Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      wszystko przede mną mówi. Ja dawno już zrozumiałam położenie
 2   1, I  |           położenie ojca i swoje, dawno, dawno... ale oswoić się
 3   1, I  |    położenie ojca i swoje, dawno, dawno... ale oswoić się z nim
 4   1, I  |    rumieńcem odparła Justyna - że dawno już odechciało mi się ich
 5   1, II |         chrzany, a stare drzewa i dawno znać zasadzone, bo potężnie
 6   1, II |      Kirło, który o tym wszystkim dawno już wiedział, usiłował zawiązać
 7   1, III|         bywać u sąsiadów, bo byli dawno znani i niezabawni; nie
 8   1, III|      spodziewałam się od ciebie i dawno już wiem, żem się zawiodła.
 9   1, III|     bratczysko radzi... Jak ja go dawno nie widziałem! Co tam ta...
10   1, IV |           ręce mu uścisnęła. ~- A dawno państwo nie widzieliście
11   1, IV |           obok niej usiadł.~- Jak dawno ja panią... pannę Marię...
12   1, IV |      zdziwieniem odpowiedziała.~- Dawno cię już nie widziałem, moja
13   1, V  |     popatrzył na nią.~- Ja to już dawno wiem - ciszej znowu odpowiedział -
14   1, V  |     Justyny przypomnieniem czegoś dawno minionego pociągał go ku
15   1, V  |       było to bardzo, niezmiernie dawno. W tej chwili także uczuła,
16   2, I  |          się, że cię widzę... tak dawno u nas nie byłeś!~Widać było,
17   2, I  |         posiada... Ale, a propos, dawno widziałaś pannę Justynę?~
18   2, II |       znowu ten Egipt!... Słowem, dawno już nie cierpiała tak silnie
19   2, II |           i zapalczywiej mówił. - Dawno już, mój ojcze, mówić z
20   2, IV |         dalekich uczuć i myśli.~- Dawno tu nie byłem - zaczął też
21   2, IV |      kołyszącym się pod obłokami. Dawno domyślał się, że nie była
22   2, IV |       żeby on dobry był, toby już dawno zamianę jaką z nami uczynił,
23   2, IV |          książki, co u stryja są, dawno poprzeczytywane, a insze...~
24   2, V  |         nigdzie nie ma, bo on już dawno z tym światem rozstał się.~-
25   3, I  |       spostrzeżony; uczuł w sobie dawno nie zaznane ciepło i co
26   3, I  |           też ogarnął ją wstyd.~- Dawno nie odwiedzałem stryja i
27   3, II |              tamto... gdzie sobie dawno poszedł... to... tamto...
28   3, II |         granicę, droga mamo, i to dawno... jeszcze z ojcem. Nie
29   3, III|   dorosłymi dziećmi stary Koroza, dawno już z zagrodowca na właściciela
30   3, III|           na kościele, bo ona już dawno sobie Jana Bohatyrowicza
31   3, III|          niewiast sporo dawnych i dawno nie widzianych znajomych
32   3, IV |         chodzić zaczął. O, jak to dawno, dawno było, kiedy te dźwięki
33   3, IV |          zaczął. O, jak to dawno, dawno było, kiedy te dźwięki i
34   3, IV | promiennego szczytu jego życia, z dawno opuszczonego szczytu jego
35   3, IV |         punkt zwrotny... Niegdyś, dawno temu, był wieczór bardzo
36   3, IV |        najobojętniejszym i bardzo dawno spotykanym człowieku, że
37   3, IV |     Dominika, którą dzielił się z dawno nie widzianym bratem, było
38   3, IV |  Zatrzymał się na chwilę; tak już dawno w ten sposób i o takich