Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         jego z wysoka spłynęło na Justynę. W tym szybkim spojrzeniu
 2   1, IV |           Ruchem głowy przywołała Justynę i słabym swym głosem poprosiła
 3   1, V  |         wahającej się postawie na Justynę patrzał.~- Może bym ja -
 4   1, V  |         to ku dziedzińcowi, to na Justynę patrząc. Widocznym było,
 5   1, V  |          ale z zajęciem zapytywał Justynę u sposoby, w jakie zasadzają
 6   1, V  |          niespokojne wejrzenia na Justynę rzucał, głową kręcił, usta
 7   1, V  |          i Cecylii? - zapytał Jan Justynę.~Przypominała sobie. Zdawało
 8   1, VI |             Szymon - objaśnił Jan Justynę - to był mój dziadunio,
 9   1, VI |       pośrodku kłody, spojrzał na Justynę i z cicha rzekł:~- Na co?
10   2, I  |     propos, dawno widziałaś pannę Justynę?~Kirłowa, spodek, na który
11   2, II |        Wtem spostrzegła wchodzącą Justynę i rzuciła się ku niej jak
12   2, II | przeliczyła, i na siedzącą u okna Justynę popatrzała.~- Cóż? - ozwała
13   2, III|        stojąc, wpatrywał się on w Justynę z takim wytężeniem, że aż
14   2, III|          wybuchający strwożył był Justynę tak bardzo, że sierp z ręki
15   2, III|          po raz pierwszy zobaczył Justynę, krokiem powolnym, ale uprzejmie
16   2, IV |     turkotem. Jan niespokojnie na Justynę spojrzał.~- Burza nadlatuje.
17   2, IV |          nimi uciekające rybitwy.~Justynę ciekawość o parę kroków
18   2, V  |      złożony.~Ujrzawszy wchodzącą Justynę powoli wstały, do progu
19   2, V  |       Anzelm do jednego ze stołów Justynę przyprowadził.~- Na krześle
20   2, V  |   przemówił pierwszy. Spojrzał na Justynę i jakby sobie coś nagle
21   2, V  | głębokiego zadowolenia patrzał na Justynę, która w porcji ciemnego
22   2, V  |       upadło na stojącą obok Jana Justynę, zdawać się mogło, że nagle
23   2, V  |         izby stanął i ciekawie na Justynę patrzał.~Antolka z dzbanka
24   3, I  |            Kochałżeby on naprawdę Justynę, a miłość dla Klotyldy byłażby
25   3, II |       głośno, wesoło i patrzał na Justynę bardzo przyjaźnie. Nagle
26   3, II |       nieustannie zwracały się na Justynę. Kirło spostrzegłszy, że
27   3, II |           z rzetelną admiracją na Justynę patrzał. Filuternie i uniżenie
28   3, II |           Benedykta i Witolda, na Justynę spoglądali, a w spojrzeniach,
29   3, II |    zobaczywszy znajdującą się tam Justynę wołać zaczęła:~- Awantury!
30   3, II |         krześle podanym jej przez Justynę siadając trzepała dalej:~-
31   3, II |        świątecznym. Spostrzegłszy Justynę do głowy obie ręce podniosła:~-
32   3, II |       dobrze, że znaleźć tam może Justynę.~Istotnie, na widok wchodzącego
33   3, II |         prawdziwie i stale kochał Justynę? Czyżby to uczucie było
34   3, II |           naprzód o tym, że przez Justynę odtrąconym został, następnie,
35   3, III|           osób spostrzegło, że na Justynę bystro popatrzywszy podaną
36   3, IV |          swą z Domuntówną widział Justynę ze stryjem jego w bramie
37   3, V  |           i do gabinetu wbiegłszy Justynę za obie ręce pochwycił:~-
38   3, V  |         powstrzymała, a Witoldowi Justynę zawołać kazał.~Nadbiegła