Tom, Rozdzial

 1   1, II |             nie i głos męski, który przemówił:~- Więc ta panna, którąśmy
 2   1, II |        siebie więcej niż do innych, przemówił:~- Dzieci nie ma! dziwna
 3   1, IV | zakłopotaniem do stryjecznego brata przemówił Zygmunt - głowę masz tak
 4   1, IV |             bladej twarzy półgłosem przemówił:~- Zdaje mi się, kuzynko,
 5   1, V  |          przemówić, prawie po cichu przemówił:~- Czy panienka potrzebuje
 6   1, V  |        ściągnął i parę razy do koni przemówił:~- Wolniej, kasztan! wolniej,
 7   1, V  |       samopas pędzących koni żywiej przemówił.~Ale w tejże chwili za czepiającym
 8   1, V  |        spojrzał i nie zbliżając się przemówił:~- Stryju, panience sad
 9   1, VI |             się i stanowczym głosem przemówił:~- Pacenko nie przyjechał
10   2, II |           jej wzrokiem zjawił się i przemówił do niej ów oliwkowy fellah,
11   2, II |    ściągniętymi brwiami, do siostry przemówił:~- No, poprośże jeszcze
12   2, II |             tym bez cienia uśmiechu przemówił:~- Winszuję, z całego serca
13   2, III|           tylko przyciszonym głosem przemówił:~- Co pani takiego? Taka
14   2, III|           lecz kędyś daleko patrząc przemówił:~- Nie spodziewałem się,
15   2, III|          ruchem owijając się kapotą przemówił Anzelm.~- Nic to, nic! Pan
16   2, III|   młodzieńca cicho do samego siebie przemówił:~- Jaki do stryja podobny!
17   2, IV |           ani smęcić - łagodnie już przemówił - tak już pani urodziła
18   2, IV |        razem jakby do siebie samego przemówił:~- Ani ptak, ani mysz...
19   2, IV |           szybko, ale łagodniej już przemówił~- Proszę nie lękać się.
20   2, V  |       wzroku z niej nie spuszczając przemówił. - Nowiny, prawdziwe no...
21   2, V  |  grubiaństwa i żarłoczności. Anzelm przemówił pierwszy. Spojrzał na Justynę
22   2, V  |             pan Jakub uspokoi się - przemówił Anzelm - Pacenki nie ma;
23   2, V  |          Słowo honoru! - uroczyście przemówił Anzelm. - Ot, niechaj pan
24   2, V  |          posuwając ku niemu krzesło przemówił:~- Proszę usieść, bardzo
25   3, I  |          Przeszkadzasz mi, Klociu - przemówił.~Na dźwięk jego głosu frunęła
26   3, I  |      uległością jej ujęty uprzejmie przemówił:~- Owszem. Miło mi zawsze,
27   3, I  |           trochę ostry i szyderski, przemówił:~- Czy słyszałeś o tym,
28   3, II |          ramion wysunął i mrukliwie przemówił:~- Nie wytrącajcie, panoczku,
29   3, II |               głośniej niż przedtem przemówił znowu Witold i wyprostował
30   3, II |        Witolda z uśmiechem i głośno przemówił:~- Dziękuję, paniczu! Daj
31   3, II |          obie ręce o stół opierając przemówił:~- Wszystko to bardzo piękne
32   3, II |            na blade policzki ciszej przemówił:~- Spodziewam się, że nie
33   3, III|      przyciszony i nieśmiały, który przemówił:~- Dziesięć lat krócej żyć
34   3, III|           trzeba płakać! - z powagą przemówił - płakaniem śmiechu nie
35   3, III|            twarze ogarniając głośno przemówił:~- Jestem! słucham was!
36   3, IV |        fotel i wahającym się głosem przemówił:~- Dlaczego? dlaczego? Ha!
37   3, IV |          kilkanaście słów półgłosem przemówił, na twarz mu wybuchnęła