Tom, Rozdzial

1001   3, V  |             pokoju... Benedykt wskazywał jej swój gabinet, ale w tejże
1002   3, V  |                 patrzała, dłonią gładząc jej jasne włosy.~- Pierwszy
1003   3, V  |                   Od dawna już okazywała jej zawsze niezwykłe uszanowanie
1004   3, V  |         szczęśliwego rozmarzenia okrywał jej śniade czoło i napełniał
1005   3, V  |                popatrzała na nią i szyję jej obejmując do ucha szepnęła:~-
1006   3, V  |              filuterny uśmiech przemknął jej po ustach i w źrenicach.~-
1007   3, V  |                Witolda, usiadła; u kolan jej przykucnęła Bronia, której
1008   3, V  |                  błagać zdawała się, aby jej stąd nie oddalano. Kirło
1009   3, V  |                 i tak mocno usta do ręki jej przylepił, że aż ją cofnąć
1010   3, V  |                   to była, ale żałuje on jej teraz i wyratował z niej
1011   3, V  |                nie żartowała wcale. Brwi jej ściągnęły się, z podniesioną
1012   3, V  |                 smutny uśmiech po ustach jej przebiegł; pilnie przez
1013   3, V  |                elektryczna iskra w serce jej uderzyła, płomień na czoło
1014   3, V  |              globus do gardła podchodzić jej zaczął. Zdławionym głosem
1015   3, V  |          umysłową jakże będzie?~- Nie ma jej, mój wuju; kto by tu niestosowność
1016   3, V  |            posiadają... ~Wzruszenie głos jej zatamowało; drżącymi ustami,
1017   3, V  |               pośpiesznie z fotelu wstać jej dopomogła i ku drzwiom ją
1018   3, V  |              ściskając serdecznie w oczy jej patrzał:~- Pamiętaj - rzekł -
1019   3, V  |                ręce go całując. On głowę jej do piersi przycisnął.~Wtedy
1020   3, V  |                   Że jednak zdarzało się jej to bardzo często, więc najlżejszego
1021   3, V  |                  wcale ani na upadnięcie jej, ani na objawione przez
1022   3, V  |          pociągniętą. Mała Bronia u stóp jej śniade ramionka szeroko
1023   3, V  |                  odejść chciała, on rękę jej, którą ona wnet usunęła,
1024   3, V  |       wstrzymywanych uśmiechów na twarzy jej zadrgało, aż parsknęła głośnym,
1025   3, V  |               załomem wschodów, a śmiech jej jeszcze w wielkiej sieni
1026   3, V  |                  który tylko co w piersi jej umilkł, gorąco zarumieniona,
1027   3, V  |               pozwolisz, ja przy niej, w jej... w ich chacie zamieszkam
1028   3, V  |                pracowała i niepotrzebna! Jej nikt tu nie lubi! A ja?
1029   3, V  |                 szczególności. Opiekunem jej jestem, a choć dziewczyna
1030   3, V  |            potrzebną była, że krewny ufa jej i w rozsądek wierzy. Cicho
1031   3, V  |                Witoldem, który Kirłową i jej gromadkę do bryczki wsadziwszy
1032   3, V  |                  na głowę włożył i ramię jej podał.~Odgadła, dokąd ją
1033   3, V  |              lisi swój pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym ogonem
1034   3, V  |                 zaczął z miłością w oczy jej patrząc.~Potem spostrzegł