Tom, Rozdzial

 1   1, II |        grubych drzew wysadzanego, ogrodu. Dalej widać było u jednego
 2   1, II |          było u jednego z krańców ogrodu przeświecający przez zieloność
 3   1, II |      dobrze strzegły dziedzińca i ogrodu. Stare również gospodarskie
 4   1, IV |          marzeń topił w gęstwinie ogrodu. U brzegu ganku gospodyni
 5   1, IV |        otoczyli, szła dalej aleją ogrodu równym i silnym krokiem,
 6   1, IV |    rozsypujące się w różne strony ogrodu, aż odwróciwszy się ku sali
 7   1, V  |        czerwonych jagód. Środkiem ogrodu koła wyżłobiły na trawie
 8   1, V  |           i słomianą strzechą. Do ogrodu stał boczną ścianą, w której
 9   1, V  |         się po ziemi, a od polowy ogrodu słyszeć już można było rozmowę,
10   1, V  |          ku ogrodowi poskoczył. Z ogrodu na dziedziniec wbiegła para
11   1, V  |           ze szczekaniem wpadł do ogrodu.~- Mucyk! - rzucając stryja
12   1, V  |         nad oczami robił i w głąb ogrodu patrząc usiłował rozpoznać
13   1, V  |        domu; Jan wpadł jeszcze do ogrodu.~- Niech panienka będzie
14   1, V  |      płotem, drzewami i kawałkiem ogrodu ledwie widzialnemu.~- Alżusia!
15   1, VI |                VI~Szlakiem wzdłuż ogrodu przez koła wyżłobionym i
16   1, VI |       ganku, bez płotu, ż piędzią ogrodu, na którym rosło mizerne
17   2, I  |          Róziu, w czym Marynia do ogrodu poszła?~- Marynia poszła
18   2, II |       siermiędze.~Przez furtkę do ogrodu wbiegłszy od starych klonów,
19   2, II |          za oknami gęstej zieleni ogrodu, wysubtelniał się, piękniał,
20   2, II |  francuskie wiersze, tam, u końca ogrodu, w grabowej altanie. Czy
21   2, III|        Anzelma wjechał i środkiem ogrodu, drogą białą od dzięcieliny,
22   2, III|  mieszkaniec chatki, bez komina i ogrodu, stojącej pod dębem, i jego
23   2, III|          nad oczami robiąc w głąb ogrodu, patrzał. Żółty Mucyk, z
24   2, III|         poprzedzał dwóch środkiem ogrodu postępujących ludzi. Jednego
25   2, V  |         kwiatów i ziół wnikając z ogrodu napełniały po brzegi całą
26   2, V  |         śniegu brnąc, aż na końcu ogrodu ukazuje się nam cościś czarnego,
27   3, I  |        bitwy. Gdy aleje i zarośla ogrodu w jesieni liście swe traciły,
28   3, I  |  zamyślonym po zielonych głębiach ogrodu i parku wodziła.~Był to
29   3, I  |           się do życia, wyszła do ogrodu, aby ulubione kwiaty swe
30   3, II |       menueta tańczyła na trawach ogrodu a krygując się i dygając,
31   3, II | zaczerwieniony, który za drzewami ogrodu i nad nimi pozostawiło zaszłe
32   3, III|          tuż przy drodze u krańca ogrodu gumnie. Stuknęły, skrzypnęły,
33   3, V  |        się Kirłowa - ruszajcie do ogrodu! Nim ja z panem Benedyktem
34   3, V  |   przyjaciółkę swoją zobaczył, do ogrodu też za nią pobiegł. Zygmunt
35   3, V  |           zaś z impetem wbiegał z ogrodu Witold. Przed paru minutami
36   3, V  |         Poszła więc z Witoldem do ogrodu gromadki swojej szukać.
37   3, V  |        złotowłosy chłopak w głębi ogrodu u wrót podwórka odrosłą