Tom, Rozdzial

 1   1, II |         zawołał Kirło.~Korczyński podniósł głowę i z urągliwym wyrazem
 2   1, III|        płakać bez łez...~Benedykt podniósł głowę, z uwagą jej w twarz
 3   1, IV |          nagle przypomniał, głowę podniósł, uśmiechnął się, kieliszkiem
 4   1, V  |         obraza czy niechęć, głowę podniósł trochę butnie, brwi zmarszczył,
 5   1, V  |     spuszczonych powiek wzrok jej podniósł się na niego ciekawie i
 6   1, V  |          Znowu, pomimo woli może, podniósł głowę, oczy błysnęły mu
 7   1, V  |           w baraniej czapce głowę podniósł.~- A toż co? a gdzież Janek? -
 8   1, V  |          patrzał.~Powolnym ruchem podniósł się z ławki i znowu czapki
 9   1, V  |       może co nocy. Powoli jednak podniósł twarz i daleko patrzeć zaczął.~-
10   1, V  |         prawie zupełnie nad głową podniósł. ~- Owszem, owszem - uprzejmie
11   1, VI |            Po chwili jednak znowu podniósł oczy i dłużej popatrzał
12   1, VI |    filuterności. Czapkę nad głową podniósł.~- Dlaczegóż nie? - dodał -
13   2, II |         żądanie szwagra stopę ich podniósł, że za wielkie wyświadczone
14   2, II |         ale gdy raz na ojca wzrok podniósł, był on pełen żalu i dręczącego
15   2, II |       wołający:~- Witold! Witold!~Podniósł wzrok i zobaczył wyglądającą
16   2, III|          Jan śmiałym ruchem głowę podniósł i podając Justynie sierp,
17   2, III|           słowom swym zaprzeczył. Podniósł pochyloną dotąd głowę, czapkę
18   2, IV |          z ziemi na rękach swoich podniósł i całować zaczął. Wprzódy
19   2, V  | przestanie !~Kiedy chleb w rękach podniósł i kroić go zaczął, na spodzie
20   2, V  |        ręce na kiju wsparł, czoło podniósł, ku sufitowi spojrzał.~-
21   2, V  |           znad księgi rachunkowej podniósł.~- Witold? - głośno zawołał.~
22   2, V  |     istotnie. Jednak gdy odeszła, podniósł znowu głowę, odrzucił pióro
23   3, I  |         na sam. Gdyby tylko wzrok podniósł na nią, z okrzykiem radości
24   3, II |      groźby i obelgi. Witold rękę podniósł do czoła.~- Jak mię to boli!
25   3, II |    udaremnić, więcej jeszcze głos podniósł.~- Czy ty myślisz - wciąż
26   3, II |    zdrowie!~Po czym lejce z ziemi podniósł i cmoknął na konie, które
27   3, II |        oddaleniu się chłopa wzrok podniósł na syna.~- Dałeś mi lekcję
28   3, II |           jedzenia, wzrok na ojca podniósł i w twarz jego nad talerzem
29   3, II |         dumę i zuchowatość. Głowę podniósł, chwilowego rozczulenia
30   3, II |           modlitw spłynęło!~Głowę podniósł, ale nie wyprostował się,
31   3, III|           zapaliła...~Na to znowu podniósł się i zagrzmiał chór śmiechów
32   3, III|       Jadwiśki.~Spoważniał, głowę podniósł, wprost na siedzącą przy
33   3, III|        tony. Księżyc znacznie już podniósł się na niebie, zmalał, przygasł
34   3, III|      czoło. Mimo woli rękę w górę podniósł.~- I niech tak w przyszłości
35   3, IV |           Za oknem, kędyś z dołu, podniósł się wielki, poważny, chóralny
36   3, IV |   uwalniając obie dłonie ku czołu podniósł i głucho wyszeptał:~- Krwi
37   3, IV | wspierając wyprostował się, głowę podniósł. Zmienił się dziwnie. Blask