Tom, Rozdzial

 1   1, II |           jej usta zwolna powracał uśmiech. Z wdzięcznym na sąsiada
 2   1, II |         chwilą...~Ironiczny trochę uśmiech przebiegł mu po cienkich
 3   1, II |           ustach Justyny przemknął uśmiech. Stanęła na środku pokoju
 4   1, IV |      ożywiała jej wdowiego stroju; uśmiech wesoły bardzo rzadko oświecał
 5   1, IV |      sprowadziło szybki, ironiczny uśmiech. Ale młodziutka Klotylda,
 6   1, IV |           trzem razem błyskawiczny uśmiech przemknął się po ustach.~-
 7   1, IV |    rozwarły się nieco i zarysowały uśmiech niewymownej tkliwości i
 8   1, IV |         najjowialniejszy w świecie uśmiech otwierał wąskie usta. Był
 9   1, IV |      ustach Klotyldy prędko zamarł uśmiech i sama ona zmartwiała jakby,
10   1, V  |        woli odpowiedziała Justyna.~Uśmiech zniknął z jego twarzy. Dłużej
11   1, V  |         bliska spojrzała na niego. Uśmiech jej zmącił się i zniknął,
12   1, V  |           Justyna.~Trochę urągliwy uśmiech po ustach mu przemknął i
13   1, VI |       wygładził zmarszczki starca. Uśmiech jego stał się szeroki, błogi,
14   2, I  |  zarysowały pośród zwiędłej twarzy uśmiech serdeczny. Otworzyła drzwi
15   2, II |            się na chwilę, by ukryć uśmiech mimo woli wybiegający mu
16   2, III|         przerwał Witold.~Zamyślony uśmiech przewinął się po ustach
17   2, IV |           Ale zupełnie ludzkim był uśmiech, którym człowiek ten witał
18   2, IV |        coraz żywsze i rozrzewniony uśmiech rozchylił wargi. Coś snuło
19   2, V  |        jest miło panienkę widzieć.~Uśmiech, z którym to mówiła, przyjacielskim
20   2, V  |       jąkając się dodał jeszcze, i uśmiech przyjazny, prawie radosny
21   2, V  |          niej, na ustach miał taki uśmiech, jakiego ona nie widziała
22   2, V  |           zachwyt, gdy i jej także uśmiech, uśmiech króla-słońca, powiedział
23   2, V  |           gdy i jej także uśmiech, uśmiech króla-słońca, powiedział
24   2, V  |         Marty przewijać się zaczął uśmiech, uspakajały się wzburzone
25   2, V  |       spłonęła rumieńcem i upojony uśmiech roztworzył pąsowe usta.~
26   3, I  |           rozmowę, swawolę, słowo, uśmiech małego Zygmunta. Gdyby szło
27   3, I  |          usta jej wybiegł figlarny uśmiech. Na palcach, cichutko, zbliżyła
28   3, II |            Na usta Witolda wybiegł uśmiech bolesnej ironii.~- Nie lękaj
29   3, II |     pocałunek szorstki, ale długi. Uśmiech, niewesoły jednak, gorzki
30   3, II |            na dłoń opuścił. Gorzki uśmiech przebiegł mu pod szorstkimi
31   3, III|       Anzelma pod siwiejącym wąsem uśmiech drżeć zaczął. Z tym uśmiechem,
32   3, III|           do ulubionej,~Zanieś mój uśmiech do ulubionej!~Piękna Osipowiczówna,
33   3, IV |          na kalana opuścił; gorzki uśmiech błądził mu pod długimi wąsami,
34   3, IV |          długo na niego popatrzył. Uśmiech zadowolenia pod długim wąsem
35   3, V  | odpowiedziała nic, tylko filuterny uśmiech przemknął jej po ustach
36   3, V  |       miała spuszczone i zamyślony uśmiech na ustach. Kirłowa po chwilowym
37   3, V  |          nim mogłaś?~Trochę smutny uśmiech po ustach jej przebiegł;