Tom, Rozdzial

 1   1, III|      wtedy, więc tańczącym go nie widziała; w zamian kilka razy miała
 2   1, IV |       trwoga i żałość, bo Justyna widziała, jak szafirowe, rozżarzone
 3   1, V  |      smutnym albo zagniewanym nie widziała go nigdy. Jakimikolwiek
 4   1, V  |         to było? Podobała mu się? Widziała to aż nadto, ale czyliż
 5   1, V  |        jej włosy i szyję. Zza łez widziała wpatrzone w nią litościwie
 6   1, V  |    siostrę ich, Elżunię, panienka widziała...~Wtem stanął, zatrzymał
 7   1, V  |       przed chwilą na plecach jej widziała.~- Czy to nie ciężko wodę
 8   1, V  |           i delikatna, którą dziś widziała wysuwającą i cofającą drobne
 9   1, V  |        raz ciebie na wozie jadącą widziała i już zna! - zapominając
10   1, VI |     Justyny błysnęło wspomnienie. Widziała już tych dwóch ludzi w ten
11   2, I  |           nie zgodzę się na to...~Widziała, że patrzał na nią ze zdziwieniem,
12   2, I  |      wiodącej. Nieraz już Kirłowa widziała ich idących w tamtą stronę.
13   2, IV |           tej pustyni, której nie widziała nigdy, na którą też prawie
14   2, IV |         Ani razu w swym życiu nie widziała tych błyskawic, które z
15   2, IV |   sięgający grot bohaterstwa. Nie widziała nigdy bohaterstwa, poświęcenia,
16   2, IV | odległości kilkudziesięciu kroków widziała dokładnie profil jego twarzy
17   2, IV |           duszę swą otwierała, bo widziała, czuła, że ten, do kogo
18   2, IV |   zdarzało się czasem. Ona go nie widziała, lecz on ją widywał to w
19   2, IV |       tego, co śpiewał...~Owszem, widziała go, pieśń, którą śpiewał,
20   2, IV |      trudnością powieki podnosząc widziała jednak kilka szybkich, zmartwionych,
21   2, IV |     pierwszy raz w życiu ptaki te widziała.~- To są morskie wrony -
22   2, V  |          uśmiech, jakiego ona nie widziała u niego nigdy, a ciągle
23   2, V  |         czwarty już raz dnia tego widziała go w coraz innej postaci.
24   2, V  |          Powiedziała, że tylko co widziała go pływającego po Niemnie
25   2, V  |    ramieniu, i marzyła czy śniła? Widziała przed sobą wyraźnie, żywo,
26   2, V  |         wzrokiem, tak szeroki, że widziała wyraźnie dwór korczyński
27   3, I  |         głową jej dłoń wyciągnął. Widziała go wyraźnie, z doskonałą
28   3, I  |       część ścieżki lub trawnika, widziała dokładnie, że młodziutka
29   3, I  |        powstrzymywała się zawsze. Widziała, czuła ranę życia tych dwojga
30   3, I  |       Wyżyje czy nie wyżyje?" Ona widziała ludzi umierających z wielkich
31   3, I  |         Przed dwoma laty przecież widziała go zakochanym w Klotyldzie.
32   3, II |         miejsca, na którym stała, widziała tylko wąski, daleki rąbek
33   3, II |        pragnęła i wzywała zawsze. Widziała Andrzeja. Kształty jego
34   3, III|      Ścigała ją wzrokiem i dobrze widziała, jak w jarzębiny ubrana
35   3, IV |            Może już odeszła? Może widziała, że on tak długo z Domuntówną
36   3, V  |          Justysi dziś jeszcze nie widziała, ale zapewne od dawna już