Tom, Rozdzial

 1   1, V  |     streczno-streczni przychodzą, Fabiana Bohatyrowicza synowie...
 2   1, V  |           tak, a nie inaczej...~- Fabiana adwokat zbałamucił i Fabian
 3   1, V  |         Elżunia Bohatyrowiczówna, Fabiana córka... najpuściejsza dziewczyna
 4   1, V  |        ozwał się rozkazujący głos Fabiana:~- Nie trzeba! Imość zawsze
 5   1, VI |          donośnie zapalczywy głos Fabiana. Prędko znać przebiegł okolicę
 6   1, VI |           popędliwie zagadał głos Fabiana.~Anzelm kroku przyśpieszał.
 7   2, III|          Był to nadjeżdżający syn Fabiana, tęgi, rudawy, jak zwykle
 8   2, III|        chorowito wyglądająca żona Fabiana, w sztywnej chustce osłaniającej
 9   2, III|          którym pracowała rodzina Fabiana. Dwie tylko żniwiarki znajdowały
10   2, III|       zwrócić się miała, gdy żona Fabiana żąć nie przestając jękliwym
11   2, III|  rumianością rydza jaśniała twarz Fabiana, szorstkim wąsem zjeżona
12   2, III|      ściernisku, tuż przy zagonie Fabiana, który stał się kością niezgody
13   2, III|      pamiętająca - zajęczała żona Fabiana, która tak drżała, że aż
14   2, III|             głośno i z gniewem do Fabiana i synów jego mówił. - Czy
15   2, III|           odpowiedź jej z zagrody Fabiana doleciało także gwizdanie
16   2, IV |           niego drugi z rzędu syn Fabiana do wojska pójdzie i dla
17   2, IV |     większe u nich gromady, jak u Fabiana na przykład: dusz siedem
18   2, V  |           ale oczy jej, tak jak u Fabiana, małe i błyszczące, zdawały
19   2, V  |       postąpić - odsarknęła córka Fabiana.~- A raz na zawsze tego
20   3, II |          wzięło? Czego dziś córka Fabiana tu przylatywała i gdzie
21   3, II |        Kiedy wchodziły do zagrody Fabiana, słońce rozściełało po jej
22   3, II | rozdzielającego zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło. Była to
23   3, II |          jedna bieda ich gniecie. Fabiana twarz zmarkotniała i okryła
24   3, II |           drodze pomiędzy zagrodą Fabiana a korczyńskim dworem mówił
25   3, III|           byli to weselniki przez Fabiana na małżeńskie gody jego
26   3, III|         Jednemu z młodszych synów Fabiana wodze oddał, a sam do wnętrza
27   3, III|     tłumnie obstępując.~Świetlica Fabiana równie obszerną była jak
28   3, III|      uroczysty wyraz mającą twarz Fabiana, na śnieżny i krochmalnymi
29   3, III|        niepoznania zmieniony głos Fabiana. Elżusia jak długa do nóg
30   3, III|   kryształ powietrze.~W zagrodzie Fabiana przecież nie zapanowała
31   3, III|        jedynego ratunku ubiega...~Fabiana wymówki te nade wszystko
32   3, III|          tuż przy drodze, synowie Fabiana: rudawy i chmurny Adam,
33   3, III|      przeznaczonym młodsi synowie Fabiana wdrapywali się jak wiewiórki
34   3, III|          O tej samej porze w domu Fabiana, którego okna zza gałęzi
35   3, III|          rodzaju myśmy ludzkiego!~Fabiana głos znowu przeniósł i przetrwał
36   3, IV |        Witold wbiegł do świetlicy Fabiana, w której dokoła śniadania
37   3, IV |     ogniście zarumieniony z chaty Fabiana wybiegł, młodzież po zielonej