Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          tani parasolik opierała o ramię, a ręce jej dość duże i
 2   1, II |       uczynioną została. W owalnej ramie cieniutkiej, brudnej chustki
 3   1, II |         usiłował wciąż cofać się i ramię swe z dłoni Kirły wyrwać.~-
 4   1, II |            jednak i łagodnie ujęła ramię starca.~- Chodź, ojcze! -
 5   1, II |            gości. Justyna opuściła ramię ojca i wyjąwszy mu z rąk
 6   1, III|        stanął, zawahał się i przez ramię do odchodzących ludzi zawołał:~-
 7   1, III|            wesoło, wesoło...~Grube ramię mężczyzny coraz silniej
 8   1, IV |    powstała z miejsca, podawał jej ramię. ~Jakiś otyły i na jowialnego
 9   1, IV |        dziecinną prawie wesołością ramię Zygmunta pochwyciła i wznosząc
10   1, IV |          tytułem hrabiego, podawał ramię siostrze jej, młodziutkiej,
11   1, IV |       śmiało głośno. Krygował się, ramię jej do boku swego przyciskał,
12   1, IV |        Justyna wsunęła mu rękę pod ramię. Poszli za innymi, lecz
13   1, IV |         wnet znowu pochwyciła jego ramię, jakby ani na chwilę rozstawać
14   1, IV |   szczególnym uszanowaniem podawał ramię kobiecie, za którą postępowała
15   1, IV |              Idź, kuzynku, i podaj ramię żonie swojej, która jest
16   1, V  |            stryju znalazł się i za ramię go pochwycił.~- Stryjaszku!
17   1, V  |           pod tym ciężarem i jedno ramię dla utrzymania równowagi
18   1, V  |            Pobiegł do siostry i za ramię ją wziąwszy do ławki pod
19   1, VI |          rozłamało, było gwałtowne ramię wielkiej rzeki. Kiedyś,
20   1, VI |            małą czapką ocieniona i ramię w białym rękawie, troskliwie
21   1, VI |         gorącym szeptem.~On cofnął ramię, w tył się uchylił i przez
22   2, I  |    zamyślenie wsunęła rękę swą pod ramię towarzysza. Powoli przeszli
23   2, III|           żelazną niby obręczą syn ramię jej ścisnął.~- Bo to - próbowała
24   2, IV |       Mogile.~- Chodźmy - rękę pod ramię mu wsuwając rzekła Justyna.~-
25   2, IV |  dotknąwszy tylko rękawa jej sukni ramię w dół opuścił, wyprostował
26   2, V  |       wypada; stary to spostrzegł, ramię jej podał i przez sień do
27   2, V  |          wieczerzy wstając podawał ramię wysokiej, czarnookiej, wesołej
28   3, II | skamieniały. Tak był wzruszony, że ramię mu drżało, gdy rękę do czoła
29   3, II |          przyskakiwał do pani domu ramię jej podając, a z drugiej
30   3, II |          chwili drobne jakieś ręce ramię jego objęły i prawie dziecinny
31   3, II |           której kredowa bladość w ramie czarnego czepka odbijała
32   3, II |         wydobyte, przejrzyste jego ramię na mgnienie oka wyciągnęło
33   3, III|         wrota a Jaśmont Witolda za ramię pochwyciwszy do ucha mu
34   3, III|   wzniesionymi ku niemu oczami, na ramię Jana spłynęła. On po raz
35   3, III|     jeszcze ściślej, a Fabian i za ramię go pochwycił.~- Bóg mię
36   3, IV |         czuła, że kibić jej otacza ramię drżące, niecierpliwe, a
37   3, V  |         słomiany na głowę włożył i ramię jej podał.~Odgadła, dokąd