzy wymówił, i z pocałunkiem
28   3, II |    oblicze blade, ciche, aż do końca zapatrzone, niby w promień
29   3, III| wiernego na wiek wieków, aż do końca. A ty, panie młody, to weź
30   3, III|      już rozpłakał się tak, że końca słów. jego nikt dosłyszeć
31   3, III|       śmiechem przerywaną, a u końca Apostoł wypowiadał bardzo
32   3, III|     miło by było tańczyć aż do końca świata. Ale najuporczywiej
33   3, III|      Jadwigi wiodącą, u której końca połyskiwała z dala biała
34   3, III|     początkiem swoim sięgająca końca młodzieńczych zapałów Benedykta
35   3, III|    wczoraj z dopustu bożego od końca świata przybył, nie taką
36   3, III|       Nie cudzy my tu... nie z końca świata przybłędy... nie
37   3, IV |      obudzał. Zbliżając się do końca swego wesele cichło, leniwiało,
38   3, IV |        ubliży. Tylko jeszcze u końca orszaku jechać koniecznie