Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      wozu - czy ja nie mam prawa jemu nakazywać? jaż jego strzeczna
 2   1, I  |   ojczyzna mię woła!" A potem ja jemu śpiewam: "Szumiała dąbrowa,
 3   1, III|        miejsca przyrastał i choć jemu tam nie idzie, gdzie indziej
 4   1, V  |       kiedy ono wzejdzie, i nikt jemu tego zabronić nie może,
 5   1, V  |     dodał - ugłaskać można, byle jemu lubienie i dobre staranie
 6   1, V  |       pomarli i tę jedną wnuczkę jemu zostawili. Całe tedy gospodarstwo,
 7   1, V  |        mówił... Żeby nie! Dobrze jemu zapamiętało się te niedołęstwo
 8   1, V  |         będzie długie lata... Ja jemu przekleństwa nie posyłałem
 9   1, VI |       wpół obłąkany Jakub. Teraz jemu przypadło w udziale stróżować
10   1, VI |       aby tylko wszelkie posyłki jemu sprawiali, i dla tej przyczyny
11   1, VI |        do tego miejsca, o którym jemu rozpowiadali ludzie, droga
12   2, I  |         czołem pełnym guzów. Ale jemu więcej wolno, bo z promocją
13   2, I  |     Proszę cię na wszystko, abyś jemu o tym projekcie nigdy nie
14   2, II |         mój ojcze, nadskakiwałeś jemu i robiłeś się przed nim
15   2, III|         tobie do pomocy stanie". Jemu było wtedy lat dwadzieścia,
16   2, III|     tamtym pod lipami, który ona jemu bogatym wianem wniesie,
17   2, III|          z duszą przez Pana Boga jemu daną, a my kamieniami, które
18   2, III|       smętny byłby ten odkład, a jemu nie! Zawsze wesoły i wszelakich
19   2, IV |         cała rumieńcem spłonęła.~Jemu we wpatrzonym w nią wzroku
20   2, IV |        domu siedzi, i powiedzieć jemu... "O, Jezu drogi... powiedz
21   2, IV |         Jezu drogi... powiedz ty jemu, że pan Andrzej tu..." i
22   2, IV |  postawił. "A co?" - zapytał. Ja jemu tchu od płaczu nie mając
23   2, IV |         wytrzymać może, bo gdyby jemu kazano po dniach całych
24   2, V  |        dokonywać jak na przykład jemu, który przez nikogo nie
25   2, V  |      ociec czasem pochwali, choć jemu dogodzić tak prawie trudno,
26   2, V  | człowieku, kiedy dziś, pobudzany jemu tylko znanymi uczuciami,
27   2, V  |          i możności. Nie wróg ja jemu, aby mu w czym przeszkody
28   2, V  |        mnie dziesięć lat było, a jemu dwadzieścia, kiedy go pan
29   2, V  |           bo śniegu nasypało się jemu aż po kolana i od kolan
30   3, I  |          ona mówiła i opowiadała jemu - nie tylko o sobie, ale
31   3, I  |     ludzie, i tę, do której on i jemu podobni należeli, nie przedstawiało
32   3, II |       powie, ale już ja wiem, że jemu to smętliwie... A teraz
33   3, II |        przez to, że mój ojciec i jemu podobni...~- Wyjdź! wyjdź
34   3, III|    zapytał, czy da wiarę, że ona jemu aż trzy razy śniła się w
35   3, III|        Domuntami postaram się to jemu z głowy wybić!~Pod gruszą
36   3, III|   narażeniem się poradą i pomocą jemu służył?~- A tak, tak to
37   3, III|     swego błogosławiąc i wiernie jemu według kontraktów uiszczając
38   3, IV |          nad własne życie cenił, jemu był winien.~- Ojcze mój!