Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    wieczór!~Woźnica szybko zdjął czapkę odkrywając czoło mniej opalone
 2   1, I  |       woźnica po raz drugi zdjął czapkę i spojrzenie jego z wysoka
 3   1, I  |         Ale wnet włożył na głowę czapkę, twarz znowu ku drodze zwrócił
 4   1, II |    pomimo gorąca wielką, baranią czapkę. Wkrótce obaj zniknęli za
 5   1, V  |       zdziwionym. Prędkim ruchem czapkę zdjął z głowy, konie zatrzymał
 6   1, V  |          droga do dworu..,~Zdjął czapkę i w wahającej się postawie
 7   1, V  |         ręką poprawił nad czołem czapkę i daleko kędyś bladymi oczami
 8   1, V  |        ale żywszym trochę ruchem czapkę poprawił.~- A niby to Anzelm
 9   1, V  |  wyprostował się trochę, baranią czapkę bladą swą długą ręką na
10   1, V  |          dobranoc państwu!~Zdjął czapkę i miał odchodzić, ale zatrzymał
11   1, V  |       stawał. Raz wraz poprawiał czapkę i na słońce mrużącymi się
12   1, V  |    potwierdzająco głową skinął i czapkę prawie zupełnie nad głową
13   1, VI | wycieczki. Z grzecznym ukłonem i czapkę wysoko nad głową podnosząc
14   1, VI |      ziemi aż mrą z chciwości...~Czapkę na czole przesunął, głową
15   1, VI |    kłodzie drzewa. Anzelm wielką czapkę swą zdjął przed grobowcem,
16   1, VI |          odcieniem filuterności. Czapkę nad głową podniósł.~- Dlaczegóż
17   1, VI |        jego plecom, a na baranią czapkę i aż na ramiona opadały
18   1, VI |        Krewki i wzburzony rzucił czapkę o ziemię i zawołał: ~- Bodaj
19   2, I  |   zieloną, złotym galonem oszytą czapkę i trochę hardą, a trochę
20   2, II |        się na mnie?~- Włóż zaraz czapkę i mów głośno - zadyrygował
21   2, II |        już i raźnym gestem starą czapkę na ogromną czuprynę swą
22   2, III|          nigdy nie ożenię się! - czapkę na ściernisko rzucając i
23   2, III|     machnął i wyzywającym ruchem czapkę na głowie przesunąwszy na
24   2, III|       gestem grzecznym i dwornym czapkę nad głową podnosząc. Zdawać
25   2, III|  Podniósł pochyloną dotąd głowę, czapkę na niej poprawił, powoli
26   2, IV |  spostrzegłszy ją wysoko wzniósł czapkę nad jasnozłotymi włosami.~-
27   2, IV |          drgnęły, krewkim ruchem czapkę na czole, poprawił i żywiej
28   2, IV |     uczuła zdziwienie. Jan zdjął czapkę i zamyślonymi oczami wodził
29   2, V  |       weszła, powiedział, aby mu czapkę z bokówki przyniosła.~-
30   2, V  |      Anzelm swoją wielką baranią czapkę na głowę kładnąc powolnym
31   3, II |    Zwrócił się do parobka, który czapkę mnąc w rękach z nogi na
32   3, II |          drugą, w której wytartą czapkę trzymał, spuszczał u boku.
33   3, II |    gabinetu wszedł i już brał za czapkę, aby udać się w pole, gdy
34   3, II |          to!...~Porywczym ruchem czapkę na głowę włożył i wyszedł;
35   3, II |         zdjął płaszcz płócienny, czapkę na krzesło rzucił i z kieszeni
36   3, III|          patrzali. Anzelm zwolna czapkę nad głową podnosząc przyciszonym
37   3, III|     sprawiedliwy Boże! - baranią czapkę nad głowę podnosząc wtórował
38   3, IV |         Siadł prosto, z fantazją czapkę na głowie poprawił, bicz