Tom, Rozdzial

 1   1, IV |          Orzelskiego opuszczając drogę jej zastąpił. Pięknej istotnie
 2   1, IV | przemawiał tak długo... długo... drogę jej zastępując i od innych
 3   1, V  |  panienka potrzebuje czego? Może drogę dokąd pokazać lub robotnikom
 4   1, V  |         przerzynającą go zieloną drogę i szarzejącą u jej końca
 5   1, V  |         dzikimi kwiatami porosłą drogę.~- Czy pan ojca swego pamięta? -
 6   1, V  |      szeroko śmiejącymi się usty drogę mu zajść musiała i przechodząc
 7   1, V  |      dwoma skokami przebył białą drogę wieś z polem rozdzielającą,
 8   1, V  | wyżłobiły na trawie dość szeroką drogę i gęsto zasiała się na niej
 9   1, V  |       świszczą, ale te, co przez drogę życia człowieka przelatują...~
10   1, V  |   gwałtownym szczekaniem zabiegł drogę przybywającemu, ale on go
11   1, VI |     usianym wyszli na nieszeroką drogę, która okolicę z polem rozdzielała.
12   1, VI |           ale Jan, torując sobie drogę wśród gęstych krzewów, dopomagał
13   1, VI |          rozkazał i puścił się w drogę. Jechał i jechał, jechał
14   2, I  |      zachodzące słońce kładło na drogę szerokie szlaki różowych,
15   2, II |           Trzymając się pod ręce drogę dwom rozmawiającym mężom
16   2, II |        przeszkoda. Trzy panienki drogę im zabiegły i na paluszkach
17   2, II |     swoje swatostwo na dobrą już drogę wprowadziła.~Z postawy i
18   2, III|        ze ścierniska zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili z drogi
19   2, III|       Bohatyrowicz, skręcając na drogę brzegiem ścierniska sunącą,
20   2, III|     przez pomstę za jakąś ubligę drogę zaorał.~- Bo to - zagadała
21   2, III|         od dzięcieliny bielejącą drogę z rykiem i meczeniem wchodziły
22   2, IV |    strachu zapomniałem. Do dworu drogę znałem dobrze, ociec mnie
23   2, V  |       wiatry okrutne, które mnie drogę życia zabiegły, przeszumiały,
24   2, V  |   najmniejszym czasem w pole, na drogę wychodziła, a my, młodsze
25   3, III|        ulicę i rozlało się aż na drogę białym pasem u pustego pola
26   3, III|       już była wielka wyruszać w drogę do kościoła, lecz brakowało
27   3, III|         oczy sobie wyślepiały na drogę patrząc, a zajmującego kawalera
28   3, III|  młodzieży napełniającej ogród i drogę nie do strapień i smętnych
29   3, III|       jego wybuchnęła na ogród i drogę mocna woń napełniającego
30   3, III|   powietrzu stali, gdy z pola na drogę skręciły i ku zgromadzeniu
31   3, III|        parze tańcowi przodującej drogę zabiegł, rozgłośnie w dłonie
32   3, III|        całe gumno, ale na ogród, drogę i szerokie pole zaśpiewał:~
33   3, IV |     towarzyszyć. Naprzód tedy na drogę dotykającą pola wyprawił
34   3, IV |    płotków wijącymi się szła, na drogę weszła i ku gromadzie dokoła
35   3, IV |    zaczął - czy też pani w jedną drogę z nami puścić się zamyśla?~
36   3, IV |       jedna za drugą skręcały na drogę przerzynającą pole, a od
37   3, V  |         przerzynającą duży ogród drogę, na której teraz usychały